All Chapters of แผนรักจอมเผด็จการ: Chapter 1 - Chapter 10

แต่ยังสู้ไม่ล่าถอย กริชไทที่คิดจะห้ามปรามน้องๆ ในคราแรก กลับต้องเข้าไปช่วยเพราะตกกระไดพลอยโจนเหตุตะลุมบอนกันนั้นทำให้กำนันเพิ่มลาภที่ผ่านมาทางนั้นพอดี รีบห้ามทัพเอาไว้ โดยเฉพาะในที่นั้นมีหลานของตนอยู่ด้วย“หยุดเดี๋ยวนี้ บอกให้หยุดยังไงเล่า!” เสียงกัมปนาทของกำนันประจำตำบลทำให้เด็กๆ ที่ชกต่อยตบตีกันอยู่หยุดชะงักในทันทีสืบสายเห็นว่าเป็นปู่ของตนจึงรีบเข้าไปฟ้องโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้พูดก่อน“ปู่ครับ พวกไอ้กระทิงมันรังแกผม” สืบสายโกหกหน้าตาย“อย่ามาพูดหมาๆ นะไอ้สืบ แกเป็นคนรังแกฉันก่อน โยนมังคุดมาเต็มแรง พี่กระทิงมารับเอาไว้เลยหัวโนอยู่นี่ไง เห็นไหม” ญารินดาแม้จะอยู่ในวัยเพียงสิบขวบแต่พูดจาฉะฉานนัก รีบสวนกลับทันควันเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียเปรียบ“จริงค่ะลุงกำนัน พี่สืบเป็นอันธพาลพาพวกมารุมพวกเรา เราเป็นผู้หญิงยังเอาไอ้พวกนี้มารุม ดูสิ ปากแตก หน้าบวม เลือดไหลซิบๆ ไปหมดแล้ว ลุงกำนันต้องจัดการให้พวกเรา ไม่งั้นพวกเราไม่ยอม” กันตารีบเสริมทัพญารินดาอีกเสียงอย่างไม่ลดละ“จริงเหรอสืบสาย” เพิ่มลาภเป็นผู้มีความยุติธรรม หันไปถามหลานชายคนเดียวด้วยน้ำเสียงเข้มงวด“ปู่อย่าไปเชื่อพวกมัน พวกมันรุมแกล้งสืบ

“หึ!” แม้น้ำเสียงจะดูไม่พอใจอยู่มาก แต่ก็อ่อนลงกว่าเมื่อก่อนมากแล้วรัชวิทย์รู้ดีว่ามารดายอมใจอ่อน ไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมลดตัวลงมาตามเขาที่บ้านไร่นี้แน่นอนรัชวิทย์จำได้ว่าเขามาเยี่ยมกฤษพลเพื่อนรุ่นพี่ที่ปักษ์ใต้ แล้วได้เจอกับญาดาจึงตกหลุมรัก เขาตามจีบเธออยู่หลายเดือน แสดงความจริงใจให้เธอได้เห็น แต่เมื่อมารดารู้เข้าท่านกลับขัดขวางเพราะญาดาเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาไม่มีชาติตระกูลสูงศักดิ์ แม้จะเรียนจบถึงระดับปริญญาตรีแต่เป็นสถาบันบ้านนอก ไม่ได้จบเมืองนอกเมืองนาเหมือนหญิงสาวที่ท่านหมายตาไว้ รัชวิทย์นั้นรักญาดามาก อีกทั้งเธอยังตั้งท้อง เขาบอกเรื่องนี้แก่มารดา ท่านกลับไม่รับหาว่าญาดาจะจับเขาและไม่ยอมรับหลานอีกด้วย เขาจึงตัดสินใจย้ายตัวเองมาตั้งรกรากอยู่กับญาดาที่นี่แม้ญาดาจะเป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาแต่ก็มีเรือกสวนไร่นามากมายถือว่ามีทรัพย์สมบัติร่ำรวยไม่น้อยหน้าใครในจังหวัด รัชวิทย์อยู่กินกับญาดาแล้วได้สัมผัสธรรมชาติ ก็เกิดความรักบ้านป่าแห่งนี้ เขากลายมาเป็นชาวไร่ชาวสวนเต็มตัว ใช้ชีวิตอย่างพอเพียงและให้กำเนิดบุตรสาวหนึ่งคนนามว่าญารินดา และลูกในท้องที่ตอนนี้ภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์อยู่อีกแ

แล้วของพี่ชายของกันตาล่ะ”“หึ! แล้วพี่ชายของกันตาหายไปไหนซะล่ะ ถึงปล่อยให้คนอื่นไปรับพี่ที่สนามบิน” ญารินดางอนนิดๆ ที่กริชไทไม่ได้ไปรับตนอย่างที่คาดหวังเอาไว้“พี่กระทิงคงติดงานค่ะ เลยให้พี่เปียกับพี่จอมไปรับ อย่างอนพี่กระทิงเลยนะคะ นี่ถ้าพี่กระทิงรู้ว่าพี่หญ้าหวานมาต้องรีบกลับมาเล็มหญ้า เอ๊ย! ไม่ใช่ รีบกลับมาหาด้วยความดีใจแน่ๆ เลยค่ะ แหะๆ”กันตาพูดทะลึ่งตามนิสัย ไม่ผิดเพี้ยนจากในจดหมายที่เขียนไปหาเธอเลยแม้แต่น้อย จริงๆ กันตาสามารถส่งอีเมลได้ แต่อีกฝ่ายกลับใช้จดหมายแทน ซึ่งเธอเองก็ชอบตอบจดหมายเด็กสาวเช่นกัน มันให้ความรู้สึกลึกซึ้งมากกว่าอีเมล“อย่ามาทำเป็นพูดดีไปกันตา รีบหนีละสิไม่ว่า ชิ!”“อย่างอนนะคะว่าที่พี่สะใภ้ มีกันตาเป็นกองหนุนเสียอย่างไม่ต้องห่วง อ้อ... ไม้อีกคน รับรองว่าเรียบร้อยโรงเรียนพี่หญ้าหวานแน่ๆ เลยค่ะ”“ไม่ต้องมาปากหวานเลยเรา” ญารินดาหยิกแก้มสาวน้อยตรงหน้า อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย“เอ๊... แต่พูดถึงไม้ ชักอยากเจอตัวเป็นๆ แล้วสิ เห็นแต่ในรูปที่กันตาส่งให้ แล้วไม้เรียนอะไรนะ ช่างซ่อมรถเหรอ” เธอนึกถึงเด็กชายพนาที่เป็นลูกไล่ของกันตา คอยทำตามคำสั่งแล้วอมยิ้ม“ใช่ค่ะ ไม้เรียนพวกช

คอยตามตื้อเอาใจเขาสารพัด แต่เขาให้เธอได้เพียงแค่น้องสาว เธอจึงพยายามทำดีเอาชนะใจเขาทุกอย่าง เนื่องจากเขายังไม่มีใคร พอเห็นเขากอดกับผู้หญิงคนอื่น กลับรู้สึกทนไม่ได้ เหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า“หญ้าหวานไง ม่านฟ้าคงจำได้”กริชไทลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงเมื่อเห็นคนทั้งสองไม่ได้มีท่าทีรุนแรงต่อกัน ตอนเด็กๆ ญารินดาและม่านฟ้าถือว่าเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด ทะเลาะกันเป็นประจำจนเขาต้องคอยห้ามทัพเอาไว้ ในฐานะที่อายุมากกว่า เพื่อไม่ให้มีอะไรรุนแรงไปกว่าเด็กๆ ขัดใจกันเล็กน้อยตามที่ผู้ใหญ่เข้าใจ“อ๋อ... หญ้าหวานนั่นเอง ม่านฟ้าจำได้แล้ว นี่กลับมาเยี่ยมบ้านเกิดเหรอจ๊ะ คุณพ่อกับคุณแม่ของหญ้าหวานล่ะ มาด้วยหรือเปล่า” ม่านฟ้ายิ้มให้คนตรงหน้าหวานหยดจนญารินดาขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อกี้ยังเห็นสายตาโกรธจัดของอีกฝ่ายอยู่เลย..ช่างเปลี่ยนอารมณ์ได้เหมือนนักแสดงรางวัลตุ๊กตาทองเสียจริง“ไม่ได้มาหรอกจ้ะม่านฟ้า หญ้าหวานอยากมาพักผ่อนที่นี่สักสองสามเดือนหรืออาจจะมากกว่านั้น ไม่อยากให้คุณพ่อกับคุณแม่มาลำบากน่ะจ้ะเพราะท่านต้องทำงาน”คำตอบของญารินดาทำให้กริชไทผ่อนลมหายใจออกมาอีกหน คิดว่ายัยตัวแสบจะออกฤทธิ์ออกเด

“ฮะ แฮม... พี่ไปก่อนดีกว่านะ หญ้าหวานจะได้พัก” กริชไทกระไอกระแอมเมื่อกวาดสายตามองเลยขึ้นไปสบตาใสแจ๋วของคนบนเตียง แก้มหนุ่มขึ้นสีแดงจัดที่เผลอมองไม่ละสายตา จนต้องระงับใจตัวเองญารินดายิ้มเจ้าเล่ห์อย่างแสนน่ารัก เธอกลั้นหัวเราะจนเจ็บกรามไปหมด พอเขาหันหลังเดินไปที่ประตู เธอนับถอยหลัง ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง....“โอ๊ย...”“หญ้าหวานเป็นอะไร” กริชไทยังไม่ทันเปิดประตู กลับต้องผวามาที่เตียงเมื่อเห็นหญิงสาวตัวงอร้องครางไม่หยุดปาก“ปะ... ปวดท้องค่ะพี่กระทิง”“ปวดตรงไหน ไปโรงพยาบาลไหม” เขาเห็นสีหน้าบิดเบี้ยว คิ้วขมวดปากยังร้องครางไม่หยุดก็ใจเสีย“มะ... ไม่ต้องหรอกค่ะ นอนสักพักคงหาย พี่กระทิงจะไปธุระไม่ใช่เหรอคะ ไปเถอะค่ะไม่ต้องห่วงหญ้าหวาน”“พี่จะไปได้ยังไง หญ้าหวานปวดท้องขนาดนี้เดี๋ยวรอพี่แป๊บนึงนะ จะไปตามแม่มาช่วย” กริชไทเลี่ยงออกมาจากห้อง เขารีบโทรให้ลูกน้องช่วยไปดูม่านฟ้าเพราะลืมเธอไปเสียสนิท ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้างกริชไทเดินเรียกหาคนอื่นทั่วบ้านแต่ไม่เจอ เขาเริ่มเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร ญารินดานอนโอดโอยตัวงอร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียงก็ยิ่งหน้าเสีย“หญ้าหวานเป็นยังไงบ้าง” เขาถามด้วยน้