Semua Bab แผนรักจอมเผด็จการ: Bab 51 - Bab 60

สร้อยทองรายงานตามที่นายสาวสั่ง เธอรับหน้าที่ดูแลบ้านช่องและคอยต้อนรับแขกที่จะมาบ้าน“อย่างนั้นเหรอ” พนาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย..ไหนกันตาโทรไปบอกว่าไม่สบายยังไงล่ะ ทำไมถึงได้สั่งสาวใช้ว่าอยากกินผลไม้ขึ้นมาตอนนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ขับไปยังสวนผลไม้ที่อยู่ไม่ไกลกันนักสวนผลไม้นั้นกว้างขวาง แต่สถานที่ประจำที่เขาพบเจอกับกันตานั้นรู้ดีว่าเป็นที่ไหน และเป็นจริงดังคาดเมื่อสาวน้อยกำลังนั่งรอเขาอยู่หน้ากระท่อม เสียงนกร้อง และสายลมพัดผ่านทำให้บรรยากาศรอบกายดูอ่อนโยนและสดชื่น“ป่วยแล้วทำไมมานั่งอยู่ที่นี่ ไม้เป็นห่วงแทบแย่” เขารีบลงจากรถมองดูแฟนสาว ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะขบขันของอีกฝ่าย “กันตาหลอกเราเหรอ” พึ่งรู้ตัวว่าโดนหลอก เขาเลยถอนใจหนักหน่วง“โอ๋... อย่าโกรธเลยนะ ก็กันตาคิดถึงไม้นี่นา พี่กระทิงตามคุมแจกตลอด นานๆ จะไม่มีใครอยู่บ้านแบบนี้สักที” กันตารีบคล้องแขนล่ำของแฟนหนุ่มเอาไว้ก่อนจะซบหน้าอย่างออดอ้อนพนาใจอ่อนยวบ จริงๆ เขาไม่ได้โกรธเธอสักนิด แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง“ไม้ไม่ได้โกรธหรอกกันตา แต่เป็นห่วงจะแย่ รีบบึ่งรถมาเลยเห็นหรือเปล่า”“เห็นแล้ว มาแล้วก็ด

พนายกมือขึ้นลูบท้ายทอยอย่างเขินๆ“กันตาแก่แดดจังเลย เราเป็นผู้ชายนะ ไม่ได้เสียหายอะไรหรอก”“นี่หาว่ากันตาแก่แดดเหรอ เดี๋ยวงอนซะเลย” เธอสะบัดเสียงใส่อย่างน่ารัก“อย่างอนนะ”“ไม่งอนก็ได้ เดี๋ยวคนซื่อบื้อง้อไม่เป็น”“เราจะปกป้องกันตาเอง การบอกความจริงกับผู้ใหญ่เป็นทางออกที่ดีที่สุด สำหรับความคิดของเรานะกันตา” เขายังยืนยันคำเดิม เพราะอย่างไรก็จะยืดอกรับว่าทำอะไรลงไป“ไม้ไม่กลัวพ่อจะยิงหัวเอาเหรอ” เธอหน้าซีดเผือด รู้ดีว่าเวลาบิดาโมโหอารมณ์เป็นยังไง“เรายินดียืดออกรับ เราทำแล้วต้องรับผิดชอบ เราเป็นผู้ชาย กันตาเป็นผู้หญิงเสียหายเต็มๆ เราก็มีน้องสาว ไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนมาทำกับน้องสาวเราแล้วทิ้ง และที่สำคัญเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ไม้มีสติดีทุกอย่าง” เขายืนยันหนักแน่นน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวและยินดีจะปกป้องเธอไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น“แบบนี้ไงเราถึงยอมไม้เพราะรู้ว่าไม้จะปกป้องเราได้ ไม้จะดูแลเราได้ และไม้จะไม่ทิ้งเรา” กันตาซบอกเขาอย่างซาบซึ้งใจ “แต่ตอนนี้เราค่อยบอกพ่อกับแม่นะ ค่อยๆ บอกจะดีกว่า กันตากลัวพ่อโกรธ”“ก็ได้ เราแล้วแต่กันตา แต่จำเอาไว้นะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม้จะไม่ทิ้งกันตาเด็ดขาด” เขาใ

จริงๆ แล้วอยากจะงอนง้อเอ่ยถามเธอว่าอะไรเป็นยังไง แต่ถ้าทำแบบนั้นเธอจะยิ่งงอนให้เขาง้อ คงไม่ต้องได้รู้ความจริงกันเพราะมัวแต่ง้ออยู่แบบนี้“ยัยม่านบังตาบอกว่าพี่กิ๊กกับเค้า จริงหรือเปล่า”“ไม่จริง”“ชิ! แก้ตัว เมื่อก่อนเคยกิ๊กกั๊กกันไม่ใช่เหรอ ถ่านไฟเก่ามันคุ” แม้จะรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเขาตอบปฏิเสธ แต่ก็ยังปากแข็งใส่“ไม่เคยกิ๊กกั๊กอะไรกับม่านฟ้าทั้งก่อนแต่งงานและหลังแต่งงาน พี่เคยบอกแล้วไงว่าสงสารเค้า เลยอยากช่วยให้มีรายได้ ให้เขาไปส่งอาหารทำความสะอาดบ้านให้บ้าง”“แต่ยัยนั่นทำท่าจะจับพี่กระทิง หญ้าหวานหึง”คำว่าหึงของเธอทำให้กริชไทยิ้มกว้าง ญารินดาหน้าแดงก่อนจะเสไปดื่มน้ำผลไม้ต่อด้วยความเขินอาย“เค้าจะจับ แต่พี่ไม่ให้จับ ใครจะทำอะไรได้ ของแบบนี้มันตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกนะหญ้าหวาน แล้วพี่ก็ชอบให้หญ้าหวานหึงจัง” เขาบอกตาพราวกลายเป็นญารินดาที่เขินจัดจนหยิบจับอาหารเข้าปากแก้ขวย เลยสำลักเสียหน้าแดงจัด“แค่กๆๆๆ”“ค่อยๆ กินสิ ไม่มีใครแย่งหรอก” กริชไทหัวเราะลั่นเข้ามาลูบหลังลูบไหล่ให้ภรรยา“พี่กระทิงอย่ามาหัวเราะหญ้าหวานนะ”“ไม่หัวเราะก็ได้ แต่เรื่องแค่นี้เองเหรอที่ทำให้หญ้าหวานถึงกับ

กันตาเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้าน แถมยังเป็นลูกสาวคนเดียว ชีวิตเกิดมาบนกองเงินกองทอง สุขสบายมาทั้งชีวิต ถูกตามใจแต่เด็ก มีพ่อแม่พี่ชายและทาสรับใช้ อีกทั้งยังมีนิสัยแบบเด็กๆ กฤษพลจึงอยากรู้ว่าผู้ชายที่จะมาดูแลลูกสาวจอมเอาแต่ใจของเขาจะทำยังไงบ้าง“ผมรู้ตัวเองดีครับว่ามีภาระเยอะ แต่ผมมั่นใจว่าจะดูแลกันตาให้มีความมีสุขได้ ผมจะขยันทำงานให้ได้เยอะๆ”“กันตาก็จะช่วยไม้นะ เราจะช่วยกัน กันตาไม่ยอมไปนั่งกินนอนกินหรอก ไหนจะแม่และน้องอีกสามคน กันตาไม่เอาเปรียบไม้เด็ดขาด” กันตาบีบมือแฟนหนุ่ม น้ำใจของเธอทำให้เขาซาบซึ้งยิ่งนัก“เธอเคยเห็นไหม คนบางคนทำงานให้ตายก็ไม่รวย ทำงานใช้แต่แรงไม่ใช้สมอง เธอบอกจะขยันให้มากขึ้น ก็อาจจะพอมีพอกิน แต่ค่าใช้จ่ายยามจำเป็นล่ะ แม่เธอก็ป่วย น้องอีกสามคน เธอรับภาระนี้ไหวเหรอ” กฤษพลต้อนพนา อยากรู้ว่าเด็กหนุ่มจะตอบยังไง“ไหวครับ” พนารับคำ เขาไม่เคยย่อท้อต่อปัญหาและอุปสรรคอยู่แล้ว“แล้วถ้าเธอป่วยล่ะ ไม่อดตายกันหรอกเหรอ ก็ต้องเอาเงินทองที่เก็บมาใช้ ลูกสาวฉันล่ะจะเป็นยังไง” กฤษพลเอ่ยถามพนาอึ้งไป“อย่าบอกนะว่าเธอจะไม่ป่วย จะทำงานหามรุ่งหามค่ำ เลี้ยงสี่ห้าชีวิตไปจนตายโดยไม่ป่วยไม่เจ

ความกระสันซ่านไหลบ่าไปอาบไล้เรือนร่าง ก่อนที่อ้อมแขนแสนอบอุ่นจะกระชับร่างเปลือยเปล่าที่หลับลงในทันทีด้วยความอ่อนเพลียเอาไว้แนบอก หลับตามเธอไปด้วยความอิ่มเอมใจญารินดานึกแปลกใจเมื่อเห็นคนที่ไม่เห็นมานาน อีกฝ่ายมาแปลกไปจากเดิม ไม่ได้มีสีหน้ายียวนกวนอารมณ์เหมือนเคย แถมผิวพรรณยังมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าแต่ก่อน ถ้าจะพูดง่ายๆ คงเรียกว่าอวบขึ้นถึงจะถูก“มีอะไร” ในเมื่ออีกฝ่ายมายืนขวาง ญารินดารับรู้ได้ในทันทีว่าต้องมีอะไรแน่นอน“ขอคุยด้วยหน่อยสิ”สายตาและสีหน้าอ้อนวอนของม่านฟ้าทำให้ญารินดาพยักหน้าให้ เธอมาซื้อของกับสาวใช้ แต่อีกฝ่ายขนของไปที่รถจึงต้องยืนรอเพื่อจะสั่งความเอาไว้“เดี๋ยวฉันไปรอร้านกาแฟด้านโน้นนะ เรื่องที่จะคุยเป็นความลับ ถ้าเธอพาใครไปด้วย ฉันจะไม่คุยด้วย”“แล้วทำไมฉันต้องเชื่อเธอด้วย เรื่องอะไรล่ะที่ว่าสำคัญ” ญารินดารีบถามเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะผละห่างเดินไปยังร้านกาแฟอีกด้านของตลาด“เรื่องของพี่กระทิง ทำให้เธอสนใจหรือเปล่า แต่ถ้าไม่สนก็ไม่เป็นไร” ม่านฟ้าไม่พูดมากรีบผละจากมาญารินดาทำท่าจะพูดอะไรต่อ แต่ชะงักเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินจากไปแล้วญารินดาถอนใจเฮือก ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะมาไม้ไหน เ