All Chapters of แผนรักจอมเผด็จการ: Chapter 21 - Chapter 30

เรียกร้องว่าไม่มีใครรัก ลงไปนอนชักดิ้นชักงอ เลยสงสารส่งไปให้ด้วยเหมือนกัน หวังว่าคงถูกใจกันทุกคนนะจ๊ะน้องกันตา... จริงๆ เหรอที่น้องบอกว่าพี่ชายของกันตาชะเง้อมองหาพี่เสียคอยาว ไม่อยากจะเชื่อเลย แต่สมน้ำหน้าค่ะ อยากทำให้พี่เสียใจทำไม พี่คงไม่ได้ไปปักษ์ใต้อีกนาน คุณหญิงย่าให้พี่เรียนพิเศษแล้วก็ต้องพาน้องๆ หัดเข้าสังคมทำความรู้จักกับเพื่อนของท่าน ชีวิตของพี่ยุ่งมาก มีอะไรให้ทำตั้งหลายอย่าง พี่มีสัญญาใจกับคุณหญิงย่าเอาไว้และต้องทำให้ได้ด้วย ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ (ฝากบอกพี่ชายของกันตาด้วยนะว่าให้รอต่อไป) ชิ!รักเสมอพี่หญ้าหวานกริชไทหน้าตูมไม่คิดว่าม่านฟ้าจะมาในจังหวะที่เขากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับญารินดา ยัยตัวแสบของเขาน่ะเสร็จสมอารมณ์หมายไปแล้ว เหลือแต่เขาที่อารมณ์ค้างอย่างรุนแรง“พี่กระทิงจะไปห้องน้ำก่อนไหมคะ” ญารินดาแกล้งถาม“ทำไม” น้ำเสียงของเขาดูขรึมญารินดากลั้นหัวเราะจนเจ็บกราม ถ้าเธอระเบิดหัวเราะได้คงทำไปแล้ว ยิ่งเห็นม่านฟ้ามองมาอย่างสนใจก็ยิ่งอยากหัวเราะให้ลั่น“เผื่ออยากจะทำภารกิจส่วนตัวน่ะค่ะ เห็นนั่งหน้าตูมเหมือนคนท้องผูกมาสามสี่วัน คิกๆ”ประโยคของยัยตัวแสบทำให้กริชไทเข่น

“เดี๋ยวค่ะพี่กระทิง ที่นี่ผลไม้เต็มเลย” สาวน้อยตาวาวเมื่อเหลือบมองข้างกายเห็นทั้งมังคุด เงาะ ทุเรียน ลองกอง ลางสาดและผลไม้ตามฤดูกาลอีกมากมาย“อยากกินเหรอ เดี๋ยวพี่จะเด็ดให้กิน อ๊า...” ถามแล้วต้องร้องครางเพราะโดนบีบรัดเสียรุนแรงจากกายสาว เขาอยากอยู่ในตัวเธอแบบนี้ไปนานๆ พอเจ้าตาลขยับกาย เขากับเธอโยกเข้าหากันโดยไม่ต้องใช้แรงมาก“อยากกินค่ะ พี่กระทิงต้องเป็นคนป้อนหญ้าหวานนะคะ” เธอกระซิบออดอ้อนเสียงหวานจัดกริชไทมองสบตา หอมแก้มคนขี้อ้อนในอ้อมแขนฟอดใหญ่“ได้สิ” กริชไทบังคับเจ้าตาลให้เดินเข้าไปใกล้ๆ ต้นเงาะ ก่อนจะยื่นมือไปเด็ดผลเงาะสีแดงจัดและปอกเปลือกออกจนเหลือแต่ผลหวานกรอบอร่อยภายใน“ป้อนหญ้าหวานสิคะ” ญารินดามองผลเงาะตาวาว ลอบกลืนน้ำลายลงด้วยความหิว อยากจะชิมรสชาตินั้นเหลือเกิน กลิ่นผลไม้นั้นช่างหอมกรุ่นรัญจวนใจ เธออยากกินเสียให้หมดต้นเลยก็ว่าได้กริชไทแกะเนื้อออกด้วยมือ ก่อนเอาเม็ดทิ้ง เขาป้อนเธอด้วยปากโดยการนำผลเงาะเข้าปากตัวเองแล้วประกบไปที่ปากเธอญารินดาดูดทั้งเนื้อเงาะทั้งลิ้นของเขาอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะอ้อนให้ป้อนอีกและเขาก็ทำแบบนั้นจนได้ยินเสียงประท้วงว่าเมื่อยของเธอ“เมื่อยจังค่ะ ห

“คนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ จอมเผด็จการอีกด้วย สั่งให้คนอื่นทำกับหญ้าหวานแบบนี้ได้ยังไง”“กันตาอยากมีพี่สะใภ้ชื่อหญ้าหวาน... ญารินดา รัศมีดาว แล้วจะให้พี่ทำยังไงครับ โอ้ว... พ่อกับแม่ก็อยากมีลูกสะใภ้ชื่อนี้ พี่เลยต้องทำตามใจคนในครอบครัว พี่รักพวกเค้าก็ต้องทำให้เค้ามีความสุข”ญารินดาได้แต่อ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนจะครางเสียงโหยเมื่อโดนเขากระแทกกระทั้นส่งไปถึงสวรรค์อย่างรุนแรง มือบางเกร็งจิกกับคอกระต่ายขูดมะพร้าว กระดกสะโพกตอบรับธารร้อนที่เขาไหลรินออกมาจนหมดสิ้น“คราวนี้ท้องชัวร์ ปฏิเสธงานแต่งพี่ไม่ได้แน่นอน เตรียมตัวเอาไว้คนดีของพี่ พ่อบอกว่าได้ฤกษ์มาแล้ว เป็นต้นเดือนหน้า เรายังมีเวลาเตรียมตัวอีกเยอะ”ญารินดาเพิ่งรู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้าก็ตอนนี้เอง ที่แท้กริชไทเป็นคนคิดวางแผนการทุกอย่างขึ้นมา เขาจำสัญญาที่เธอให้ไว้กับเขาและประกาศต่อหน้าทุกคนว่าจะเป็นเจ้าสาวของเขาได้ตั้งแต่เด็ก จึงรอคอยเธอมาตลอด แต่เพราะผู้เป็นย่าอยากให้เธอเรียนจบจึงไม่อยากให้เธอมากวนกริชไท อีกทั้งท่านยังหวังว่าโตขึ้นเธออาจจะเจอผู้ชายคนอื่นที่ดีกว่า หรืออาจะเปลี่ยนใจได้ในอนาคตข้างหน้า โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน แต่เธอแน่นอนและร

โดยสัญญากันว่าพี่จะไม่ไปรบกวนหญ้าหวาน หญ้าหวานจะได้ตั้งใจเรียน”“พี่กระทิงก็รับปากเหรอคะ”“ใช่ครับ ตอนนั้นพี่คิดว่าถ้าขัดคุณหญิงย่าคงไม่ได้หมั้นก็รับปากท่านไป พ่อกับแม่พี่ก็พูดกับพี่ คุณอารัชกับน้าดาก็พูด รู้ว่าคุณย่ามีแผนแยกพี่กับหญ้าหวานออกจากกัน ก็เลยต้องไปตามน้ำ ถ้าไปขัดท่านจะไหวตัวทัน”“ไหวตัวทันอะไรคะ หญ้าหวานงงจังเลย” เธอทำหน้างงเพราะงงจริงๆ“ทุกคนบอกให้พี่รับปากคุณหญิงย่าไปทุกอย่างที่ท่านต้องการ อย่าไปขัดท่านแม้แต่ข้อเดียวและค่อยหาทางเอาไง ไม่อย่างนั้นท่านจะไม่พอใจพี่ เพราะจริงๆ ท่านหมายตาผู้ชายดีๆ ในวงสังคมชั้นสูงไว้ให้หญ้าหวานแล้ว อารัชยังรู้เลย”“แล้วพี่กระทิงทำยังไงต่อคะ” เธอถามอย่างสนใจ ฟังเขาเล่าแทบไม่หายใจเพราะตื่นเต้นแทน“พอหลังจากหมั้นกัน คุณหญิงย่าก็มักจะหากิจกรรมให้หญ้าหวานทำจนไม่มีเวลาว่างเลยไม่ใช่เหรอ หญ้าหวานเองก็ชอบทำกิจกรรมหลายอย่างระหว่างเรียน คุณหญิงย่าก็สนับสนุนเต็มที่ ส่งหญ้าหวานไปเรียนทุกอย่างที่อยากเรียน ตอนนั้นพี่ก็โตพอที่จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ท่านกำลังขัดขวางไม่ให้พี่เจอหญ้าหวานเวลาพี่ตามติดพ่อกับแม่ไปเยี่ยมอารัชกับน้าดาที่กรุงเทพฯ ไง”“แต่บางทีหญ้าหวานก

“ก็จริงนะคะ” กันตาพยักหน้าเห็นด้วย“คุณหญิงย่า คุณพ่อ คุณแม่อนุญาตให้พี่อยู่ที่นี่และยกบ้านเรือนไทยของคุณแม่ให้เป็นเรือนหอ”“คุณแม่ของพี่คงอยากให้พี่มาดูแลที่ทางที่นี่แน่เลยค่ะ เพราะมีเยอะมาก” กันตานึกตามคำพูดของอีกฝ่าย“ใช่จ้ะ พี่ก็คิดงั้น แต่พี่ชอบธรรมชาติแบบนี้มากกว่าในเมืองนะ อากาศก็ดี คนก็น่ารักมีน้ำใจ มีความสุขดีออกค่ะ”“กันตาอยากเป็นคนเมืองค่ะ”“ทำไมล่ะ”“ก็คนเมืองดูเจริญ ศิวิไลซ์แล้วก็มีอะไรให้ตื่นเต้นเยอะแยะ ในป่าในดงน่าเบื่อจะตายค่ะ” กันตาเบ้ปาก เท้าคางทำท่าครุ่นคิด“นี่แหละ เค้าว่าคนเรามักต้องการอีกอย่างที่คิดว่าดีกว่า จริงๆ อาจจะไม่ดีก็ได้ บางทีกันตาต้องหัดมองรอบข้าง มองคนข้างๆ บ้างนะคะ สิ่งที่ฉาบฉวยภายนอกล้วนเป็นสิ่งลวง เราต้องมองให้ลึกไปถึงเนื้อแท้ก่อนจะตัดสินใจอะไรลงไป”“พี่หญ้าหวานพูดอะไรคะ กันตาไม่เข้าใจ”“เดี๋ยวก็เข้าใจไปเองแหละจ้ะ หัดมองรอบข้าง มองคนข้างๆ บ้างนะกันตา แล้วจะเห็นอะไรดีๆ อีกเยอะ” ญารินดาลูบศีรษะของอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู เธอคิดว่าพนาเหมาะสมกับกันตาที่สุด เขาตามใจและเข้ากันได้ดีกับกันตา กันตาไม่เหมาะที่จะเอาใจใครเพราะเป็นลูกคนเล็ก “พี่กระทิงเป็นอะไรคะ หน้าบ