All Chapters of ไอรักเพลิงตะวัน: Chapter 51 - Chapter 60

“พราวเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บอะไรตรงไหนหรือเปล่า” คำถามของพี่ชายทำให้พราวตะวันนึกน้อยใจแทนความรู้สึกผิดในคราแรก“พี่เพลิงเพิ่งคิดได้เหรอคะว่ามีพราวอยู่ตรงนี้ด้วย ห่วงแต่คนอื่นไม่เห็นห่วงพราวบ้างเลย” เพลิงตะวันมองหน้าน้องสาวนิ่ง เขาไม่พูดแม้แต่ประโยคเดียว ไม่มีสายตาตำหนิ เกรี้ยวกราด ถ้อยคำดุด่าแม้แต่สักคำพราวตะวันใจเสียเพราะรู้ดีว่าอาการของพี่ชายหมายความว่าอย่างไร ถ้าพี่ชายเฉยแสดงว่าเขาไม่สนใจ เธอจึงทนไม่ได้ต้องให้เขาหันกลับมาดุด่าก็ยังดี“พราวขอโทษ พราวไม่ได้ตั้งใจ เด็กนั่นกระโจนไปให้รถชนเอง” พราวตะวันละล่ำละลักบอกใบหน้าซีดเผือดเมื่อคิดถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น“พราวไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่โทรให้ประพันธ์มารับ”“จะให้พราวไปนอนที่ไหน แล้วพี่เพลิงล่ะคะ” เธอถามอย่างตกใจ ยิ่งพี่ชายไม่ตำหนิเลย เธอก็ยิ่งร้อนใจ“ไปนอนที่คอนโดพี่ก่อน ส่วนพี่จะอยู่ดูอาการของพิมพ์ดาว”“ทำไมพี่เพลิงไม่ดุด่าว่าพราวล่ะคะ” เธอเขย่าแขนพี่ชาย เห็นอาการเฉยๆ ของพี่ชายก็ใจเสีย“พราวคิดว่าตัวเองทำผิดหรือเปล่า เราพร้อมจะคุยเรื่องนี้กันหรือยัง พี่คิดว่าพราวควรจะกลับไปพักผ่อนก่อน เอาไว้เราค่อยคุยเรื่อ

“พี่นิมีอะไรจะคุยกับพราวคะ”“เราเป็นยังไงบ้าง เจอกันหลายวันไม่ได้คุยกันเป็นจริงเป็นจังสักที มัวแต่ยุ่งๆ เรื่องของหนูดาว” สีหน้าแววตาอบอุ่นและห่วงใยเหมือนพี่น้องทำให้พราวตะวันยิ้มออก“พราวก็เรื่อยๆ ค่ะ ช่วยงานพี่เพลิงเท่าที่จะช่วยได้ ส่วนใหญ่จะเที่ยวเสียมากกว่า” เธอพูดแล้วหัวเราะเบาๆ“เพลิงรักพราวมากนะ” นิดาจับมือนิ่มของน้องสาวเพื่อนมากุมเอาไว้“พี่นิ... พราวรู้ค่ะ” พราวตะวันถอนใจเหมือนมีเรื่องต้องครุ่นคิด“พี่ไม่ได้จะมาตำหนิเรื่องที่เกิดขึ้น แต่อยากบอกพราวว่าเพลิงรักพราวมาก ที่เพลิงไม่พูดเรื่องแท้งให้พิมพ์ดาวรู้ ส่วนหนึ่งอาจเป็นห่วงจิตใจของพิมพ์ดาว แต่ส่วนหนึ่งเพลิงอยากช่วยพราว ในสายตาของเพลิง พราวคือน้องสาวที่เขารักมากที่สุดและต้องดูแลให้ดีที่สุด”“พราวเข้าใจดีค่ะ พราวแย่ที่สุดที่ทำให้พี่เพลิงร้องไห้ ตั้งแต่เกิดมา หลังจากครอบครัวเราแตกแยก พี่เพลิงไม่เคยร้องไห้”“พิมพ์ดาวเป็นเด็กน่าสงสาร ไม่มีพ่อแม่ เธอเป็นคนจิตใจดี พี่รับรองได้” ประโยคของนิดาทำให้พราวตะวันมองอย่างคาดไม่ถึง เพราะปกตินิดาจะไม่เอ่ยชมใครพร่ำเพรื่อ แม้เพื่อนพี่ชายคนนี้จะเป็นคนดีมีน้ำใจ นิสัยนั้นไม่ต้องพูดถึง เป็นคนน่ารัก

“อาเพลิงขนลุกด้วย” เธอลูบมือเล็กๆ ไปตามเรือนร่างของเขา“โดนเด็กหื่นลูบเอาลูบเอานี่นา”“อี๊!” เธอทำเสียงขึ้นจมูก ..คำก็เด็กหื่น สองคำก็เด็กหื่น เดี๋ยวเธอจะฟัดเขาให้จมเขี้ยวเลย“อื้อ...” เพลิงตะวันร้องครางเมื่อปลายลิ้นของเธอลากไปตามใบหน้าของเขา เธอลากปลายลิ้นเล็กๆ มาตามหน้าท้องแกร่ง ไล้เลียเส้นขนของเขาที่ทอดตัวลงไปเป็นทางหายเข้าไปในขอบกางเกง แล้วมือน้อยก็เริ่มดึงกางเกงนอนของเขาออก เขาจึงอำนวยความสะดวกโดยการยกสะโพกให้เธอถอดออกไปโดยง่าย“อาเพลิงอยู่ในชุดวันเกิดแล้ว คิกๆ”“ขี้โกงจัง หนูดาวก็น่าจะอยู่ในชุดวันเกิดด้วยสิ”“หนูดาวจะสำรวจอาเพลิงก่อนค่ะ” เธอมองเขาตาวาวเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นโปรด“ทำยังกะอาเป็นตุ๊กตาอีกแล้วนะ”“เดี๋ยวนี้อาเพลิงกล้าหือกับหนูดาวเหรอคะ เอาใหญ่แล้วนะ” เธอทำเสียงเฉียบเขาได้ยินแล้วขำ เป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่นิดาเพื่อนรักตั้งแต่สมัยเรียนของเขาสั่งสอนให้เป็นคนแบบนี้“ใครจะกล้าหือกับเมียได้ลงคอ” เขาไปตามน้ำ“ดีมากค่ะ คิกๆ” เด็กสาวคว้าหมับเข้าที่แก่นกายชายเขาถึงกับใบหน้าเหยเกครางออกมาเสียงหลง“โอ้... หนูดาวชอบแกล้งจริงเชียว ใครสั่งใครสอนกันนี่”“อานิ อุ๊ย!” พูดแล้วรีบปิ

“ถ้าอาเพลิงบอกหนูสักนิด ให้หนูได้รู้ว่าอีกชีวิตจากเราไป หนูจะได้ทำบุญให้เค้าไงคะ นะ... หนู ฮึกๆ ฮือๆๆ เป็นแม่ที่แย่มาก” แทนที่จะโทษคนอื่น พิมพ์ดาวกลับพูดออกมาเช่นนั้นแล้วร้องไห้ ยิ่งทำให้ทุกคนรู้สึกผิดเข้าไปอีก“อาขอโทษ” ในที่สุดเขาก็เปล่งคำพูดนี้ออกมา ยิ่งเห็นคนในอ้อมแขนร้องไห้หนักขึ้นเขายิ่งกอดกระชับร่างเล็กๆ นั้นเอาไว้แนบอก“เป็นเพราะหนูดาวใช่ไหมคะ อาเพลิงห่วงความรู้สึกหนูดาวเกินไป อาเพลิงไม่ต้องปกป้องหนูดาวขนาดนี้ก็ได้ ให้หนูดาวได้รับรู้ทุกเรื่องไม่ได้เหรอคะ หนูดาวอยากแบ่งรับความรู้สึกสุขทุกข์ที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ยืนอยู่บนโลกอีกโลกที่ทุกคนสร้างกำแพงเอาไว้ เค้าเป็นลูกของหนูดาวเหมือนกันนะคะ หนูดาวมีสิทธิ์รู้ว่าเขาอยู่หรือจากไป”พิมพ์ดาวร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กับอกของเพลิงตะวัน ทุกคนร้องไห้ตามเงียบๆ มันเป็นช่วงเวลาที่รวดร้าวเมื่อคิดถึงการสูญเสียอีกครั้ง“อาขอโทษ อาห่วงหนูดาวที่สุดคนดี” เพลิงตะวันประคองแก้มนุ่มที่อาบด้วยน้ำตาแล้วเช็ดเบาๆ ด้วยนิ้วโป้งของเขา“เป็นความผิดของพราวเองนะคะ ทุกอย่างเป็นความผิดของพราวเอง” พราวตะวันร้องไห้เบาๆ อยู่กับสายหยุด แม้เธอจะไม่ใช่คนดีนัก แต่การมีส่วนสำคัญท

หลังจากมีบุตรสาวสามคนและล่วงเลยเข้าวัยต้องเรียนอนุบาล สองสามีภรรยาก็หยุดพักการผลิตลูกดูแลลูกสาวทั้งสามอย่างใกล้ชิดเพลิงตะวันปฏิเสธที่จะให้ลูกเข้าเรียนอนุบาล เขาคิดว่าการทำแบบนั้นเป็นการปล่อยเวลาทิ้งไปอย่างไร้ประโยชน์ ลูกเขาก็แค่ไปเล่นๆ เรียนเล็กๆ น้อยๆ นอนแล้วกลับบ้าน อาจจะมีสังคมเพราะมีเพื่อนเยอะ แต่เขาคิดว่าลูกชายลูกสาวพนักงานที่พามาที่โรงแรมและรีสอร์ทก็มีเยอะแยะ สังคมแบบนี้ลูกๆ ของเขาจะได้เจอคนหลากหลายแล้วเขาก็จะค่อยๆ สอนให้เรียนรู้มากกว่าเอาไปฝากไว้กับครูอนุบาลหรือเพื่อนในวัยเดียวกัน“โห... สอนลูกๆ เหรอคะพี่เพลิง” พราวตะวันเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้ม เธอมีความสุขมากขึ้นเมื่อปล่อยวางอดีตและรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันได้พิมพ์ดาวยังเป็นเด็กสาวผู้น่ารักเสมอต้นเสมอปลาย และพี่ชายก็ยังเป็นพี่ชายที่ห่วงใยดูแลน้องสาวไม่เคยขาดเช่นกัน เธอขอแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว มีคนเคยถามเธอหลายคนว่าทำไมไม่แต่งงาน ทำไมไม่มีลูก เธอมีคำตอบในใจอยู่แล้วและไม่เคยยึดติดกับการแต่งงานมีครอบครัวและการมีลูก คนเราเมื่อตายไปแล้วก็เอาอะไรไปไม่ได้สักอย่าง ข้าวของเงินทอง ทรัพย์สมบัติมากมาย ถึงไม่มีลูกก็ยังมีหลานๆ ที่น่ารักถึงสา