All Chapters of ไอรักเพลิงตะวัน: Chapter 1 - Chapter 10

“เรื่องบ้านน่ะเหรอ” เพลิงตะวันผายมือให้เด็กสาว พิมพ์ดาวในวัยสิบแปดไม่ได้แตกต่างจากสาวน้อยวัยสิบเจ็ดนัก เธอเป็นเด็กสาวรูปร่างเล็กบอบบาง ผิวขาวจัดเหมือนบิดามารดา ปากจิ้มลิ้มแดงเรื่อ ผมนั้นตัดสั้นไว้ผมหน้าม้าทำให้เธอดูเด็กลงไปอีก คิ้วเรียวสวยเป็นคันศร แก้มมีเลือดฝาดแดงเรื่อ ยิ่งขนตานั้นงอนงามหาที่ติไม่ได้ ชายหนุ่มกวาดตามองอย่างเผลอไผล เธอโตขึ้นมากกว่าปีที่แล้ว แต่ความสวยน่ารักไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากความรู้สึกของเขา“หนูต้องหาเงินเท่าไหร่มาใช้หนี้อาเพลิง ถึงจะได้บ้านและที่ดินคืนคะ” เธอถามตรงประเด็น น้ำเสียงมีแววของความเศร้าสร้อยชัดเจน“หนี้สินทั้งหมดสิบล้าน ไม่รวมดอกเบี้ย” เพลิงตะวันตอบเสียงเรียบเรื่อย เหมือนไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร ในเมื่อเธอถามมา เขาก็ตอบไป จริงๆ ไม่เคยคิดจะให้เธอมาใช้หนี้สินหรือไถ่ถอนคืน เขาไม่ได้ดูถูกเธอ แต่คิดว่ามันยากเกินความสามารถของเด็กสาววัยสิบแปดที่เพิ่งผ่านพ้นการเรียนมัธยมปลายมาหมาดๆ เช่นนี้พิมพ์ดาวถึงกับเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ดวงตาไหววูบเพราะเงินจำนวนนั้นมันมากเหลือเกิน บ้านเดี่ยวสองชั้นหลังนี้และที่ดินอีกนิดหน่อย ไม่น่าจะแพงขนาดนี้“หนูทำงานใช้หนี้ให้อาเพ

..ทำไมความรู้สึกเหมือนแทบจะขาดใจ แต่สุขสมเช่นนี้เด็กสาวได้แต่ถามตัวเองอย่างไม่ค่อยเข้าใจร่างสูงแข็งแกร่งที่แนบชิดลงมาอีกครั้งทำให้ พิมพ์ดาวตัวสั่นสะท้าน..ทำไมนะ ความรู้สึกอยากต่อต้านมันเหือดหายไปเสียสิ้น ทั้งๆ ที่เธอควรผลักไสเขาสักนิดก็ยังดีแต่สิ่งที่ทำได้คือบีบมือของเขาที่ประสานลงมาทั้งสองข้างจนแน่น“อาจะซื้อมันเอง ซื้อทุกอย่างที่เป็นของเธอ... พิมพ์ดาว”น้ำเสียงของเพลิงตะวันดูหวงแหนแปลกๆ แต่พิมพ์ดาวไม่มีเวลาคิดอะไรมากมายนัก ในเมื่อตอนนี้เขาจุมพิตลงมาอีกครั้งและมันก็กระชากเอาความผิดชอบชั่วดีของเธอไปจนหมดสิ้น เธอแค่พูดด้วยความโมโหที่เขาทำท่าเหมือนจะไม่รับเธอเข้ามาอยู่ในบ้าน เด็กสาวคิดเอาว่าเขาคงรังเกียจเด็กกำพร้าไร้ญาติขาดมิตรเช่นเธอ“ไม่ต้องกลัวหรอกนะ เด็กน้อย...” เขาดูเป็นกังวลเล็กน้อยในน้ำเสียงและแววตา“อ๊ะ!” เพราะมัวแต่มองเขาเพลิน รู้ตัวอีกทีเขาก็กดกายลงมาหาเสียแล้ว เธอรู้สึกถึงความอึดอัดคับแน่นและเจ็บแปลบตรงร่องรัก มันใหญ่โตชวนอึดอัดมากกว่านิ้วที่เขาสอดแทรกเข้ามาเหมือนคราแรกและมันทำให้เธอทรมานจนต้องถอยสะโพกหนี“รู้ไหมว่าถ้าหนูดาวขายตัวให้ผู้ชายคนอื่น เขาก็ต้องทำแบบนี้เหมือน

“พิมพ์ดาว!!!” เพลิงตะวันกระชากแขนเล็กเข้ามาหา ดวงตาของเขาดุดันเอาเรื่อง เขาคิดว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาโกรธมากที่สุด จนแทบอยากหักคอสวยๆ ของเธอให้แหลกคามือ“พรหมจรรย์ของเธอ เท่าไหร่ล่ะ ลีลาก็งั้นๆ ไม่ได้ทำให้อาประทับใจเลยสักนิด ตั้งแต่เริ่มยันจบ ต้องให้อาคอยพร่ำสอน เสียจนเสียงแหบเสียงแห้ง”คำพูดของเขาทำให้สาวน้อยขบเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น น้ำตาพานจะไหลเอาอีกเพลิงตะวันชะงักคลายมือที่บีบแขนคนตรงหน้าออกแต่ยังจับเอาไว้หลวมๆ“ถึงลีลาจะงั้นๆ แต่อาเพลิงก็ทำอยู่ตั้งนานนี่คะ แสดงว่าอาเพลิงก็ชอบที่จะทำกับหนูแบบนั้น” เธอเถียงข้างๆ คูๆ เสียใจที่โดนเพลิงตะวันดูถูกว่าลีลาเธอไม่ได้เรื่อง ..ก็เธอไม่เคยนี่นา จะให้เก่งกาจเหมือนผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมามากมายได้ยังไง เธอคิดว่าผู้ชายจะชอบผู้หญิงบริสุทธิ์ผุดผ่องเสียอีก“แค่กๆๆ” เพลิงตะวันสำลักน้ำลายตัวเอง ไอจนหนาแดงก่ำ นอกจากอยากจะบีบคอสวยๆ ของเธอแล้ว เขาอยากจะจับเธอกอดแล้วบดจูบเสียให้ขาดใจ ไม่คิดว่าจะโดนเด็กย้อนคืนให้แบบนี้ และสิ่งที่เธอพูดก็เป็นจริงทุกคำ ถ้าไม่ติดว่าเธอไม่ไหว เขาคงร่วมรักกับเธอต่อจนแทบไม่ได้กินข้าวกินปลาแน่นอน“ค่าพรหมจรรย์ของหนูน่

คำตอบของเธอทำให้เพลิงตะวันชะงัก จากที่จะตำหนิ กลับกลายเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดใจในหัวใจดวงแกร่งใช่... เขาหลีกเลี่ยงการรับประทานอาหารพร้อมกับเธอ มันเหมือนพวกขี้ขลาดตาขาวที่ไม่กล้าสู้หน้าแต่ลึกๆ ไปกว่านั้น เขากลัวจะหักห้ามใจตัวเองไม่ไหว ทั้งความโหยหา ทั้งความห่วงใย ถาโถมเข้ามาเมื่อมีเธอมาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้“ขอบใจนะ แต่อาไม่ชอบกินขนมหวาน” เขาไม่อยากทำให้เธอเสียน้ำใจเลยยกโกโก้ร้อนมาดื่มแทน จริงๆ เขามักดื่มกาแฟตอนต้องทำงานดึก แต่วันนี้ถึงไม่รับกาแฟ ตาของเขาคงยังสว่างเช่นเดิม“อาเพลิงจะนอนตอนไหนคะ” ถามแล้วรอฟังคำตอบเงียบๆเพลิงตะวันนึกหงุดหงิดที่เห็นอาการของเด็กสาว ปกติพิมพ์ดาวเป็นคนสดใสร่าเริง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนดูเงียบๆ ประหม่า หวาดระแวง กังวลเหมือนมีเรื่องขบคิดอยู่ตลอดเวลา จนเขาเป็นกังวล คล้ายกับสาเหตุทุกอย่างเกิดมาจากตัวเขา“ทำไม” เขาถามคำถามสั้นๆ ง่ายๆ แล้วลอบมองท่าทีของคนตรงหน้า“หนูลองถามดูค่ะ เผื่ออาต้องการอะไร”“อาไม่ต้องการอะไร หนูดาวไปนอนเถอะ” เขาอยากจะพูดต่อ... ว่านอนดึกระวังจะปวดหัว แต่ก็ละเอาไว้เมื่อเธอผละจากไปเงียบๆ เช่นเดิมเป็นอีกครั้งที่เพลิงตะวันทิ้งตัวลงพิงกับพนักเก

สาวน้อยแทบกลั้นใจเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของเพลิงตะวันแนบชิดกับหว่างขาของเธอ ลมหายใจของเขาเป่ารดที่เนินสาวอวบอูม กรุ่นกลิ่นกายสาวจรุงจิต ทำให้อารมณ์ความเป็นชายคุกรุ่นรุนแรง ทั้งหอมหวานซ่านลิ้น ทันทีที่เขาแตะปลายชิวหาเข้าเชยชิม พิมพ์ดาวเกร็งตัว แขม่วหน้าท้องเนียน เธอเผลอจิกมือกับผ้าปูที่นอนแน่น“ดูด” คำสั้นๆ ทำให้สาวน้อยหน้าแดงซ่าน เธอดูดนิ้วของเขาที่ป้อนมาที่ปาก เขาเคลื่อนกายมาทาบทับมืออีกข้างเกลี่ยอยู่ที่เนินสาวของเธอปากจิ้มลิ้มดูดนิ้วของเขาจนเปียกฉ่ำ เพลิงตะวันดึงนิ้วออกมาเกลี่ยที่เนินสาว ส่วนมืออีกข้างจับสะโพกกลมกลึงเอาไว้ ความฉ่ำชื้นทำให้เขาสามารถสอดแทรกดัชนีแกร่งกล้าเข้าไปในร่องรักของเธอได้สะดวกขึ้น ถึงกระนั้นเธอก็ยังเจ็บเสียวจนต้องครางประท้วง“หนูดาวแคบเล็กเหลือเกินคนดี” น้ำเสียงของเขาปลุกปลอบ ไม่ได้คุกคามให้เธอหวาดกลัว พิมพ์ดาวหอบหายใจสะท้านเมื่อเห็นเขากำลังขยับนิ้วเข้าออกในกายเธอ“อาเพลิง โอ้...” พิมพ์ดาวห่อปากเข้าหากันเมื่อเธอรู้สึกว่านิ้วที่เสียดสีเข้ามาก่อเกิดความกระสันซ่านรัญจวนใจยิ่งนักยิ่งเขาขยับเธอยิ่งกระสับกระส่ายไม่เป็นตัวของตัวเองและต้องหวีดร้องเมื่อเขาก้มลงดูดรัดติ่งเ