All Chapters of ชะตารักบัลลังก์แค้น: Chapter 31 - Chapter 40

ประตูวังหลวงสีแดงชาดบานมหึมาค่อยๆ แยกออกอย่างเชื่องช้า เสียงเสียดสีของเนื้อไม้ดังกังวานประดุจเสียงคำรามของอสูรร้ายที่อ้าปากรอเขมือบกลืนผู้ย่างกรายเข้ามา มู่หรงหลิงก้าวตามหลังพี่สาวเข้าไปด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม นางก้มหน้าต่ำจนเส้นผมบดบังดวงตา ไหล่บางสั่นเทาน้อยๆ ดูประดุจลูกกวางหลงทาง ทว่าภายใต้เปลือกตาที่หลุบลงนั้น นางกลับบันทึกทุกเส้นทาง ทุกมุมอับสายตา และตำแหน่งองครักษ์ไว้ในใจอย่างแม่นยำ“สำรวมกิริยาไว้ หลิงเอ๋อร์” มู่หรงเซียนกระซิบใกล้หู “อย่าให้พี่ต้องอับอายขายหน้า…เพราะความบ้านนอกของเจ้า” เสียงหวานเย็นเยียบแม้จะกระซิบ ทว่าระดับเสียงกลับดังพอให้ขันทีด้านข้างและเหล่านางกำนัลได้ยินกันชัดถนัดหู “เจ้าอย่ากลัวไปเลย พี่หญิงอยู่ตรงนี้ทั้งคน... พี่จะคุ้มครองเจ้าเอง” ถ้อยคำถัดมานางกลับแย้มยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงหวานล้ำปานน้ำผึ้ง “เจ้าค่ะ... พี่หญิงใหญ่ หลิงเอ๋อร์จะระวังตัว จะมิกล้าทำสิ่งใดให้พี่หญิงใหญ่เสียหน้าเด็ดขาด” มู่หรงหลิงรีบพยักหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางบีบมือตัวเองไว้แน่น... ดูหวาดกลัวจนน่าเวทนายิ่งนักภายในห้องบรรทมชั้นในตำหนักชิงหลัน กลิ่นยารสขมปร่า ลอยตลบอบอวลจนน่าเวียนหัว

ในวินาทีที่ถ้อยคำนั้นจบลง...มู่หรงหลิงค่อยๆ เลื่อนมือลงไปใต้ผ้าห่มแพรไหม แอบกุมมือที่วางนิ่งสนิทของเขาไว้ ก่อนจะออกแรงบีบเบาๆ ราวกับจะย้ำเตือนถึงข้อตกลงที่เขามิอาจปฏิเสธนางจ้องมองใบหน้าคมเข้มนั้นนิ่งอยู่นาน สัมผัสถึงชีพจรที่แผ่วเบาใต้ฝ่ามือ... ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ปลายนิ้วของคนที่นางคิดว่าหลับสนิทพลันขยับ เขาบีบตอบมือนางกลับมาหนึ่งครั้งอย่างหนักแน่น ราวกับเป็นการลงนามในสัญญาเลือดที่ทำร่วมกันในเงามืดความร้อนสายหนึ่งแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ มู่หรงหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุอก นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมของเยล่วี่ซุ่น แม้เปลือกตาของเขาจะยังปิดสนิทและลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ แต่สัมผัสแรงบีบนั้นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดเขารับทราบ... และเขายอมรับเงื่อนไขนี้มู่หรงหลิงยกยิ้มพึงพอใจ แววตาที่เคยมืดมนฉายแสงแห่งความหวังขึ้นมาเป็นครั้งแรก “ขอบพระทัยเพคะ... ท่านอ๋อง”ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากทางด้านหลัง มู่หรงหลิงชักมือกลับอย่างรวดเร็วและสงบนิ่ง ก่อนจะหยัดกายยืนขึ้นช้าๆ รอยยิ้มเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น“คุณหนูมู่หรง”เฉาเหว่ยขันทีวั

มู่หรงหลิงในชุดลำลองสีเข้มอาศัยความมืดลอบเร้นกลับเข้ามาในห้องบรรทมชั้นในอีกครั้งของตำหนักชิงหลัน นางเคลื่อนไหวประดุจแมวป่า ไร้เสียงฝีเท้ากระทบพื้น แม้แต่ทหารยามด้านนอกก็มิอาจสังเกตเห็น… มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุ ทาบทับลงบนร่างของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังหลับใหลนางโน้มกายลงพินิจใบหน้าคมเข้มที่ดูไร้พิษสงยามนิทรา แสงนวลลออขับให้ใบหน้าที่เคยซีดเซียวดูน่าเกรงขามอย่างประหลาด เงาขนตาทอดยาวบนพวงแก้มของบุรุษที่ทั้งวังหลวงเชื่อว่ากำลังรอความตาย“ท่านอ๋อง... ในเมื่อตกลงเป็นพวกเดียวกันแล้ว ข้าคงปล่อยให้ท่านเดินไม่ได้นานเกินไปนักมิได้ มิเช่นนั้นแผนการของข้าคงเสียเรื่องพังทลาย” นางพึมพำข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ นางวางกล่องไม้ขนาดย่อมที่ถือติดมือมาด้วยลงบนแท่นบรรทมข้างกายมู่หรงหลิงนั่งลงบนแท่นบรรทม ใกล้จนเยล่วี่ซุ่นรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากเรือนกายสตรี นางนั่งนิ่งฟังลมหายใจของเขาอย่างตั้งใจ ‘ลมหายใจนี้สม่ำเสมอเกินไป…’ คิ้วเรียวของนางขยับเพียงเล็กน้อย มู่หรงหลิงยื่นมือออกไปช้า ๆ นิ้วเรียวแตะลงที่ข้อมือหนาของเขาเบา ๆ เพื่อตรวจชีพจร มือของนางเย็นเยียบ หากสัมผัสนั

มู่หรงหลิงปล่อยให้ข้อมือเรียวอยู่ในอุ้งมือหนาของเขาเช่นนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน นางกลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกรั้นเฉียดกับจมูกโด่งคมของเขา แววตาของนางนิ่งสงบแฝงรอยยิ้มจางๆ ที่ทำเอาเยล่วี่ซุ่นต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ“ท่านอยากรู้ว่าข้าเป็นใคร หรืออยากรู้ว่าข้าจะนำพาชัยชนะมาให้ท่านได้อย่างไรกันแน่เพคะ”นางกระซิบชิดริมฝีปากเขา แววตาฉายประกายกร้าวทว่าเย้ายวน “ข้าคือบุตรีอนุที่ถูกลืม คือหมากที่บิดาและพี่สาวคิดเขี่ยทิ้งให้ตายไปพร้อมกับท่านอ๋อง... ความแค้นของข้าที่มีต่อตระกูลมู่หรงนั้น ลุ่มลึกเกินกว่าที่ท่านจะจินตนาการได้นัก”เยล่วี่ซุ่นหรี่ตาลง แรงบีบที่ข้อมือผ่อนลงแต่กลับเปลี่ยนเป็นใช้นิ้วโป้งลูบไล้ไปบนผิวเนียนละเอียดของนางอย่างแผ่วเบาเป็นการหยั่งเชิง “เจ้าคิดจะใช้ข้าเป็นเครื่องมือแก้แค้นเช่นนั้นรึ”“ข้าเรียกสิ่งนี้ว่า…ผลประโยชน์ร่วมกัน เพคะ” มู่หรงหลิงกระซิบเสียงหวานพร่า นางใช้มืออีกข้างที่ยังเป็นอิสระค่อยๆ ลากไล้จากลำคอแกร่งลงมายังแผ่นอกที่เปิดกว้าง วนเวียนอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่แพ้กัน“ตระกูลมู่หรงวางเดิมพันไว้ข้างหย่งอ๋อง พวกเขาต้องการให้ท่านกลายเป็นเพียงซากศพไร้ค่า

ภายในห้องบรรทมที่กลับมาสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง เยล่วี่ซุ่นยังคงเอนกายพิงพนักเตียง ดวงตาคมปลาบจ้องมองผ่านม่านมุ้งออกไปไกล ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางสิ่งในใจ ความเงียบนี้หาใช่ความสงบ หากแต่เป็นความนิ่งสงบก่อนพายุจะมาถึงไม่นานนัก เงาร่างสายหนึ่งก็ทะยานผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง หลี่เหยียนคุกเข่าลงเบื้องหน้าถวายคำนับ สีหน้าของเขาดูแตกต่างจากทุกครา มีแววแปลกใจระคนตื่นตระหนก ทั้งยังเจือรอยขบขันอย่างกลั้นไม่อยู่ ยามที่จะรายงานสิ่งที่ไปสืบมาได้ “ทูลหวังเย่...” หลี่เหยียนสูดลมหายใจเบาๆ “กระหม่อมขอทูลรายงาน เรื่องของคุณหนูรอง มู่หรงหลิง ให้ทรงทราบพ่ะย่ะค่ะ”เยล่วี่ซุ่นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ว่ามา”มือหนาเอื้อมหยิบตำราข้างแท่นบรรทมขึ้นมาเปิดดูอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามององครักษ์คนสนิทอีก ท่าทางดูเฉยเมยราวกับว่าเรื่องของสตรีผู้นั้นมิได้มีความสำคัญพอให้เขาต้องเสียเวลาฟัง“แค่เรื่องเล็กน้อยของสตรีเพียงคนเดียว... เจ้าจะรายงานก็รายงานมา หากไม่มีอะไรสำคัญก็ช่างเถิด” เขากล่าวเสียงเรียบ ทว่าปลายนิ้วที่พลิกหน้ากระดาษกลับหยุดนิ่งสนิท และใบหูก็ดูเหมือนจะคอยเงี่ยฟังอย่างจดจ่อผิดจ