All Chapters of ชะตารักบัลลังก์แค้น: Chapter 91 - Chapter 98

ทว่า... ในสายตาของเหล่าผู้จัดเจนในจารีตวังหลวงอย่างนางกำนัลและเหล่าขันที ยามที่มู่หรงเซียนลุกขึ้นยืนแล้วสวมต่างหูระย้าคู่นั้น แม้มันจะส่งประกายงดงามรับกับใบหน้าแช่มช้อยเพียงใด แต่เมื่อนางต้องก้าวไปยืนเบื้องหลังเซี่ยเยี่ยนหลิง ความแตกต่างระหว่างเอกและรองก็ยังคงกระจ่างชัดจนน่าใจหายเหตุเพราะมุกตงจูแม้จะเลอค่าพ้นวิสัยปุถุชน แต่งานศิลป์ชิ้นนั้นก็เป็นเพียงเครื่องประดับที่ห้อยรั้งอยู่ข้างใบหู ยามเยื้องย่างทำได้เพียงไหวระย้าอยู่เบื้องล่าง มิอาจเทียบกับปิ่นพญาหงส์สีชาดอาญาสิทธิ์ของโอรสสวรรค์ และปิ่นระย้าทองคำฝังทับทิมเสียนหลัวและแก้วตาแมวพิสุทธิ์ของฮองเฮา ที่ปักตระหง่านอยู่กึ่งกลางยอดมวยผมของเซี่ยเยี่ยนหลิงประหนึ่งศิราภรณ์ค้ำหัวราชวงศ์เมื่อถึงคราวที่ฮองเฮาต้องประทานของขวัญพบหน้าให้กับสะใภ้คนโปรด พระนางสะกดกลั้นความเสียดายพลางเอ่ยเสียงราบเรียบที่จงใจผ่อนให้เนิบนาบกว่ายามปกติ“เว่ยอิ้นกงกง... ไปหยิบกำไลทองคำสลักลายโบตั๋นฝังนิลกาฬล้อมมุกน้ำจืดที่ข้าเตรียมไว้ มามอบให้หย่งเช่อเฟยด้วยเถิด” สิ้นสุรเสียง เหล่านางกำนัลลอบสบตากันเงียบ ๆ ของชิ้นนี้ทำจากทองคำเนื้อดี สลักลายอย่างประณีตและฝังด้วยนิลกาฬน้

“แต่จะว่าไป...” พระสนมเสียนแย้มสรวลบางเบา พลางพับพัดหยกลงช้า ๆ “สตรีที่งดงามเกินไป บางครั้งก็มิใช่วาสนาดีเสมอไป โดยเฉพาะในวังหลวงแห่งนี้” สายตาของนางทอดผ่านใบหน้าเซี่ยเยี่ยนหลิงอย่างพินิจ“รูปโฉมสะคราญอาจทำให้ผู้คนหลงใหลได้ชั่วคราว ทว่าผู้ที่ยืนหยัดอยู่ได้จนถึงที่สุด กลับเป็นผู้ที่มีรากฐานมั่นคงสายตระกูลและได้รับการยอมรับจากบรรพชน”ทั้งตำหนักเงียบลงเล็กน้อย พระสนมลี่หัวเราะรับทันที“หม่อมฉันกลับรู้สึกว่า ติ้งอ๋องเฟยมีวาสนายิ่งนัก เพิ่งเข้าวังวันแรกก็ได้รับทั้งปิ่นหงส์ ทั้งปิ่นเสียนหลัว ทั้งยังได้ลงนามในอวี้เตี๋ยหน้าแรกอีก” นางเว้นจังหวะ พลางเหลือบมองมู่หรงเซียนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง “ช่างต่างจากบางคน... แม้จะได้รับมุกตงจูจากฝ่าบาท แต่สุดท้ายก็ยังต้องจารึกนามอยู่หน้าท้าย”สิ้นวาจาของพระสนมลี่ มู่หรงเซียนพลันหน้าซีดเผือดในทันที ดวงตาแดงก่ำด้วยความอัปยศแต่กลับมิอาจเอ่ยโต้แย้งได้แม้แต่คำเดียว ส่วนเยล่วี่เฉิงเองก็เพียงยืนนิ่ง รอยยิ้มอ่อนโยนยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ทว่ามิได้คิดออกหน้าเอ่ยช่วยชายาของตนแม้แต่คำเดียวพระสนมเสียนหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง “วาสนาของคนเราช่างประหลาดนัก”นางจงใจเว้นจังหว

ทว่า... คล้อยหลังขบวนของเหล่าอ๋องและสะใภ้หลวงพ้นธรณีประตูตำหนักไปได้ไม่ถึงอึดใจ บรรยากาศเปี่ยมเมตตาบนตั่งมังกรพลันมลายหายไปสิ้น ฮ่องเต้เยล่วี่ซ่งทรงกระแทกถ้วยชาเคลือบลงบนโต๊ะเสียงดังปัง!น้ำชาฉาดกระเซ็น พระสนมเสียนและพระสนมซูรีบทรุดกายลงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นพรมทันทีด้วยความหวาดกลัว“เสียนเฟย ซูเฟย... ยามนี้พวกเจ้าอยู่ในวังจนเลอะเลือน วาจาไร้แก่นสารกลับนำมาพ่นต่อหน้าสะใภ้หลวงในวันเข้าเฝ้าวันแรก วันนี้หากเจิ้นไม่ออกหน้าตัดบท พวกเจ้าคงคิดจะใช้เรื่องริษยาส่วนตัวมาเหยียบย่ำหน้าตาของราชวงศ์ให้ยับเยินไปต่อหน้าธารกำนัลเลยใช่หรือไม่!” สุรเสียงทรงอำนาจที่ตวาดลั่นทำเอาสนมทั้งตำหนักตัวสั่นระริก“กวนกงกง!” ฮ่องเต้หันไปสั่งขันทีข้างพระวรกายเสียงเฉียบขาด“ส่งราชโองการไปตำหนักสี่จี้และตำหนักฉางชุน... เสียนเฟยและซูเฟยวาจาไร้คุณธรรม กิริยาไม่สำรวม ให้กักบริเวณคัดคัมภีร์คุณธรรมสตรีอยู่แต่ในตำหนักของตนเองเงียบ ๆ งดสิทธิ์ร่วมงานเลี้ยงและงานพิธีฝ่ายในหนึ่งเดือน”“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา... หม่อมฉันสำนึกผิดแล้วเพคะ…” สนมทั้งสองน้อมรับอาญาด้วยน้ำเสียงสะอื้นสั่นเครือ รู้ดีว่านี่คือการถูกกักบริเวณและลดทอน

จวนหย่งอ๋อง ยามราตรีปกคลุมทั่วจวนหย่งอ๋อง ในค่ำคืนนี้หาได้มีความหวานชื่นของคืนหอห้องหลังงานมงคลสมรสแม้แต่น้อย ลมฤดูสารทพัดลอดชายคาพากลิ่นอายไอเย็นยะเยือกอบอวลไปทั่วทั้งจวน โคมไฟสีแดงมงคลที่แขวนอยู่ตามระเบียงทางเดินส่ายไหวไปมาดั่งวิญญาณยามค่ำคืน ณ เรือนชิงหลวน... เรือนพักของเช่อเฟยป้ายแดง กลับยังคงสว่างไสวด้วยแสงเทียนนับสิบเล่มมู่หรงเซียนนั่งหลังตรงอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดยามนี้ซีดเผือด ขอบตาแดงช้ำจากการร่ำไห้ตลอดทั้งวันจากเหตุการณ์ในตำหนักเฟิ่งอี๋ยังมิทันเลือนหาย เพล้ง!ถ้วยชาบนโต๊ะเครื่องแป้งถูกสะบัดตกลงพื้นแตกละเอียด เหล่าบ่าวรับใช้สะดุ้งโหยง รีบคุกเข่าหมอบติดพื้นด้วยความหวาดกลัว“เร็วเข้า! พวกเจ้ามัวอืดอาดยืดยาดอยู่ทำไม!” เสียงของเช่อเฟยแผดเสียงตวาดแหลมคมจนทุกคนสะท้าน “ตรวจของหุยเหมินทุกชิ้น หากมีสิ่งใดตำหนิหรือดูซอมซ่อ ต่ำกว่ามาตรฐานของตระกูลมู่หรง จงเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด!” มู่หรงเซียนจิกเล็บลงบนขอบโต๊ะจนหัก สายตาของนางกวาดผ่านหีบเครื่องประดับและหีบของขวัญที่บ่าวไพร่ทยอยยกเข้ามาวางเรียงรายอยู่กลางห้อง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ“เอาแพรพรรณชั้นหนึ