All Chapters of ชะตารักบัลลังก์แค้น: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากเยล่วี่ซุ่นลอบเร้นกลับออกไปทางหน้าต่าง ความเงียบสงัดก็กลับมาปกคลุมเรือนเหมยเหมันต์อีกครั้ง ทว่าความสงบนั้นกลับมิอาจหยั่งรากลึกลงในใจของเจ้าของห้องทั้งสองได้เลยมู่หรงหลิงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง แต่นางกลับพลิกตัวไปมาอย่างกระวนกระวาย มือเล็กกุม จี้หยกจื่อหลัวหลานที่ห้อยคอไว้แน่น ความเย็นของหยกกลับยิ่งย้ำเตือนถึงความร้อนระอุจากอ้อมกอดของเขา‘พี่ชายซุ่น...’ นางกระซิบกับความมืดความมั่นใจของนางมิได้อาศัยเพียงสัมผัสที่คุ้นเคยเป็นเครื่องยืนยัน ทว่านางจดจำ ฟู่ไห่ ขันทีคนสนิทของพี่ชายซุ่นได้แม่นยำ และยิ่งตอกย้ำความมั่นใจเมื่อเห็น หลี่เหยียน องครักษ์ผู้จงรักภักดีเดินออกมาจากเรือนของอ๋องติ้งเมื่อเย็นวาน... ทุกตัวละครจากอดีตต่างปรากฏกายขึ้นพร้อมหน้า ทุกสิ่งล้วนชี้ชัดว่าเขาคือคนผู้นั้นไม่ผิดตัว ทว่าสิ่งที่กรีดลึกจนเป็นแผลใจคือเหตุใด... ‘เหตุใดท่านถึงจำข้าไม่ได้... หรือกาลเวลาจะพรากเอาภาพเสี่ยวเยี่ยนไปจากใจท่านจนสิ้นแล้ว... หรือท่านเพียงแค่แกล้งทำเป็นจำไม่ได้เพราะข้าต่ำต้อย’ แววตาที่เขามองมาในยามนี้เย็นชาและระแวดระวังประดุจคนแปลกหน้า เขามิใช่พี่ชายซุ่นที่แสนอบอุ่นคนเดิมอีกต่อไป เขากลายเป็

ล้อไม้จันทน์บดเบาๆ ลงบนหินอ่อนขาวสะอาดท่ามกลางสวนอุทยานหลวงที่ขนาบข้างด้วยดอกเหม่ยที่เริ่มโรยรา มู่หรงหลิงเดินด้วยท่วงท่าที่ดูนอบน้อมทว่ามั่นคง มือเรียวบางเข็นรถให้อ๋องติ้งอย่างระมัดระวัง…ราวกับสิ่งล้ำค่าเยล่วี่ซุ่น นั่งนิ่งสงบ แผ่นหลังแกร่งพิงพนักไม้ด้วยท่าทีอ่อนแรง ทว่าดวงตาที่กึ่งหลับกึ่งตื่นกลับลอบสังเกตยอดไม้และหลังคาตำหนักรายรอบ... เขารู้ดีว่ายามนี้มีตานับสิบคู่กำลังจ้องมองพยัคฆ์พิการตัวนี้อยู่“นั่นไง... ข้าว่าแล้วไม่มีผิด” เสียงแหลมเล็กที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังมาจากศาลาแปดเหลี่ยมเบื้องหน้ามู่หรงเซียน ในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงกำลังก้าวเข้ามา นางถือพัดจีบปิดปากลอบยิ้มสะใจยามเห็นน้องสาวที่ตนชิงชังต้องมาทำหน้าที่เป็นนางกำนัลเข็นรถให้คนง่อย“โอ้...ถวายพระพรเพคะ ติ้งอ๋อง” มู่หรงเซียนยอบกายถวายความเคารพอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะหันมาที่น้องสาวนอกคอก“ หลิงเอ๋อร์ พี่หญิงกำลังจะไปหาเจ้าพอดี ท่านพ่อกับท่านแม่นึกเป็นห่วง เกรงว่าเจ้าจะว้าเหว่เพราะไม่ได้ออกมานอกห้องบรรทม เห็นแบบนี้พี่ก็สบายใจ ที่เห็นเจ้ามีความสุขกับการสวมบทเป็นนางกำนัลคนสนิท คอยปรนนิบัติท่านอ๋อง ถึงขั้นยอมเหนื่อยแรงเข็

ภายในตำหนักคุนหนิงอันโอ่โถง กลิ่นกำยานอบอวลกลบเกลื่อนความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากใจคน ทว่าบรรยากาศรอบกายชวนให้อึดอัด ราวถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ซูผิงอันฮองเฮาทรงประทับบนพระแท่นไม้จันทน์หอมลายหงส์เหิน มือเรียวงามประคองถ้วยชาอย่างมั่นคง ทว่าสายตาเรียบนิ่งจ้องมองพระโอรสผู้อยู่เบื้องหน้าด้วยความคาดหวัง เยล่วี่เฉิงโอรสคนรอง ผู้มีความทะเยอทะยานท่วมท้นจนบดบังความนอบน้อมที่ควรมี โอรสผู้เป็นความหวังเดียวในการนั่งบัลลังก์แทนอ๋องติ้ง“เสด็จแม่... ลูกได้ยินว่าเจ้าคนไร้ค่านั่นฟื้นขึ้นมาเดินเหิน... โอ๊ะ มิใช่สิ ฟื้นคืนสติขึ้นมานั่งรถเข็นชมสวนได้แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” อ๋องหย่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยัน ทว่าในความหยันนั้นกลับมีความกระสับกระส่ายของความแค้นฉายชัดในแววตาอย่างปิดไม่มิดฮองเฮาแค่นยิ้มเย็น ทรงวางถ้วยชาลงช้าๆ บนโต๊ะเสียงดัง ‘กึก’ เบาๆ ทว่าบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท“จะร้อนรนไปไยเฉิงเอ๋อร์... ต่อให้ฟื้นขึ้นมาได้ แต่หากขาทั้งสองข้างขยับมิได้ ก็เป็นเพียงพยัคฆ์ที่ถูกถอนเขี้ยวเล็บทิ้ง กลายเป็นเพียงสุนัขพิการที่น่าเวทนาตัวหนึ่งเท่านั้น หมอหลวงยืนยันแล้วว่า กล้ามเนื้อส่วนล่างของเขาไร้ซึ่งปฏิกิริ

“แน่นอน... ข้าย่อมมิถือสา” เยล่วี่เฉิงเค้นเสียงออกมาจากซอกฟัน “นางก็แค่... ลูกอนุ น้องสาวของว่าที่พระชายามู่หรงเซียน บุตรีคนรองของแม่ทัพมู่หรงที่เพิ่งกลับมาจากชนบทแค่นั้นเอง” เยล่วี่เฉิงแค่นยิ้มหยันพลางส่ายหน้า มองด้วยแววตาดูแคลน “ข้าเพียงแต่เป็นห่วงพี่ใหญ่มากไปหน่อย... เลยมิทันได้คำนึงถึงจารีต แต่ก็ไม่นึกว่าสตรีชนบทไร้การศึกษา…ที่ตระกูลมู่หรงให้มาปรนนิบัติพี่ใหญ่จะรู้จารีตวังหลวงกับเขาด้วย”เขาหัวเราะเสียงดังอย่างไม่ไว้หน้า “คุณหนูใหญ่มู่หรงเซียนก็ช่างฉลาดนัก ส่งคนไร้ค่ามาชุบตัวในตำหนักร้าง ดีกว่าปล่อยให้ไปเดินเตร่อยู่ด้านนอกให้เสียชื่อวงศ์ตระกูลเสียอีก”มู่หรงหลิงยังคงนิ่งสนิท มือที่จับรถเข็นอยู่ไม่ได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตาอ๋องหย่งด้วยแววตาที่ลุ่มลึกดุจมหาสมุทร “ทูลหย่งอ๋อง... แม้หม่อมฉันจะต่ำต้อยหรือไร้ค่าเพียงใด ย่อมมิสำคัญเท่ากับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาจากฝ่าบาท หากหม่อมฉันดูแลติ้งอ๋องได้ไม่ดี นั่นย่อมหมายถึงทำลายความไว้วางใจของฝ่าบาทเพคะ”“น้องรอง….หลิงเอ๋อร์เป็นคนเดียวที่ยอมอยู่กับข้า ในยามที่ข้าเดินไม่ได้... หากเจ้าจะด่าว่านางไร้ค่า ก็เท่ากับด่าว่าข้าที่ต้อง

ณ ศาลากลางสระบัวอันเงียบสงัด ลมพัดผ่านผิวน้ำจนใบบัวสั่นระริก หลังจากการเข้าเยี่ยมอาการอ๋องติ้งเสร็จสิ้นลง เยล่วี่เฉิงก้าวออกมาจากทางเดินหินด้วยอารมณ์ขุ่นมัวที่สุมอยู่ในอก ตั้งแต่ถูกสตรีนามมู่หรงหลิงทำให้เสียหน้าในตำหนักชิงหลัน ทว่าก่อนจะเรียกขบวนขันที สายตากลับพลันสะดุดเข้ากับร่างระหงในอาภรณ์สีแดงเพลิงที่ยืนอยู่ใต้ต้นหลิวริมสระน้ำ เขายกมือส่งสัญญาณให้ผู้ติดตามถอยห่างทันที“ถอยไปให้หมด” เยล่วี่เฉิงเอ่ยเสียงเรียบ บรรดาบริวารต่างน้อมรับคำสั่งแล้วถอยไปหยุดอยู่ตรงเสาหินสุดทางเดิน แม้จะยังมองเห็นเจ้านายทว่ามิอาจได้ยินสุ้มเสียงใดมู่หรงเซียนคลี่ยิ้มงดงาม ทว่าเย็นเยียบไปไม่ถึงดวงตา นางย่อกายถวายคำนับอย่างแช่มช้อยตามแบบฉบับกุลสตรีชั้นสูง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆ หากแต่แววตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความนัยที่ยากจะหยั่งถึง“ทูลหย่งอ๋อง... ดูเหมือนการเข้าเยี่ยมอ๋องติ้งในวันนี้…ดูจะไม่รื่นรมย์เท่าใดนักนะเพคะ เพราะมีผู้ที่ทำให้นิสัยรักความสะอาดของพระองค์ต้องแปดเปื้อนเสียแล้ว” นางเอ่ยเสียงหวานหยด ทว่าคำพูดนั้นกลับจิกกัดสภาพของเยล่วี่ซุ่น นางมองว่าเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้นเยล่วี่เฉิงชะงักเท้า พลาง