All Chapters of ชะตารักบัลลังก์แค้น: Chapter 11 - Chapter 20

“ติ้งอ๋อง...”นางพึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าที่เคยหวานเยิ้มด้วยหยาดไมตรีเมื่อครู่ พลันสลดลงและเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา หัวใจที่เคยพองโตกลับกระตุกวาบด้วยความอัปยศดุจถูกกระชากลงจากวิมาน เมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพอุจาดตาของบุรุษผู้เป็นคู่หมั้นอ๋องติ้ง เยล่วี่ซุ่น... บุรุษที่ได้รับพระราชโองการหมั้นหมายหวังให้เคียงคู่กับนาง บัดนี้กลับกำลังหัวเราะร่าอย่างน่าสมเพช มือที่ควรจะถือกระบี่ปกป้องแผ่นดินกลับกำลังประคองสตรีชั้นต่ำไว้บนตัก พลางลูบไล้ไปตามเรือนร่างของนางบำเรออย่างไม่รู้จักกาลเทศะ เสียงหัวเราะเอะอะมัวเมาของเขาช่างบาดหู เปรียบเสมือนคมดาบที่กรีดทำลายภาพอนาคตอันโชติช่วงของนางจนยับเยิน ความชิงชังที่ก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง ทำให้มู่หรงเซียนรู้สึกคลื่นเหียนจนแทบสำรอก ‘ทำไมชะตากรรมถึงกลั่นแกล้งข้าถึงเพียงนี้ เหตุใดหงส์เช่นข้าต้องถูกพันธนาการไว้กับขยะกองนี้ บุรุษไร้แก่นสารผู้นี้หรือ... ที่ข้าต้องฝากชีวิตไว้’นางก่นด่าชะตากรรมในใจด้วยความดูแคลน ข่าวลือที่ว่าเขาเป็นอ๋องเสเพลสำมะเลเทเมานั้น นางเคยฟังหูไว้หูและหวังใจว่าเขาเพียงซ่อนงำประกาย ทว่าภาพที่ประจักษ์ตรงหน้าคือความจริงที่เย็นเยียบ... เขาไม่มีประ

หออวี้เหยียนยังคงอึกทึกด้วยเสียงสุราและเสียงหัวเราะไร้สำรวมของเยล่วี่ซุ่น แต่มู่หรงเซียนกลับไม่มีแก่ใจแม้จะหันมองอีกครั้ง นางช้อนชายกระโปรงไหมสีงาช้างขึ้นเล็กน้อย เร่งก้าวออกจากหออวี้เหยียนด้วยฝีเท้าที่มั่นคงเย็นชา ราวกับต้องการสลัดมลทินของบุรุษที่นางหมั้นหมายให้พ้นตัวโดยเร็วที่สุด ในใจของนางเต็มไปด้วยโทสะที่แทบจะระงับไว้ไม่อยู่ ใบหน้ายังคงซีดเผือดด้วยความขุ่นเคืองจากคำสบประมาทของอ๋องติ้งผู้ไร้สติ โดยที่นางไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า เยล่วี่ซุ่นแอบหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาเย็นชาจดจ้องร่างที่จากไปของนางอย่างมีเล่ห์นัยในขณะที่สาวใช้กำลังเรียกขบวนรถม้า มู่หรงเซียนเงยหน้าขึ้นมองไปยัง เรือนชาจิ่นหลง ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม สถานที่ซึ่งอวลด้วยกลิ่นใบชาและมักเป็นที่รวมตัวของเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ นางรู้ดีว่าองค์ชายรองเยล่วี่เฉิงมักแวะมาที่นี่เป็นประจำ และบัดนี้เขาคือเป้าหมายใหม่ที่นางหมายตาไว้‘อ๋องหย่งต่างหากที่คู่ควรมากกว่าอ๋องติ้งทุกกระเบียดนิ้ว ในเมื่อเยล่วี่ซุ่นไร้ค่าจนเกินกว่าจะนำบัลลังก์มาให้ข้าได้ ข้าก็ต้องเปลี่ยนหมากตัวใหม่’ความทะเยอทะยานที่พุ่งพล่าน นางสั่งสาวใช้ด้วยเสียงเฉียบขาด“อี้เซียง

“เหนื่อยหรือไม่ เหม่ยเอ๋อร์” เสียงเยล่วี่ซุ่นเอ่ยนุ่ม มองร่างอรชนของไป๋เหม่ยที่กำลังก้มจัดผ้าคลุมไหล่อย่างใส่ใจ ดวงตาของเขาสะท้อนความอ่อนหวานอันล้นเกิน…พลางยกมือสัมผมที่ระย้าบนแก้มนวลเบา ๆ แววตาเจือความห่วงใยจนสตรีใดก็ต้องใจอ่อนได้ง่ายดาย เยล่วี่ซุ่นยืนอยู่หน้าประตูศาลาไม้ของศาลเจ้าระหว่างรอรถม้า ไป๋เหม่ยยิ้มอาย ยกมือแตะหลังมือเขา “หม่อมฉันไม่เหนื่อยเพคะ หากได้อยู่เคียงข้างองค์ชาย ไม่ว่าสถานที่ใดก็ล้วนงดงามทั้งสิ้น”เยล่วี่ซุ่นยกยิ้มจาง สีหน้าอบอุ่นจนแทบมองไม่เห็นความเย็นเยียบใต้ผิว “เช่นนั้น…กลับจวนกันเถิด วันนี้ข้าเมาแล้ว อยากพักผ่อนเต็มที”ขบวนรถม้าของอ๋องติ้งเคลื่อนตัวออกจากศาลเจ้าบนยอดเขาชิงซานอย่างช้าๆ ผ่านช่องเขาอวี๋หลงซึ่งเป็นเส้นทางลับที่เปลี่ยวเปล่าและคดเคี้ยวไปตามไหล่เขา ท่ามกลางเสียงกระดิ่งลมที่สั่นไหวตามแรงพายุที่เริ่มตั้งเค้า แสงตะวันยามอัสดงอาบไล้ขุนเขาเป็นสีส้มแดงฉานดุจโลหิต บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงฝีเท้าขบวนม้าและเสียงล้อรถที่บดลงบนหินกรวดภายในรถม้าที่บุด้วยแพรพรรณอย่างหรูหรา กลิ่นสุราคละคลุ้งผสมกับกลิ่นแป้งร่ำของสตรี เยล่วี่ซุ่นนอนทอดกายอย่างเ

“ทูลฝ่าบาท... ทูลฮองเฮา” ท่านหมอหลวงจาง หัวหน้าหมอหลวงก้าวออกมาคุกเข่า ตัวสั่นเทาขณะกราบทูลรายงาน“อาการของติ้งอ๋องรุนแรงนักพ่ะย่ะค่ะ แผลที่พระเศียรได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก ทำให้ทรงมีไข้สูงและเพ้อคลั่งสลับกับสลบไสลไม่รู้สติ ทว่า... สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือบาดแผลที่ขาซ้ายพ่ะย่ะค่ะ”ท่านหมอหลวงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะหมอบลงกับพื้น “เส้นเอ็นและกระดูกแตกละเอียดเกินกว่าจะเยียวยา... แม้หม่อมฉันจะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อรักษาชีวิตไว้ได้ แต่... เกรงว่าติ้งอ๋องจะมิอาจกลับมาเดินเหินได้เยี่ยงคนปกติอีกต่อไป หรือถ้าเป็นไปได้อาจต้องใช้เวลาพ่ะย่ะค่ะ”สิ้นคำรายงาน บรรยากาศในตำหนักพลันเย็นยะเยือกปานน้ำแข็ง ฮ่องเต้ทรงชะงักไปครู่ใหญ่ พระหัตถ์ที่วางบนผ้าพันแผลของโอรสสั่นเทาด้วยความสะเทือนใจซูผิงอันฮองเฮา... รีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาปกปิดประกายตาที่วาวโรจน์ขึ้นชั่ววูบ ความพิการของเยล่วี่ซุ่นเท่ากับเป็นการตัดเส้นทางสู่บัลลังก์ของเขาไปโดยปริยาย ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... ภายใต้ผ้าพันแผลและอาการสลบไสลนั้น เยล่วี่ซุ่นกำลังฟังทุกคำพูดด้วยใจที่นิ่งสงบ ความพิการที่หมอหลวงกล่าวถึง คือหมากตัวสำคัญที่สุดที่เขา

ณ ตำหนักคุนหนิงของฮองเฮา“อ๋องหย่ง... เสด็จ”เสียงขานกังวานของหานจง ขันทีหน้าตำหนัก ดึงให้ ซูผิงอันฮองเฮาตื่นจากภวังค์ นางประทับบนตั่งไม้แกะสลักอย่างสง่างาม ปลายนิ้วเรียวที่สวมปลอกเล็บทองคำสลักลายหงส์ประคองจอกชาขึ้นจิบด้วยท่วงท่าเนิบนาบ ทว่ากลับดูน่าเกรงขามจนเหล่านางกำนัลมิกล้าแม้แต่จะหายใจแรง สีหน้าของนางสงบเยือกเย็น ราวกับทุกสิ่งในใต้หล้าล้วนอยู่ในอุ้งมือเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เยล่วี่เฉิง ในฉลองพระองค์หรูหราก้าวเข้ามาภายในโถง แววตาที่เคยนิ่งสงบต่อหน้าผู้คน บัดนี้กลับทอประกายแห่งความสมหวังอย่างปิดไม่มิด เขาหยุดยืนประสานมือและค้อมกายลงอย่างนอบน้อม“ลูกถวายบังคมเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ”จอกชาถูกวางลงกระทบถาดหยกเบาๆ เสียงนั่นดุจคำสั่งประกาศิต นางพลางปรายตามองนางกำนัลรอบข้างด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจ“พวกเจ้าออกไปให้หมด...”“เพคะ” เหล่านางกำนัลรับคำสั่งด้วยตัวสั่นเทา ก่อนจะถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ฮองเฮาปรายตามอง เว่ยอิ้นกงกง เพียงเล็กน้อย “ท่านกงกง... ไปเฝ้าหน้าประตูด้วยตนเอง อย่าให้ใครเข้าใกล้ที่พักของข้าและลูก แม้แต่ก้าวเดียว”คำว่าลูกที่นางเน้นย้ำ ทำให้อ๋องหย่งชะง