All Chapters of ชะตารักบัลลังก์แค้น: Chapter 21 - Chapter 29

“และที่สำคัญ...” เสียงของนางที่เคยนุ่มนวลกลับแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ ทว่าคมกริบจนบาดใจดุจปลายกระบี่ที่เพิ่งพ้นฝัก“สินเดิมของท่านแม่ ข้าไม่อาจปล่อยให้ผู้ใดนำไปใช้ปูทางสู่อำนาจประดับหน้าตาตนเองได้อีกต่อไป ข้าจะกลับไปทวงคืนทุกสิ่งทั้งที่เป็นของข้า...และของท่านแม่ รวมถึงทวงคืนหนี้เลือดที่พวกเขาสลักไว้บนดวงใจท่านแม่ และพวกเขาต้องชดใช้คืนร้อยเท่า”แม่เฒ่าจางนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน รอยย่นบนใบหน้าลึกขึ้นราวกับถูกกาลเวลากรีดซ้ำนางมองดูคุณหนูที่ตนชุบเลี้ยงด้วยความขมขื่นใจ ก่อนจะถอนใจยาว เอ่ยช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าครั้งใด“ในเมื่อเจ้าตัดสินใจเลือกเส้นทางนี้แล้ว ข้าก็มิอาจฉุดรั้งหงส์ให้กลายเป็นเป็ดในปลักโคลนได้อีกต่อไป... แต่ หลิงเอ๋อร์ เจ้าจงจำไว้ จวนแม่ทัพคือรังหมาป่าที่กินคนโดยไม่คายกระดูก... เจ้าจะเดินเข้าไปเพียงลำพังมิได้”หญิงชราหันไปทางประตูม่านไม้ไผ่ด้านหลังเรือน “อาหนิง... เข้ามานี่ซิ”เด็กสาวร่างบางก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคล่องแคล่ว นางมิได้มีกิริยาอ่อนช้อยดุจสาวใช้ในเมืองหลวง มิได้ก้มหน้าดูอ่อนแออย่างสาวใช้ทั่วไป ทว่าดวงตาซุกซนฉายแววเฉียบคมเกินวัย และตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา อาหนิงทรุดกายลงคุ

“ฮ่องเต้เสด็จ”ในเสี้ยววินาทีที่สุ้มเสียงแหลมกังวานขานของขันทีหน้าตำหนัก ดังก้องโสตประสาท มู่หรงเซียนที่กำลังเหยียดยิ้มหยันและกำลังถอยห่างพลัน ฝีเท้าเบา ๆ ของนางเพิ่งขยับได้เพียงครึ่งก้าวก็ต้องชะงักงันไปชั่วครู่ หัวใจนางร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ดวงตาตื่นตระหนกไปเสี้ยวลมหายใจเดียว เสี้ยวเดียวเท่านั้น ก็ถูกแทนที่ด้วยประกายตาแห่งเล่ห์เหลี่ยม ทุกอย่างบนใบหน้าเปลี่ยนกลับไปราวกับไม่เคยมีความเย็นชาหรือความรังเกียจใดหลงเหลืออยู่กิริยาหยิ่งผยองและเหยียดหยามเมื่อมลายหายไปสิ้นราวกับไม่เคยเกิดขึ้น นางหมุนตัวกลับไปยังเก้าอี้ข้างแท่นบรรทมรวดเร็วดุจสายลม ใบหน้าที่เคยเย็นชาพลันเปลี่ยนเป็นโศกเศร้าอาดูร ท่าทางนางดูอ่อนระทวย มือหนึ่งคว้าผ้าเช็ดหน้าผืนงามขึ้นมาซับดวงตาที่มีหยาดน้ำตาคลอหน่วยที่นางสั่งได้ดั่งใจนึกในพริบตาเดียว ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อยกับการกลั้นสะอื้น อีกมือหนึ่งเอื้อมไปจัดขอบผ้าห่มที่เลื่อนหลุดให้เขาอย่างทะนุถนอม ราวกับนางกำลังปรนนิบัติเขาด้วยความรักสุดหัวใจมาเนิ่นนานบานประตูใหญ่ถูกผลักออก แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายแห่งอำนาจที่แผ่ซ่าน ร่างสง่าในชุดมังกรสีเหลืองทองของ

“เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”แทนที่จะพานางไปยังเรือนรับรองหรือเรือนเดิมของมารดา แม่นมหลี่กลับนำทางพามู่หรงหลิงเดินอ้อมไปยังท้ายจวนที่รกชัฏ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่เรือนเหมันต์โปรย เรือนไม้หลังเล็กเก่าคร่ำคร่าที่หลังคาผุพัง หญ้าขึ้นสูงท่วมหัว และมีกลิ่นอับชื้นของเชื้อราโชยคละคลุ้งออกมา หยากไย่เกาะเต็มขอบหน้าต่าง ตัดกับกลิ่นปัสสาวะม้าจากคอกข้างๆ ที่ส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวล“นี่คือที่พักของคุณหนูรองเจ้าค่ะ” แม่นมหลี่หยัดกาย จีบมือนำเสนอด้วยแววตาดูแคลน “ฮูหยินใหญ่เห็นว่า คุณหนูรองโตมาในบ้านป่า น่าจะชินกับบรรยากาศเรียบง่าย คงไม่คุ้นชินกับเรือนใหญ่ที่มีกฎระเบียบจัดจ้าน เรือนนี้สงบเงียบ... เหมาะกับคนที่เรียบง่ายอย่างคุณหนูรองที่สุดแล้วเจ้าค่ะ”อาหนิงกำหมัดแน่นจนสั่น “นี่มันเรือนร้างชัดๆ หลังคาก็โหว่ พื้นก็ผุ จะให้คุณหนูข้านอนที่นี่ได้อย่างไร”“อาหนิง... เงียบก่อน” เสียงของมู่หรงหลิงราบเรียบแต่มีอำนาจ นางหันไปมองแม่นมหลี่ด้วยรอยยิ้มแผ่วเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา“นี่คือเรือนที่ฮูหยินใหญ่จัดให้เช่นนั้นหรือ” มู่หรงหลิงเอ่ยเสียงเรียบ สายตามองสำรวจความทรุดโทรมนั้นอย่างพิจารณาเรือนร้างที่เหม็นสาบขี้ม้า นางค่อยๆ เ

“คุกเข่าลง”เสียงตวาดของแม่ทัพมู่หรงหรงอู่ ดังกึกก้องทรงพลังราวฟ้าฟาดลงกลางโถงใหญ่ ทำเอาบ่าวไพร่รอบด้านสั่นสะท้านก้มหน้าจนแทบชิดพื้น ไม่กล้าหายใจแรงทว่า มู่หรงหลิง กลับยังคงยืนเหยียดหลังตรงประดุจต้นไผ่ที่แม้ต้องลมพายุ ก็ไม่ยอมโค้งงอ แววตานางเรียบนิ่ง “ท่านพี่... หลิงเอ๋อร์ เพิ่งก้าวเข้าจวนวันแรก ก็ก่อเรื่องใหญ่ เผาเรือนทิ้งเสียแล้ว เช่นนี้...ข้าจะปกครองคนในจวนได้อย่างไรเจ้าคะ ข้าขอพรยังไม่ทันสิ้นบทดี ก็ต้องรีบออกจากวัดทันทีที่ได้ยินข่าวร้าย” เสียงสะอื้นสั่นของฮูหยินใหญ่มู่หรงอวี้หลานดังขึ้น นางยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่หางตาเบาๆ ท่าทางดูน่าสะเทือนใจ ทว่าจอมปลอมสิ้นดีในสายตาของมู่หรงหลิงกลิ่นควันไฟที่ติดมากับอาภรณ์สีฟ้าซีด ลอยคลุ้งปะทะกับกลิ่นกำยานหรูหราประจำโถงใหญ่ ราวกับความสกปรกที่ถูกนำเข้ามาท้าทายความศักดิ์สิทธิ์ มู่หรงหลิงปรายตามองฮูหยินใหญ่ของจวนก่อนจะคลี่ยิ้มบาง“ท่านพ่อ... ลูกเพิ่งกลับถึงจวน ยังมิทันได้ปรนนิบัติให้หายคิดถึง ท่านก็มอบบททดสอบอันใหญ่หลวงเช่นนี้แก่ลูกแล้วหรือเจ้าคะ” นางพูดกับบิดาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่สายตากลับเฉียงไปทางฮูหยินใหญ่…เย็นเยียบ“หลิงเอ๋อร์…” อวี้หลานต

“คุณหนูรอง... ของมีค่าด้านใน ฮูหยินใหญ่เคยสั่งให้ขนออกไปตรวจสอบเมื่อหลายปีก่อนตอนที่คุณหนูออกจากจวน เกรงว่าอาจจะ...” พ่อบ้านเฉินละล่ำละลักบอก เพราะรู้ดีว่าของข้างในถูกปล้นชิงไปเกือบหมดสิ้น “ตรวจสอบงั้นหรือ...”มู่หรงหลิงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียจนบ่าวไพร่ที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังพากันขนลุกชัน นางปรายตามองความว่างเปล่าของห้องโถงที่ครั้งหนึ่งเคยวิจิตรด้วยเครื่องเรือนล้ำค่า ทว่าบัดนี้กลับเหลือเพียงฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งในอากาศ“ตรวจสอบจนเหลือไว้เพียงคราบเลือดและรอยเล็บ... ฮูหยินใหญ่ ท่านช่างทำหน้าที่นายหญิงของจวนได้ไร้ที่ติจริงๆ” นางหันกลับมาสบตากับพ่อบ้านเฉิน สายตาคู่นั้นดุดันและทรงอำนาจจนชายชราต้องก้มหน้าหลบจนชิดอก “ของที่ถูกปล้นไป ข้าจะทวงคืนแน่พ่อบ้านเฉิน... ทั้งต้นและดอก” พ่อบ้านเฉินลอบปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ยามที่มู่หรงหลิงหันกลับมามองเขา สายตานั้นมิใช่สายตาของเด็กสาวกาลกิณีที่เขารู้จัก แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางทาง“ขอรับ... ข้าทราบแล้วขอรับ คุณหนูรอง” พ่อบ้านเฉินตอบด้วยเสียงสั่นละล่ำละลัก ในใจพลันตระหนักแล้วว่าตัวกาลกิณีที่ถูกขับไล่ไปเมื่อ