Lahat ng Kabanata ng ชะตารักบัลลังก์แค้น: Kabanata 1 - Kabanata 10

ท้องพระโรงยามเช้าปกคลุมด้วยบรรยากาศตึงเครียด ราชกิจดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊เรียงแถวตามตำแหน่ง เสียงฝีเท้าและการขยับกายค่อย ๆ สงบลง เมื่อฮ่องเต้เยล่วี่ซ่งประทับบนบัลลังก์มังกรฎีกาที่ว่าด้วยภัยแล้งในมณฑลซานหนิงได้ถูกรวบรวมและถวายขึ้นล่วงหน้าแล้ว หลายวันมานี้ชื่อของซานหนิงปรากฏในราชสำนักไม่ขาดสายฮ่องเต้ทอดพระเนตรลงมายังท้องพระโรง ดวงพระเนตรเย็นเฉียบ“ภัยแล้งซานหนิง…ราษฎรเดือดร้อนหนัก” พระสุรเสียงราบเรียบ แต่กดทับทุกลมหายใจ “ฎีกาทั้งหมด เราได้อ่านแล้ว”“วันนี้ เราต้องการมิใช่ถ้อยคำสวยหรู” พระเนตรกวาดผ่านขุนนางทีละคน ในท้องพระโรงช้า ๆ “ขุนนางทั้งหลาย ผู้ใดมีแนวทางที่เฉียบขาด พอจะบรรเทาความทุกข์ของราษฎรได้ในบัดนี้ จงกล่าวมา”พระพักตร์ของฮ่องเต้อ่อนล้ากว่าทุกวัน พระหัตถ์ที่วางบนพนักบัลลังก์สั่นเล็กน้อย ทว่าพระสุรเสียงแม้จะอ่อนแรงและสั่นเครือ กลับยังคงรักษาความหนักแน่นไว้ได้ยังไม่ทันที่ความเงียบจะจางหาย องค์ชายรอง เยล่วี่เฉิงไม่รอช้า รีบก้าวออกมากลางท้องพระโรงอย่างมั่นคง คำนับอย่างพอดีด้วยท่าทีสุขุมและนอบน้อม เสื้อคลุมครามเข้มขับให้ท่วงท่าสง่างาม ดุจผู้ที่คุ้นเคยกับ

รถม้าคันเก่านั้นสั่นคลอนไปตามทางดินแดงที่ทอดยาวออกจากเมืองหลวง ล้อไม้ครูดกับพื้นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ ราวกับสะท้อนชะตาของผู้โดยสารมู่หรงหลิงคุณหนูรองของตระกูลมู่หรงนั่งอยู่มุมเกวียน กอดห่อผ้าเล็ก ๆ แนบอกแน่น ในนั้นมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ปิ่นไม้เก่า และหยกแตกร้าวครึ่งหนึ่ง ของชิ้นที่มารดาทิ้งไว้ให้นางดวงตาคู่นั้นของมู่หรงหลิงแดงก่ำ มิใช่เพราะร้องไห้ฟูมฟาย แต่เพราะกลั้นน้ำตาไว้จนเจ็บ นางไม่ได้เสียใจที่ต้องจากจวนมู่หรง หากเสียใจที่ตลอดหลายกว่าปีที่ผ่านมา นางถูกกระทำและถูกผลักไสอย่างไม่ยุติธรรม ความเมตตาของตระกูลนั้น…ไม่เคยมีจริงข้างกายคือ จางไช่หลัน หรือป้าหลัน แม่นมผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกส่งมาดูแล นางกอดนายหญิงน้อยไว้แน่นด้วยความกังวล“คุณหนู อดทนหน่อยนะเจ้าคะ” ป้าหลัน เอ่ยเสียงแผ่ว นั่งอยู่ข้าง ๆ มือหยาบกร้านของนางกุมมือคุณหนูรองแน่น“ไปถึงหมู่บ้านป้าแล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้น”จางกุ้ยอิง หรือ แม่เฒ่าจาง คนเก่าแก่ของมารดา ที่นั่งอีกฝั่งหนึ่งเบือนหน้าหนี แววตาแดงฉานแต่ไม่กล้าพูด สำหรับนาง เด็กคนนี้คือเด็กที่อุ้มเลี้ยงมาเองกับมือ แต่กลับถูกผลักออกจากบ้านราวกับสิ่งไร้ค่า ด้วยข้อหาว่าดวงกาลกิณี

“ข้าเป็นลูกอนุที่ตระกูลใหญ่ ที่เขาไม่ต้องการ พอสิ้นมารดา ข้าก็โดนผลักไสให้มาอยู่ให้ห่างจากพวกเขาทันที” นางเงยหน้าขึ้นและกล่าวด้วยความเจ็บปวด “เยี่ยนหลิง คือชื่อที่มารดาข้าอยากให้ชื่อ ข้าเลยอนุญาตให้เฉพาะคนที่สำคัญกับข้าเท่านั้นที่เรียก พี่ซุ่นก็เป็นหนึ่งในนั้น”อาซุ่น นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองสำรวจใบหน้าของเด็กสาวอย่างพิจารณา ก่อนจะแย้มรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูเจ้าเล่ห์ แต่เต็มไปด้วยความชื่นชม“เยี่ยนหลิง... เป็นชื่อที่เหมาะกับเจ้านักแม่ห่านป่า” เขาค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้นาง จนกระทั่งเหลือระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว“ไม่ว่าจะในฐานะ พี่ซุ่น หรือในฐานะใดก็ตาม... ข้าดีใจที่ได้รู้ความจริงนี้” เขายื่นมือออกไปแตะศีรษะนางเบา ๆ “จงใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย หากมีโอกาส... ข้าจะหาทางกลับมาหาเจ้า…เสี่ยวเยี่ยน แม่ห่านป่าน้อยของข้า ชื่อนี้ให้ข้าเรียกได้เท่านั้น”เยี่ยนหลิงหลับตาลงรับสัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นชั่วครู่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าการจากลาครั้งนี้อาจยาวนานจนไม่อาจคาดเดา นางจึงขยับถอยหลังเล็กน้อยแล้วดึงปิ่นที่เสียบอยู่ที่ผมออกมา“พี่ซุ่น... ข้าไม่มีของล้ำค่าใดจะมอบให้ท่านเป็นการตอบแทนบุญคุณ” นางจับ

เมื่อกลับถึงตำหนักชิงหลัน แสงตะวันยามเย็นกระทบผ้าไหมเนื้อดีที่ประดับอยู่ตามเสาแกะสลัก ส่งประกายอ่อนละมุนดุจสายพิณ เสียงระฆังลมกระทบกันแผ่วเบา ล้อไปกับกลิ่นกำยานหอมหวาน ที่ลอยอวลอยู่ทั่วตำหนัก ทำให้สถานที่แห่งนี้ดูงามราวแดนสวรรค์ ทุกความงามล้วนถูกสร้างขึ้นตามความต้องการของผู้เป็นเจ้าของ นี่คือตำหนักของอ๋องติ้ง บุรุษผู้ครอบครองความมั่งคั่งและอิสระอย่างล้นเหลือ และเป็นผู้ที่ทั้งวังต่างขนานนามเขาว่า'อ๋องเจ้าสำราญ'ร่างสูงโปร่งของเยล่วี่ซุ่นก้าวเข้ามาด้วยท่าทีโงนเงนประหนึ่งกิ่งหลิวล้อลม เขาเอนพิงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อ ดวงตาปรือปรอยราวกับจมอยู่ในห้วงนิทราแห่งสุรา ริมฝีปากคลี่ยิ้ม ดวงตาปรือราวคนไร้สติ“ท่านอ๋อง…” ไป๋เหม่ย นางรำผู้งดงามดุจบุปผาแรกแย้ม ที่ถูกส่งมาจากฝ่ายในตามพระบัญชาของฮองเฮาตั้งแต่คืนก่อนเพื่อปรนนิบัติ รีบปราดเข้ามาประคองด้วยท่าทางอ่อนช้อย อาภรณ์บางเบาพริ้วไหวตามจังหวะก้าว มือเรียวแตะที่แขนแกร่งเบา ๆ กลิ่นแป้งร่ำจากกายนางหอมยั่วยวน “ท่านอ๋องทรงดื่มมากเกินไปแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้ต่อ หม่อมฉันเกรงว่า…” “ไม่ต้องเกรง… ข้าไม่เป็นอะไร”เยล่วี่ซุ่นโบกมืออย่างคนสติ

ในยามเซินคล้อยบ่าย แสงอาทิตย์เริ่มทอประกายสีส้มแดงฉาบไปทั่วแผ่นฟ้า ท้องถนนย่านการค้ายังคงคลาคล่ำไปด้วยรถม้าของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ที่ต่างพากันออกมาพักผ่อนหลังสิ้นสุดราชกิจในราชสำนัก หออวี้เหยียน ภัตตาคารอันดับหนึ่งของวังหลวงจึงเนืองแน่นไปด้วยผู้ทรงเกียรติ เสียงขลุ่ยพริ้วหวลลอยล่องมาจากศาลาริมน้ำ ทว่าสิ่งที่โดดเด่นกลับเป็นเสียงหัวเราะสำราญที่ดังก้องขัดกับบรรยากาศอันสงบเงียบดังกลบเสียงขลุ่ยองค์ชายเยล่วี่ซุ่นเป็นหนึ่งในแขกประจำของที่นี่ ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ไหมสีม่วงเข้มปักดิ้นเงินลวดลายหรูหราสะท้อนแสงแดดจ้าระยับราวประกาศความสำราญให้เด่นสะดุดท่ามกลางผู้คน ข้างกาย คือ ไป๋เหม่ย นางรับใช้ผู้มีรูปโฉมงดงามประดุจหยกแกะสลัก นั่งปรนนิบัติเบียดชิดเสียจนแทบแนบอยู่บนตักแกร่งของเขา แม้กิริยาจะไม่เหมาะแก่สถานที่ แต่เยล่วี่ซุ่นกลับหัวเราะลั่นอย่างไม่สนใจฟ้าดิน และมิอาจหลบเลี่ยงสายตาดูแคลนจากแขกเหรื่อได้เลย “เหม่ยเอ๋อร์... วันนี้เปิ่นหวังจะดื่มให้ลืมโลก” เขาเอ่ยอย่างสำราญพลางยกจอกสุราขึ้นรินรดความสำราญ เสียงดังจนโต๊ะข้างเคียงหันมามอง “อาหารและสุราดอกท้อของที่นี่ช่างล้ำเลิศนัก รสหวานล้ำละมุน ทว่า