All Chapters of ชะตารักบัลลังก์แค้น: Chapter 51 - Chapter 60

“หย่งอ๋อง…เพคะ” “หึม…ว่าอย่างไรเซียนเอ๋อร์ เจ้าต้องการสิ่งใดอีก”“หม่อมฉัน…เอ่อ อยากยืนข้างพระองค์โดยมิต้องหลบซ่อน…เพคะ” นางช้อนตางามขึ้นมองใบหน้าคม ฝ่ามือยังคงวางบนอกแน่น ปลายนิ้วเรียวยังคงวนเวียนที่อกว้าง และหยุดอยู่ที่ยอดอกของบุรุษ นางไล้เล่น เพื่อสลักสัมผัสนี้ไว้ในใจเขาจนวันตาย“หากนังลูกอนุ มู่หรงหลิง ผู้นั้นสิ้น.. และพี่ใหญ่ของพระองค์หมดทางหวนกลับ…” นางกระซิบถ้อยคำเบาราวสายลม แต่อาบพิษชิดริมฝีปากเขา แววตาเปี่ยมด้วยความกระหายอำนาจ “เมื่อนั้น... บัลลังก์มังกรจะเป็นของพระองค์ …ตำแหน่งหงส์ข้างบัลลังก์... ก็ควรเป็นของผู้ที่ร่วมเสี่ยงกับพระองค์ตั้งแต่ค่ำคืนนี้ อย่างหม่อมฉัน” นางยิ้ม ยิ้มของดอกไม้พิษที่บานกลางหิมะเยล่วี่เฉิงนิ่งไปชั่วลมหายใจ เขาหัวเราะต่ำในลำคอด้วยความพอใจ ก่อนจะดับแสงเทียนดวงสุดท้ายลง เหลือเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหว ที่กลบทุกบทสนทนาอันอำมหิตไว้ใต้เงามืดของวัดฉือเอิน“เจ้าช่างกล้าดีนัก” เขากัดคำ “...กล้าเอาความปรารถนามาล่ามข้า”มู่หรงเซียนมิได้หวาดหวั่น นางยกมือขึ้นแตะใบหน้าเขาแผ่วเบา ราวลูบคลำสัตว์ร้ายให้เชื่อง “เพราะหม่อมฉันเดิมพันด้วยทุกสิ่ง... มอบทั้งกาย ทั้งใจให้

“หม่อมฉันไม่เคยคิดจะถอยตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ตำหนักนี้แล้วเพคะ... ศัตรูของท่าน ย่อมคือแท่นบันไดสู่ความรุ่งโรจน์ของหม่อมฉัน”คำประกาศนั้นทำให้ความเงียบภายในตำหนักชิงหลันสั่นสะเทือน เยล่วี่ซุ่นจ้องมองดวงตาแน่วแน่ของสตรีตรงหน้า ปราการน้ำแข็งที่เขาขึงไว้เพื่อตบตาคนทั้งใต้หล้ามาหลายปี พังทลายลงต่อหน้านางเพียงผู้เดียว เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธเคืองในความโอหังของนาง ทว่ากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่กระชากให้เขาอยากเข้าใกล้อสรพิษสาวนางนี้มากขึ้นทว่าในส่วนลึกของหัวใจ กลับมีภาพของเด็กหญิงตัวน้อยในความทรงจำโผล่ขึ้นมาคอยเหนี่ยวรั้ง... ‘ห่านป่าน้อยของเขาป่านนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร สตรีที่แสนร้ายกาจตรงหน้านี้จะวางยาพิษสังหารเขาเมื่อไหร่ก็มิอาจรู้ได้’มือหนาที่เคยสั่นเทาเพราะความสะเทือนใจในคราแรก กลับเปลี่ยนเป็นมั่นคงและแข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก เขาออกแรงกระตุกข้อมือเรียวเพียงนิด ร่างบางของมู่หรงหลิงก็ถลาเข้าหาบุรุษบนรถเข็นอย่างเสียหลัก“อ๊ะ...” นางอุทานแผ่วเบา เมื่อร่างบางปะทะเข้ากับไหล่กว้างของเขาเยล่วี่ซุ่นไม่ปล่อยให้นางถอยหนี เขาตวัดวงแขนแข็งแกร่งโอบรัดรอบเอวคอดกิ่วของนางไว้แน่น บังคับให้นางต้องทร

"…ทนไหวหรือไม่เพคะ” นางกระซิบชิดใบหู ท่ามกลางเสียงน้ำที่ไหวกระเพื่อม มู่หรงหลิงโน้มตัวลง สองมือโอบผ่านไหล่หนามาด้านหน้าเพื่อกดจุดลมปราณเหนือยอดอก ความใกล้ชิดทำให้ทรวงอกหยุ่นแนบชิดไปกับแผ่นหลังที่ร้อนผ่าวของเขา กลิ่นกายสาวผสมปนเปกับกลิ่นสมุนไพรที่อบอวล ทำเอาเยล่วี่ซุ่นรู้สึกถึงกระแสความร้อนที่มิได้มาจากน้ำยา ทว่ามาจากสัมผัสของสตรีที่เขาควรระแวงที่สุด‘เจ้าดูเหมือนจะแสนดี ทว่าแท้จริงแล้วร้ายกาจกว่าสตรีนางอื่นที่ข้าเคยใกล้ชิดเสียอีก…มู่หรงหลิง’ ความหวั่นไหวก็ยิ่งโจมตีหัวใจพยัคฆ์หนุ่ม เยล่วี่ซุ่นแค่นยิ้มในลำคอ แววตาคมกริบจ้องมองเงาสะท้อนของสตรีร้ายกาจในน้ำยา ในจังหวะที่ความร้อนจากพิษเริ่มวิ่งพล่าน เขาคว้าข้อมือของนางที่กำลังนวดอยู่บนบ่าไว้แน่น หมุนกายในถังน้ำอย่างรวดเร็วแล้วกระชากเพียงนิดให้นางต้องโน้มใบหน้าลงมาจนใบหน้าเกือบชิดกัน หยดน้ำจากตัวเขาหยดลงบนอาภรณ์ของนางจนเปียกชุ่ม กลิ่นกายสาวผสมปนเปกับกลิ่นสมุนไพรฉุนขื่น ทว่ากลับเย้ายวนใจอย่างประหลาด“เจ้ากำลังเล่นกับไฟ หลิงเอ๋อร์...” เขาเอ่ยเสียงสั่นพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะหน้าผากนาง แววตาที่จ้องมองนั้นเต็มไปด้วยความหวั่นไหวที่เขาพยายามกด

เรือนอี้ฉินที่เคยรกร้างเงียบเหงา บัดนี้กลับอบอวลด้วยกลิ่นกำยานและไออุ่นแห่งตัณหา เสียงลมหายใจสั่นกระชั้นและเสียงกระทบกระทั่งของผิวกายดังลอดบานหน้าต่างที่ปิดไม่สนิทแว่วมาตามลม เสียงนั้นไม่ต้องเห็นภาพก็รู้ว่าเป็นเรื่องใด ชวนให้ผู้ที่ได้ยินต้องหน้าแดงใจสั่น ทว่าห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว หลังพุ่มไผ่หนาทึบที่ขึ้นรกชัฏบดบังแสงตะวัน... เยล่วี่ซุ่น ยืนนิ่งขึงราวกับรูปสลักน้ำแข็ง สายตาคมปลาบจ้องลอดช่องว่างของกอไผ่ไปยังเรือนร้างตรงหน้าด้วยแววตามิได้มีความประหลาดใจ มีเพียงความนิ่ง…ที่นิ่งเกินมนุษย์ข้างกายของเขาคือ มู่หรงหลิง ที่ยืนเบิกตากว้าง มือเรียวเล็กยกขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกตะลึง นางไม่คิดเลยว่าการที่ท่านอ๋องอยากจะออกมารับอากาศบริสุทธิ์ในที่ลับตาคน จะทำให้ต้องมาดูงิ้วสดบทกามคาวระหว่างอ๋องหย่งกับพี่สาวแท้ๆ ของตนเองเช่นนี้ นี่หรือ…สายเลือดเดียวกับนาง นี่หรือ…คุณธรรมที่ตระกูลมู่หรงยกย่อง นางรู้ว่าพี่สาวทะเยอทะยาน แต่ไม่คิดว่าจะยอมเหยียบศักดิ์ศรีตนเองลงในโคลนตมเพียงนี้เสียงครางเครือและคำพูดไร้ยางอายที่เต็มไปด้วยตัณหาของอ๋องหย่งยังคงลอยตามลมมาไม่ขาดสาย เยล่วี่ซุ่นที่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งค่อยๆ

งานเลี้ยงที่เคยครื้นเครงพลันชะงักลง เมื่ออวี้หลานฮูหยินทำสีหน้าตื่นตระหนก นางลุกขึ้นยืนพลางมองซ้ายขวาอย่างร้อนรน ก่อนจะหันไปทูลฮองเฮาด้วยเสียงอันดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน“ทูลฮองเฮา... หม่อมฉันใจคอไม่ดีเลยเพคะ ทั้งเซียนเอ๋อร์และหลิงเอ๋อร์หายไปพร้อมกันนานเกินควรแล้ว เซียนเอ๋อร์ใกล้จะมีงานมงคลกับอ๋องติ้งในอีกไม่กี่วันแล้ว หม่อมฉันเกรงว่านางจะมีมารผจญเพคะ” ฮองเฮารับลูกทันควัน รีบขมวดพระขนง แววตาฉายความกังวล “นั่นสิ...จะว่าไป... หย่งอ๋องกับติ้งอ๋องเองก็หายไปครู่ใหญ่แล้วเช่นกัน”ทันใดนั้น นางกำนัลผู้หนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ทรุดตัวลงหมอบแทบพระบาทร่างกายสั่นเทา “ทูลฮองเฮา... ทรงโปรดเมตตาด้วยเพคะ ที่... ที่เรือนพักรับรองท้ายอุทยาน เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ”“เกิดเรื่องอันใด” ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่ข้างๆ ตวาดถามด้วยสุรเสียงอันทรงอำนาจ“คือ... คือหม่อมฉันผ่านไปทางนั้น แล้วได้ยิน... ได้ยินเสียงอันน่าอดสูสอดประสานกันออกมาจากห้องพักเพคะ เป็นเสียงบุรุษและสตรีที่กำลัง... กระทำเรื่องบัดสีกันอย่างรุนแรงจนน่าเกลียดชังเพคะ”สิ้นคำรายงาน บรรยากาศในงานเลี้ยงพลันเงียบสงัดดุจป่าช้า อวี้หลานฮูหยินลอบเหยียดยิ้มร