Lahat ng Kabanata ng ชะตารักบัลลังก์แค้น: Kabanata 61 - Kabanata 70

ยามรัตติกาลเคลื่อนคล้อย ตำหนักชิงหลันกลับตกอยู่ในความเงียบงันผิดปกติ โคมแก้วสลักลายวิจิตรแกว่งไหวตามแรงลมส่งเสียงเสียดสีเบา ๆ ทันทีที่ประตูบานหนาปิดสนิท หน้ากากแห่ง ความนิ่งสงบที่ทั้งคู่พยายามปั้นแต่งไว้ก็พังทลายลงในพริบตามู่หรงหลิงลงกลอนบานประตูห้องบรรทมด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ นางผ่านสมรภูมิเล่ห์เหลี่ยมในงานเลี้ยงมาได้อย่างสง่างาม ทว่าบัดนี้ร่างกายกลับมิอาจสงบนิ่งดั่งใจ หัวใจนางเต้นระรัวแรงเกินกว่าจะเรียกว่าความตื่นเต้น ลมหายใจถี่กระชั้น กลิ่นกำยานราคะที่มู่หรงเซียนจุดทิ้งไว้นั้นรุนแรงยิ่งนัก แม้นางจะกินยาแก้พิษและฝังเข็มเงินสะกดจุดไว้บ้างแล้ว ทว่าพิษนั้นมิได้สลายสิ้น กระแสความร้อนวูบวาบยังคงแล่นริ้วอยู่ใต้กระแสโลหิตผ่านปลายประสาททุกเส้น ผิวนวลราวกับเพลิงกัลป์ที่พร้อมจะหลอมละลายทุกสติสัมปชัญญะ“ท่านอ๋อง... หม่อมฉันจะไปเตรียมน้ำเย็นมาอุ่นให้เพคะ...” นางเอ่ยเสียงพร่าพลาง พยายามก้าวถอยพลางเบี่ยงกายหลบ ทว่าข้อมือบางกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยฝ่ามือหนาอันร้อนผ่าว“มิต้อง...” เยล่วี่ซุ่นคำรามต่ำในลำคอ เขาออกแรงฉุดเพียงนิด เพียงชั่วพริบตาร่างบางของมู่หรงหลิงก็ถลาลงมานั่งบนตักกว้าง ร่างบางเสียหลัก

ภายในห้องอาบน้ำที่ถูกปกคลุมด้วยไอหมอกสีขาวนวล มู่หรงหลิงวักน้ำเย็นลูบไล้ใบหน้าที่ร้อนผ่าว หวังเพียงให้ความเย็นชืดดับเพลิงราคะที่กำลังกรุ่นอยู่ในอก ทว่าภาพที่นางถูกเขาบดจูบอย่างหนักหน่วงเมื่อครู่กลับวนเวียนฉายชัดในห้วงคำนึง รสสัมผัสจาบจ้วงดุดันที่ประทับลงมายังคงเด่นชัด ราวกับริมฝีปากของเขาซ้อนทับอยู่มิคลาย ลมหายใจของนางติดขัดด้วยพิษราคะที่หลงเหลือเพียงบางเบา ทว่ากลับแผ่ซ่านในกระแสเลือดจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนแกรก... แกรก…เสียงแหวกม่านวิสูตรดังขึ้นจากด้านหลัง มู่หรงหลิงสะดุ้งสุดตัว นางหันกลับไปมองด้วยดวงตาเบิกกว้าง“ท่านอ๋อง... เหตุใดพระองค์ถึง…มาเร็วนัก”เยล่วี่ซุ่นมิได้ตอบคำถาม เขาก้าวเดินเข้ามาหานางด้วยย่างก้าวที่มั่นคง ท่วงท่าองอาจสูงสง่า มิหลงเหลือเค้าลางของอ๋องพิการที่ใต้หล้าต่างเย้ยหยันแม้แต่น้อย เขาประชิดกายเข้ามาจนเข่าแกร่งชนกับชายกระโปรงของนาง ไอน้ำจาง ๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ทำให้ใบหน้าคมคายดูลึกลับแต่มีเสน่ห์อย่างน่าเกรงขาม แววตาที่จ้องมองมานั้นดุดันและวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่มิได้ลดทอนลงเลย“เจ้าบอกว่าจะมาเตรียมน้ำสมุนไพรให้ข้า... แต่กลับมายืนเหม่อลอยอยู่เช่นนี้ หรือว่าพิษใน

ภายในตำหนักคุนหนิงอันโอ่อ่า บรรยากาศกลับหนาวเหน็บเสียดกระดูก ข้าวของล้ำค่าแตกกระจายเกลื่อนพื้นด้วยโทสะของสตรีผู้เป็นแม่แห่งแผ่นดิน ใบหน้าที่เคยสง่างามในฐานะประมุขฝ่ายในของซูผิงอันฮองเฮา บัดนี้บิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าความเมตตา พระนางประทับหอบหายใจอยู่บนพระแท่น แววตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่งเบื้องหน้าพระแท่น เยล่วี่เฉิงคุกเข่าเงียบงัน ใบหน้ามีรอยช้ำจากฝ่าพระหัตถ์มารดา ดวงตาแดงก่ำด้วยความอัปยศและความคั่งแค้นมือทั้งสองกำแน่นจนสั่นเทา“เจ้าลูกโง่” ฮองเฮาตวาดเสียงสั่น“แผนการที่อุตส่าห์ปูทางไว้ เจ้ากลับทำมันพังพินาศเพียงชั่วข้ามคืน” พระนางลุกขึ้นช้า ๆ ก้าวลงจากพระแท่น ชายฉลองพระองค์ลากผ่านเศษหยกบนพื้นส่งเสียงกรีดหู“แทนที่คนทั้งวังหลวงจะเห็นอ๋องติ้งลักลอบเสพสวาทกับบุตรอนุของแม่ทัพมู่หรงในที่ลับ…เพื่อให้มู่หรงเซียนสวมบทผู้เสียสละ ยอมถอนหมั้นลีกทางให้น้องสาวและพระคู่หมั้นที่มีใจต่อกัน... แล้วเจ้าจะได้เป็นสุภาพบุรุษ เข้าไปโอบอุ้มมู่หรงเซียนที่ใจสลายจนแทบคลั่งมาไว้ในอ้อมอก เพื่อกู้หน้าให้ตระกูลแม่ทัพ…” ฮองเฮาหยุดยืนตรงหน้าโอรส ดวงตาคมกริบกดลงมองเขา “แต่สุดท้าย…” พระนางเค้นเสี

ณ ตำหนักชิงหลันแม้หน้าที่ปรนนิบัติอ๋องติ้งจะสำคัญ ทว่าราชโองการสมรสพระราชทานนั้นมิอาจละเลย มู่หรงหลิงจำต้องกลับไปพำนักที่จวนแม่ทัพเป็นเวลาสองราตรีก่อนวันมงคล เพื่อเตรียมตัวในฐานะเจ้าสาวพระราชทานแสงแดดอ่อนยามอรุณสาดส่องผ่านม่านมุก สะท้อนเข้ากับอาภรณ์สีฟ้าอ่อนของมู่หรงหลิงที่ดูเรียบง่ายทว่าแฝงความสง่างามเยือกเย็น นางกำลังตั้งสมาธิฝังเข็มลงบนจุดชีพจรของเยล่วี่ซุ่นที่ทอดกายอยู่บนแท่นบรรทม บรรยากาศ กระอักกระอ่วนจากความชิดใกล้ของค่ำคืนก่อน ถูกแทนที่ด้วยรังสีแห่งการทำลายล้างที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในใจของมู่หรงหลิง“ท่านอ๋องเพคะ วันนี้หม่อมฉันต้องกลับจวนแม่ทัพเพื่อเตรียมตัวเข้าพิธี...” นางเอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าปลายนิ้วที่จับเข็มกลับมั่นคงจนน่ากลัว “ทว่าก่อนที่หม่อมฉันจะก้าวออกจากที่นั่นอย่างถาวร มีหนี้เลือดเรื่องหนึ่งที่หม่อมฉันต้องจัดการให้สิ้นซากเพคะ” แม้น้ำเสียงจะนิ่งเรียบ ทว่าดวงตานางกลับวาวโรจน์เยล่วี่ซุ่นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมปลาบจ้องมองใบหน้าด้านข้างของนางเป็นเชิงถาม“สินเดิมของท่านแม่หม่อมฉันเพคะ...” นางเว้นจังหวะพลางเก็บเข็มเล่มสุดท้าย “ทั้งที่ดินทางใต้ ร้านค้าผ้า

ไม่นานนัก ชายชราผู้หนึ่งในชุดกุมภ์ลายครามสะอาดสะอ้านท่าทางสงบภูมิฐาน ก็ก้าวเข้ามาในลานเรือน พร้อมกับฟู่ไห่ ขันทีคนสนิทของอ๋องติ้ง ทำให้เสียงซุบซิบเงียบกริบลง ในมือของพ่อบ้านเฉินมีสมุดบัญชีปกหนังเล่มหนา ตรงปกมีตราประทับสีทองของตระกูลเซี่ยปรากฏเด่นชัด เขาชูสมุดบัญชีขึ้น ทันทีที่อวี้หลานเห็นสิ่งนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที“นั่นมัน... บัญชีอะไร” อวี้หลานละล่ำละลักถาม หน้าซีดลงทันตา เสียงของนางแผ่วลงอย่างไม่รู้ตัว“แม่ใหญ่พูดเหมือนมิเคยเห็น นี่คือบัญชีสินเดิมฉบับจริงของท่านแม่ข้าอย่างไรเจ้าคะ” มู่หรงหลิงเอ่ยราบเรียบ“ไม่จริง ก็ฉบับนั้นข้าเผาไป...อุ๊บ!!” อวี้หลานชะงักกึก รีบตะครุบปากตนเองเอาไว้ แต่มันสายไปเสียแล้ว แขกเหรื่อบ่าวไพร่ทั้งลานจ้องมองนางด้วยสายตาสงสัย“เผาเหรอ…หึ! ที่แม่ใหญ่เผาไปน่ะ... มันฉบับปลอมหรอกเจ้าค่ะ” มู่หรงหลิงรับบัญชีมา นางชูขึ้นอย่างช้าๆ ให้คนทั้งลานได้เห็น ก่อนส่งให้ฟู่ไห่ด้วยแววตาเย็นเยียบ“เปิดอ่านให้คนทั้งจวนฟังทีเถิดท่านขันที ว่าตระกูลเซี่ยส่งบุตรีแต่งเข้าจวนแม่ทัพด้วยสมบัติเท่าใด”ฟู่ไห่กางม้วนบัญชีออกทันที พลิกหน้ากระดาษทีละหน้า ขานรายการสินเดิมของเซี่ยรั่