All Chapters of ชะตารักบัลลังก์แค้น: Chapter 71 - Chapter 78

“คราวนี้รู้ตัวหรือยัง... ว่าที่เจ้ามีที่ซุกหัวนอนอยู่ได้ทุกวันนี้ เพราะเศษความเมตตาที่ข้ามอบให้ในฐานะบิดาจอมปลอมเท่านั้น”คำเฉลยนี้ประดุจสายฟ้าฟาดกลางลานเรือน ทว่ามู่หรงหลิงกลับไม่ร้องไห้ฟูมฟายตามที่มู่หรงหรงอู่คาดหวัง นางเพียงแต่นิ่งอึ้งไปครู่เดียว ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตาเวทนาจากแขกเหรื่อ... ทว่าสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงคือ นางกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจที่สุด “ที่แท้... ข้าก็มิใช่ลูกของคนต่ำช้าเช่นท่านหรอกหรือ” นางปาดน้ำตาที่คลอหน่วยเพราะความขบขัน “ขอบพระคุณท่านแม่ทัพมู่หรงที่ช่วยแถลงไข... ขอบพระคุณที่ย้ำชัดว่าข้ามิได้มีเลือดโสมมของท่านไหลเวียนอยู่ในกายแม้แต่หยดเดียว... สำหรับข้า นี่คือข่าวที่มงคลยิ่งกว่างานสมรสในวันนี้เสียอีกเจ้าค่ะ ในเมื่อข้ามิใช่บุตรสาวท่าน ความกตัญญูที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็ถือว่าจบสิ้นกันไปเสียที”มู่หรงหรงอู่จ้องมองสตรีในชุดแดงเพลิงด้วยสายตาดูแคลน เขาขยับกายอย่างองอาจในชุดขุนนางเต็มยศ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าตนเองเป็นผู้ถืออำนาจเหนือกว่า“หลิงเอ๋อร์ เจ้าจงจำใส่หัวไว้ ว่าการที่เจ้าได้แต่งเข้าตำหนักอ๋องติ้งในฐานะพระชายาเอก มิใช่เพราะวาสนา

หน้าจวนมู่หรง ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงชาดอันทรงเกียรติของติ้งหวังเฟย จอดรอรับขวัญอย่างยิ่งใหญ่ ทว่าเจ้าสาวในชุดมงคลกลับยังมิยอมก้าวขึ้นเกี้ยว เซี่ยเยี่ยนหลิงในชุดสีแดงปักลวดลายหงส์ทองยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูจวน แววตาที่เคยนิ่งเฉยบัดนี้คมกริบดุจกระบี่ นางปรายตามองกลุ่มทหารที่กำลังทยอยยกหีบสมบัติออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของแขกเหรื่อขบวนสินเดิมยังมิทันลำเลียงออกจากจวนได้ครบถ้วน เสียงแตรเขาสัตว์ที่ดังกังวานยาวเหยียดจากทิศทางของวังหลวง ก็ฉุดให้ผู้คนบนถนนสายหลักต้องชะงักงัน แขกเหรื่อในจวนมู่หรงต่างลุกขึ้นยืนด้วยความตระหนกเมื่อได้ยินเสียงประกาศก้อง“ราชโองการมาถึง หัวหน้าขันที เกากงกง เป็นตัวแทนพระองค์อัญเชิญของขวัญพระราชทาน”สิ้นเสียงประกาศที่ทรงอำนาจ มู่หรงหรงอู่ที่กำลังเดือดดาลถึงกับหน้าซีดเผือด เขาต้องรีบกุลีกุจอวิ่งออกมาจากเรือนชั้นใน ทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นดินที่เย็นเฉียบด้วยร่างกายที่สั่นเทา ร่างของขันทีอาวุโสผู้เป็นเงาข้างพระวรกายฮ่องเต้ เดินนำขบวนทหารเข้ามาในลานจวนอย่างสง่างาม สายตาที่ผ่านโลกมามากเมินเฉยต่อเจ้าของจวนที่หมอบกราบอยู่ราวกับเห็นธาตุอากาศ ทว่ากลับหย

ภายในจวนอ๋องหย่งที่ประดับประดาด้วยแพรพรรณสีแดงมงคล ทว่าบรรยากาศกลับเงียบเหงาวังเวงกว่าที่คิด เยล่วี่เฉิงในชุดมงคลเจ้าบ่าวสีแดงฉาดนั่งจิบสุราเลิศรสด้วยท่วงท่าหยิ่งยโส มุมปากหยักยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาหลับตาลงจินตนาการถึงภาพมู่หรงหลิงที่ต้องก้มหน้าอับอาย เดินเข้าจวนอ๋องพิการพร้อมหีบสมบัติว่างเปล่าให้ชาวเมืองหัวเราะเยาะ‘ป่านนี้นังลูกอนุไร้ค่านั่น คงกำลังร้องไห้โฮอยู่ในเกี้ยวซอมซ่อกระมัง’ตึง!ประตูห้องโถงถูกผลักออกอย่างแรง ทันใดนั้น องครักษ์คนสนิทวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหมอบกราบ ร่างกายสั่นเทาจนสังเกตเห็นได้ชัด“ท่ะ...ท่านอ๋อง เกิดเรื่องใหญ่... เรื่องใหญ่เหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ”เยล่วี่เฉิงยังคงหลับตาพริ้ม ละเลียดรสสุราอย่างใจเย็น “มีอะไร... ขบวนเจ้าสาวของมู่หรงหลิงน่าสมเพชจนคนด่าทั้งเมืองแล้วรึอย่างไร หรือพี่ใหญ่ของข้าอับอายจนไม่กล้าโผล่หัวออกมาหาเมียมันล่ะ” เยล่วี่เฉิงถามพลางหัวเราะหยันในลำคอ“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ ขบวนเกี้ยวของติ้งอ๋องเฟย... บัดนี้เกรียงไกรไปทั้งเมืองหลวง สินเดิมร้อยหีบสลักลายหงส์ทองยาวสุดลูกหูลูกตา ทั้งยังมีองครักษ์เสื้อแพรของฝ่าบาทขนาบข้างอารักขาอย่างเข้มงวด...แม้แต่เกากงกงยังถึงกับเป

ภายในห้องหอของตำหนักชิงหลัน คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายมงคลจากเทียนแดงเล่มยักษ์ที่สลักลายมังกรหงส์พันเกี่ยว และกลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ อบอวลไปทั่ว ชวนให้ลมหายใจหนักแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แสงไฟวับแวมสะท้อนกับม่านมุกล้ำค่าที่ไหวระริกตามแรงลม เซี่ยเยี่ยนหลิง (มู่หรงหลิง) นั่งสงบนิ่งอยู่บนขอบเตียงมงคล ผ้าคลุมหน้าสีแดงสดปักลายหงส์ทองยังคงปิดบังใบหน้าของนางไว้ ทว่ามือเรียวใต้ชายแขนเสื้อที่วางอยู่บนตักกลับกำแน่นอย่างใช้ความคิดจนข้อกระดูกซีดขาวเสียงล้อรถเข็นบดไปกับพื้นหินขัดเงาดัง “ครืด...ครืด...” ใกล้เข้ามา...ก่อนจะหยุดลงเบื้องหน้านาง ทั้งห้องพลันเงียบงันเยล่วี่ซุ่นในชุดมงคลสีแดงเข้มปักดิ้นทองดูองอาจเกินกว่าจะเป็นคนป่วย เขาส่งสัญญาณให้คนสนิทออกไปจนหมดห้อง ก่อนจะใช้ไม้คานทองค่อยๆ เลิกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าโฉมงามที่แต่งแต้มอย่างประณีต แววตาของนางมิได้มีความตื่นตระหนกอย่างสตรีทั่วไป ทว่ากลับนิ่งลึกประดุจสระน้ำไร้ก้น เยล่วี่ซุ่นจ้องนางอยู่ครู่หนึ่ง นานกว่าที่ควรจะเป็น“เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจนัก... หลิงเอ๋อร์” เสียงทุ้มต่ำของเขากังวานในความเงียบ “สินเดิมร้อยหีบนั่น...เจ้าสามารถทวงมาได้