Todos os capítulos de วิวาห์ซ่อนกลรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

แน่ะ! อยากกินฝีมือเขาตลอดชีวิต แต่ไม่ลงทุน คุณยายคิดอย่างหมั่นไส้ แต่ก็ลอบยิ้มกริ่มกับบุตรสาวที่นั่งอยู่ไม่ห่างกันนัก“ใช่... คนที่จะกินอาหารฝีมือหนูแก้วตลอดชีวิตก็ต้องเป็นสามีของเขาสิ เราจะไปกินอาหารฝีมือเขาตลอดชีวิตได้ยังไงกัน” การะเกดเอออกับมารดาด้วยอีกคน“งั้นถ้าผมอยากกินฝีมือหลานสาวคุณยายก็ต้องมาสู่ขอใช่ไหมครับ” รัชวินทร์รุกหนัก“แน่ะ! พูดออกมาแบบนี้ ถามเจ้าตัวเขาหรือยังตาราร์ด” คุณยายค้อนให้หลานชาย ซุกซ่อนความดีใจเอาไว้อย่างมิดชิด แก้วกัลยาได้แต่ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้ามองสบตาใครเลย ทั้งตกใจ คาดไม่ถึง ทั้งอายกับประโยคดูจริงจังของ รัชวินทร์“เอาไว้ผมจะถามน้องแก้วกันสองคนนะครับ ได้เรื่องยังไงจะมาบอกอีกที” รัชวินทร์พูดอย่างอารมณ์ดี มองคนขี้อายอย่างเอ็นดู“พอแล้วตาราร์ด ทำหลานสาวของยายอายม้วนแล้วนั่น ไม่ได้กินข้าวเช้ากันพอดี” คุณยายแกล้งปรามด้วยรอยยิ้มที่กลั้นเอาไว้เต็มที่ ก่อนที่อาหารจะดำเนินต่อไปอย่างเชื่องช้า ต่างคนต่างคิดเรื่องของตัวเองแล้วอมยิ้ม รัชวินทร์นั่งกินข้าวต้มไป นั่งมองคนข้างๆ ไปไม่วางตา เขาไม่สนใจว่าจะถูกจับผิดหรืออะไรทั้งนั้น ก็เขาอยากมองใครจะทำไมช

เธออ่อนหวาน อ่อนโยน และเรียบร้อย จะลุกจะนั่งก็ค่อยๆ ทำ ไม่รีบร้อน ยิ่งดูยิ่งเพลินตา เวลามองเธอทำอะไรสักอย่าง เหมือนตกอยู่ในภวังค์ เพราะทั้งเพลิน ทั้งมีความสุข จนอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้คนโดนจ้องแม้จะสะท้านเขินอาย แต่ก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แม้อีกคนจะเปลี่ยนจากการนั่งเป็นนอนเท้าคาง จ้องเธอเอาๆ เหมือนจะกลืนกินก็ตามที“เสร็จแล้วเหรอครับนี่” เขาเอ่ยถาม หลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อเห็นเธอทาวาสลีนที่เข็มอีกครั้ง และใช้คีมจับเข็มเพื่อรูดดอกไม้ลายแปลกตาที่เขาไม่คุ้นชินแต่สวยงามประณีตออกจากเข็มที่มีด้ายรองรับเอาไว้“ยังต้องทำอุบะอีกค่ะ”“แล้วนี่กระดาษอะไรครับ”“กระดาษทรายค่ะ ใช้ขัดเข็มที่เป็นสนิมค่ะ เป็นอุปกรณ์ที่อยู่ด้วยกันค่ะ” เธออธิบายเสียงเรียบเรื่อยอ่อนหวาน แม้กระดาษทรายจะไม่ได้ใช้ แต่ก็เป็นอุปกรณ์ที่อยู่รวมกัน เมื่อต้องร้อยมาลัยก็นำมาวางด้วยกันเป็นนิจ“อุบะทำยากไหมครับ แต่คงยาก” เขาถามก่อนจะทำหน้าเหยเก แก้วกัลยาหัวเราะเสียงใส เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ก่อนจะหยุดเมื่อหัวเราะเมื่อได้สานสบสายตา รัชวินทร์เองก็เช่นกัน เขามองสบตาเธอแล้วหัวใจเต้นแรงแปลกๆ ก่อนที่ร่างสูงจะเขยิบเข้

“พี่ราร์ดเก็บตำลึงไปสิคะ” เธอยิ่งอึดอัดเมื่อเห็นเขาจะตามมารังแกเธอให้ได้ คนอะไรปากว่ามือถึง คิดแต่จะจูบ จะกอด จะหอมอยู่ร่ำไป“พี่อยากเก็บใกล้ๆ แก้ว ถ้าแก้วเก็บตำลึงพี่ก็อยากเก็บตำลึงด้วย” เขาตอบหน้ามึน ตื้อไม่เลิกรา อุตส่าห์ตามมาถึงที่นี่ ใครจะยอมไปอยู่ไกลๆ จากเธอกันเล่า“ช่วยกันเก็บจะได้เร็วๆ ไงคะ” เธอหมายถึงเก็บคนละชนิดกัน แต่เขาคิดว่าเธอกำลังชวนให้ช่วยกันเก็บพืชผักชนิดเดียวกัน“ช่วยกันเก็บตำลึงให้เสร็จ แล้วไปเก็บชะอมพี่ว่าน่าจะดี” เขายื้อมือเธอเอาไว้ ย้ำให้เธอรับรู้ว่าเขาไม่ปล่อยให้เธอห่างตัวไปได้“ค่ะ” รับคำเพราะไม่ชอบขัดใจใคร อีกทั้งเขายังวางตะกร้าลงแล้วกุมมือเธอเอาไว้ เหมือนกลัวเธอจะหนีหายไปไหน แก้วกัลยาได้แต่อ่อนใจเพราะดูแล้วคนอย่างรัชวินทร์ไม่ชอบให้ใครขัดใจ“กุมมือเอาไว้แบบนี้ น้องแก้วจะได้ไม่หนีพี่” พูดแล้วยิ่งกระชับมือนิ่มเอาไว้“โธ่... พี่ราร์ดคะ แก้วไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ ปล่อยมือแก้วก่อนนะคะ” มองมือตัวเองที่โดนเขาหนีบเอาไว้แล้วหน้ายุ่งกว่าเดิม“อยากให้พี่ปล่อยจริงเหรอ” เห็นเธอหน้ายุ่งก็ยิ่งอยากแกล้ง“จริงๆ ค่ะ” เธอพยักหน้าจริงจัง“งั้นหอมแก้มพี่ก่อน” เขาจิ้มแก้มตัวเอง มองอย่า

“เดี๋ยวพี่ตอกไข่ให้”“แก้วจัดการแล้วค่ะ ให้พี่ราร์ดตอก แก้วกลัวเปลือกไข่จะตกลงไป” เธอว่ายิ้มๆ“ดูถูกกันจังเลยครับ พี่ก็ตอกเป็นหรอกน่า” เขาเคยทำอาหารเช้าง่ายๆ พวกไข่ดาว ไส้กรอก แฮม กินเองตอนอยู่เมืองนอก แม้ส่วนใหญ่จะมีคนจัดการให้ก็ตามที“รอให้น้ำมันเดือดก่อนนะคะ” เธอเอ่ยเตือนเมื่อจัดการเทน้ำมันลงในกระทำ ก่อนค่อยๆ จัดการเทไข่ที่เด็ดยอดชะอมใส่ลงไปและปรุงรสเรียบร้อยแล้ว ลงในกระทะ“ทอดทีละนิดนะคะพี่ราร์ด อย่าใส่ทีเดียว เดี๋ยวด้านในไข่ไม่สุก ด้านนอกจะไหม้หมด” เธอเตือนอีกครั้ง รัชวินทร์พยักหน้าแล้วมัวแต่มองคนพูด หันมาอีกทีไข่ก็ทำท่าจะไหม้“พี่ราร์ดอย่าเหม่อสิคะ เดี๋ยวไหม้หมด จะขมจนกินไม่ได้” เธอเตือนเสียงนุ่ม เผลอมองเขาเพลินไปเหมือนกัน“ครับๆๆ” เขารับคำ รีบพลิกไข่ไปอีกด้าน ก่อนจะใส่ลงไปใหม่ ทอดอยู่หลายแผ่นเพราะสมาชิกหลายคน ก่อนที่อาหารจะเสร็จเรียบร้อย แม้จะทะลักทุเลไปบ้าง เพราะพ่อครัวมือใหม่ อาหารทุกอย่างถูกจัดใส่จานอย่างสวยงาม น่ารับประทานด้วยฝีมือของแก้วกัลยารัชวินทร์สังเกตว่าที่นี่ทำอาหารไม่กี่อย่างแต่เยอะ แกงส้มหม้อใหญ่ ต้มจืดหมูสับใส่ฟักเขียวกับตำลึงอีกหม้อใหญ่ น้ำพริกมะม่วงถ้วยใหญ่ พร

“แค่กอดครับ ได้นอนมองหน้ากันแบบนี้แล้วรู้สึกดี พี่อยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ ไม่อยากออกไปจากห้องเลย” เขาลูบแก้มเธอด้วยหลังมือ กอดหอมอย่างหลงใหล แก้วกัลยาเหมือนต้องมนตร์สะกด เธอยอมให้เขาสัมผัสร่างกายอย่างง่ายดาย“พี่ราร์ดอย่าค่ะ” เธอสะดุ้งเมื่อเขาลากมือไปสัมผัสกับทรวงอกอวบอิ่ม เธอตะครุบมือของเขาเอาไว้ แต่กลายเป็นกดบนหลังมือของเขาให้ทาบทับกับทรวงอกอวบอิ่มของเธอเข้าไปอีก“แก้วรู้ตัวไหมว่าเป็นผู้หญิงที่น่าปรารถนาเหลือเกิน พี่อดใจไม่ไหวแล้วนะ”“พี่ราร์ดสัญญาแล้ว ไม่นะคะ อย่ารังแกแก้ว” เธอส่ายหน้าไปมา ทำท่าจะร้องไห้“คนดี พี่จะออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้ครับ” รัชวินทร์จูบซับน้ำตาให้สาวน้อย เขาอาจจะดูตะกละตะกลามอยากจะปล้ำเธอเหมือนพวกหื่นกามจริงๆ เธอเลยหวาดกลัว“ฝันดีนะครับ พี่ต้องไปแล้ว อย่าลืมฝันถึงพี่ด้วยนะ” รัชวินทร์หักดิบตัวเอง เพราะขืนอยู่ต่อ คงไม่ใช่แค่กอดอย่าที่บอกเอาไว้คราแรกแก้วกัลยายังนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้าง ขณะเขาถอยห่างออกไปยืนข้างเตียง เขากัดกรามจนขึ้นสัน บ่งบอกว่ากำลังสะกดกลั้นอารมณ์อย่างเต็มที่ ก่อนจะถอยหลังเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ หญิงสาวหัวใจยังเต้นแรง เธอเช็ดน้ำตาเบาๆ