《วิวาห์ซ่อนกลรัก》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

“พี่อาจจะพูดทื่อๆ เพราะพี่ไม่เคยขอผู้หญิงคนไหนแต่งงานอย่างเป็นทางการมาก่อน”“เอ่อ... ค่ะ” เธอรับคำก้มหน้างุดเหมือนที่ชอบทำ“แต่งงานกับพี่นะครับ” เขาเชยคางมนให้แหงนขึ้นสบตา แววตาของเขาจริงจังและจริงใจ“ค่ะ พี่ราร์ด” สาวน้อยหัวใจพองโต ตอบรับเขาไปอย่างไม่คิดอิดออดอีก เพราะในใจของเธอก็มีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น คนแอบรัก แอบติดตามข่าวของเขามีความสุขจนตัวเองแทบลอย นี่เหรอคือห้วงรัก มันมีความสุขแบบนี้นี่เอง“ทีนี้ก็เลิกวิ่งหนีพี่ได้แล้วนะครับ เรากลับไปบอกเรื่องนี้กับคุณยายกันเถอะ” เขาเอ่ยชวน กุมมือเธอเดินกลับไปยังทางเดิม“ขอบคุณพี่ราร์ดนะคะ”“ขอบคุณพี่เรื่องอะไรครับ” เขาถามอย่างสงสัย“ขอบคุณที่พี่ราร์ดให้เกียรติแก้วค่ะ” เธอหมายถึงเรื่องที่เขาขอเธอแต่งงานตามประเพณี ไม่ได้คิดจะหักหาญน้ำใจหรือเห็นเธอเป็นแค่ดอกไม้ริมทาง คิดจะเด็ดชมอย่างง่ายดายแล้วทิ้งขว้างไม่ไยดี“อ้าว... ฝนตกเฉยเลย ไม่เห็นมีเขาลางอะไรเลย เราต้องหาที่หลบก่อน” รัชวินทร์เงยหน้ามองฟ้าแล้วมองคนข้างๆ เหมือนปรึกษาว่าจะวิ่งฝ่าสายฝนไปดีหรือที่นี่มีที่หลบฝนใกล้ๆ“แถวนี้มีกระท่อมริมลำธารค่ะพี่ราร์ด ไปที่นั่นแล้วกัน” เพราะชัชวินทร์เคยมาสร้า

“อ๊ะ!” แก้วกัลยาร้องอุทานเมื่อเขาถอนกายออกห่าง เธอเผลอหยัดสะโพกขึ้นไป ก่อนที่เขาจะฝังกายลงมาแต่ได้เพียงแค่ครึ่งเดียว“พี่ราร์ดขา... แก้วเจ็บค่ะ” เธอส่ายหน้าด้วยความอึดอัด เขาขยับออกห่างจากกายเธออีกนิดก่อนจะกดลงไป ริมฝีปากก้มลงประทับเสียงหวีดร้องของเธอ ใบหน้าหวานชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ มือที่ประสานกันยิ่งประสานเข้ากันแน่นขึ้นไปอีกเมื่อความรู้สึกวาบหวามที่ถ่ายทอดให้กันและกันปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง“อีกนิดเดียวเท่านั้น” เขาก้มลงดูดเม้มยอดอกของเธอ แก้วกัลยาแอ่นอกให้เขาอย่างเสียวซ่าน เป็นจังหวะที่เขากดกายลงมาอีกครั้งอย่างล้ำลึกมิดเม้นเพราะไม่อยากให้เธอทรมานอีกต่อไปหญิงสาวหวีดร้องแข็งกับสายฝนที่ตกกระหน่ำอยู่ด้านนอก แก่นกายของเขาฝังเข้ามาหมดสิ้น ทั้งเจ็บทั้งเสียวและอึดอัดจนแยกอารมณ์ความรู้สึกไม่ออกว่าอันไหนมากกว่ากัน เธอเหงื่อโซมกาย สะอื้นฮักๆเขาแช่กายนิ่งมองเธออย่างกระหาย สาวน้อยแสนบอบบางที่ถูกรุกรานด้วยกายใหญ่โต เธอแคบเล็กตอดรัดเขาจนแทบทำนบแตก สิ่งที่ประสานเข้ากันมันอบอุ่นรุนแรงและแสนหวามเธอร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กน้อย ดวงตาของเธอหวาดหวั่นและหยาดเยิ้ม เขาก้มลงดูดริมฝีปากของเธอเพื่อเรียกส

“ครับคุณยาย ผมประคองนะครับ” รัชวินทร์จำต้องตัดใจ เอาไว้โอกาสเหมาะเขาค่อยมาเยี่ยมเธอตามลำพัง เพราะเธออาการดีขึ้น พุดจีบกับรานีคงไม่ต้องมานอนเฝ้าอีกแล้ว“ยายแข็งแรงดี แต่เอาเถอะ อยากจะประคองก็ประคองไป” ยายกิ่งแก้วค้อนหลานชาย ให้อีกฝ่ายประคองออกไปจากห้องของเด็กสาวในอุปการะ นึกหมั่นไส้พ่อตัวดีนัก คิดว่าคนอื่นไม่รู้หรือยังไงว่าตัวเองทำอะไรเอาไว้ แล้วยังปากแข็งไม่ยอมรับอีก ท่านจะคอยดูไปว่าจะปากหนักไปได้อีกสักกี่น้ำ เดี๋ยวก็หาผู้ชายคนอื่นให้แก้วกัลยาเสียเลยรัชวินทร์หันไปมองแก้วกัลยาอีกครั้ง เธอยังหลับปุ๋ยด้วยฤทธิ์ยา เขาสังเกตเห็นเธอก้มหน้างุด อายหน้าแดงทุกครั้งที่เขาตามคุณยายเข้ามาเยี่ยม แม้ไม่พูดเขาก็รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ หัวใจของเขามันเต้นแรงเมื่อสบตาเธอ แล้วโอกาสที่รอคอยก็มาถึง เขาได้ยินพุดจีบรายงานว่าแก้วกัลยาหายเป็นปกติแล้ว ไม่ปวดท้องหรือมีไข้อีก คืนนี้แสดงว่าปลอดคน เขาทำตัวเงียบเชียบไร้พิรุธ หารู้ไม่ว่าอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่มาโดยตลอด แต่คนที่ตีสีหน้าได้เนียนเช่น รัชวินทร์ก็ไม่เคยทำให้ใครต้องจับได้จะๆ เลยสักครั้งร่างสูงที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องนอนข

บางทีเขาก็ไม่เห็นความจำเป็นของเธอที่จะต้องช่วย แต่เพราะเธอเป็นคนมีน้ำใจ เขาประจักษ์ข้อนี้ดี ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ได้รู้จักกัน เธอไม่เคยนิ่งดูดาย ช่วยเหลือคนอื่นสม่ำเสมอๆ แม้ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเองก็ตามทีชายหนุ่มมองป้าพุดจีบกับรานีแล้วนึกขัดสายตา สองคนนั่นเป็นก้างชิ้นใหญ่ของเขาเหลือเกิน และแก้วกัลยาก็คอยแต่จะหลบหน้าหลบตา ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ แบบนี้มันน่าลงโทษนัก คนจ้องกับคนระวังมันแตกต่างกันลิบลับ เพราะเขารู้ดีว่าแก้วกัลยามักออกไปเก็บผักในสวน และเธอก็ไปคนเดียว อาจเพราะเขาหายหน้าหายตาไปเลย ทำให้เธอตายใจคิดว่าเขาเลิกสนใจเธออีก เขาเห็นมีหนุ่มๆ มาขอซื้อผักจากสวนคุณตาด้วย แต่เขาสกัดออกไปจนร่วงเป็นทิวแถว อยากมาซื้อผัก แต่สายตามองหาใครบางคน ไม่ต้องเดาให้ยาก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงของเขา“เก็บตำลึงอีกแล้ว” เสียงของใครบางคนที่เธออยากได้ยินแต่ไม่กล้าสู้หน้าเพราะรู้สึกอายดังขึ้นด้านหลัง หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองก็เห็นเขากำลังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าอย่างสบายๆ สายตามองเธอเหมือนจะกลืนกิน แก้วกัลยารีบก้มหน้างุด“ก้มหาอะไรครับ” เขากระซิบถามที่ริมหู แก้วกัลยายิ่งก้มหน้างุดด้วยความอาย“ให้พี่

แก้วกัลยาเป็นคนทำใส่เอาไว้ในตู้เย็นเป็นจำนวนมาก มีทั้งลอดช่องกะทิ น้ำมะพร้าว น้ำสับปะรดแล้วแต่ว่าเธอจะสรรหามาทำเอาไว้ และเขาก็ชอบกิน กินทีไรนึกถึงตอนเป็นเด็กทุกที“ถามแกนั่นแหละ” เสียงแข็งๆ ของพี่ชายทำให้ชัชวินทร์กลั้นหัวเราะจนเจ็บกราม นี่บอกว่าไม่รักไม่ชอบนะ ถ้ารักถ้าชอบจะขนาดไหน เขายังนึกไม่ออก“ถามฉันแต่มองหน้าน้องแก้ว หมายความว่ายังไง” คนเป็นน้องดูดน้ำแข็งจ๊วบๆ เหมือนไม่ทุกข์ร้อนที่เห็นสายตาพี่ชายเป็นแบบนั้น“หลีกไป” เสียงของรัชวินทร์ทำให้แก้วกัลยาสะดุ้ง เธอไม่กล้ามองหน้าเขา เพราะไม่เคยเห็นเขาโมโหรุนแรงขนาดนี้มาก่อน“โอเคครับ โอเค เฮ้ย! พี่ชายใจเย็นๆ ใจร่มๆ เอาไว้” ชัชวินทร์ลุกจากตักของหญิงสาวแล้วกระโดดหลบแทบไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายทำท่ากระทืบลงมาเต็มๆ บาทา เรียกได้ว่าไม่ยั้งแน่ถ้าช้ากว่านี้“ห้ามแกมานอนตักของแก้วกัลยาอีก”“อะไรกันคุณพี่ชาย เมื่อก่อนนอนออกบ่อย” ชัชวินทร์แทบจะหุบปากฉับเมื่อเห็นพี่ชายยกหมัดขึ้น คราวนี้พี่ชายสุดหล่อของเขาเอาจริงด้วย“อยากนอนตักสาวก็หาเมียเอาเองสิวะ”“ฉันยังไม่อยากมีเมียตอนนี้”“ป้าพุดจีบยังว่าง ไปนอนตักแกสิ”“แค่กๆๆๆ” ชัชวินทร์สำลักในคำพูดของพี่ชาย