Todos os capítulos de วิวาห์ซ่อนกลรัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

ร่างเล็กบอบบางค่อยๆ ทรุดนั่งลงที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ตรงนี้เป็นที่หลบของเธอตั้งแต่เด็ก เวลาเธอมีเรื่องทุกข์ใจ เธอมักจะหนีมาหลบที่นี่ เพราะมีพุ่มไม้ใหญ่กำบังความอ่อนแอเอาไว้เธอรู้ตัวเองดีว่าไม่คู่ควรกับเขาด้วยประการทั้งปวง เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรน่าดู น่ามอง และให้น่ายกย่องเชิดชู เธอรู้ข้อนี้ดี นานมาแล้ว ก่อนที่ ชัชวินทร์จะไม่ชอบเธอจนออกนอกหน้า เมื่อเขาบังเอิญได้ยินเธอสารภาพกับผู้ใหญ่จนหมดเปลือกว่าแอบชอบเขา เมื่อการะเกดเอ่ยถาม คล้ายๆ จะทาบทามเธอกับบิดามารดา อยากให้เธอไปเป็นสะใภ้คนเล็ก ตอนนั้นเธอทั้งตกใจและไม่คาดฝัน แต่เธอก็ยังเด็กนัก เธอเขินอายและยอมรับว่าแอบชอบเขา เพราะเธอดีใจมากไปหน่อยนั่นเป็นที่มาของการเกลียด เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมาบงการชีวิตโดยเฉพาะเรื่องการแต่งงาน ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เธอจะตอบปฏิเสธ และบอกว่าคิดกับเขาแค่พี่ชาย แต่ตอนนั้นเธอควบคุมมันไม่ได้ เธอไร้เดียงสาเกินไปมะปรางร้องไห้หนักๆ อีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองไร้ค่าสำหรับบิดามารดาเพราะท่านรักเธอ แม้ว่าเธอจะสอบตก เรียนไม่เก่ง และโง่ แต่พวกท่านก็ไม่เคยทำลายกำลังใจอันน้อยนิดที่มีอยู่ของเธอ แม้ว่าคนทั้งโลกจะหาว่า

เธอแทบจำไม่ได้ว่าเสียงครางซี้ดจากปากอย่างเผ็ดร้อนนั้นเป็นของเธอ ทุกอย่างรอบกายดูพลิกคว่ำพลิกหงาย ดูแปลกแยกอย่างไม่น่าเชื่อแก้วกัลยารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาแนบกายเข้ามาเบื้องหลัง และครางเสียงหนักๆ ขณะอัดสะโพกเข้ามาหาจนได้ยินเสียงหน้าขากระแทกกับบั้นท้ายกลมกลึงของเธอ เขาขยำหน้าอกของเธอหนักๆ บดจูบเรียวปากของเธอแรงๆ ถ่ายเทความอุ่นร้อนจากกายเข้าหาเธอจนหมดสิ้น ช่วงนี้อยู่ในระยะปลอดภัยของเธอ และเขาก็รู้ดีว่าหากคุณยายทราบเรื่อง เขาจะอดเข้าหาเธอแบบนี้อีกคุณยายและคนอื่นๆ ชมกันไม่ขาดปากเมื่อได้รับประทานขนมจีนน้ำยา เธอทำน้ำยาปลา แกงเขียวหวานและน้ำพริก จัดผัดสดอีกถาดใหญ่ แกะสลักสวยงามและแยกเรียงเป็นสัดส่วนหยิบกินได้ง่าย อาหารที่เสร็จลงอย่างรวดเร็วเพราะคนที่บุกมาปล้ำเธอถึงในครัวเป็นคนช่วยทำ คุณยายและคนอื่นๆ กลับมาสายเพราะรถเสียระหว่างทาง นั่นทำให้เธอมีโอกาสอยู่กับรัชวินทร์สองต่อสองจนถึงอาหารเย็น โดยไม่มีใครมารบกวน“แกงเขียวหวานของเราอร่อยไม่เคยเปลี่ยน” คุณยายเอ่ยชม แกงเขียวหวานมีทั้งไก่และหมู รสชาติกลมกล่อมติดลิ้น กลิ่นหอมกรุ่น เนื้อนุ่มเคี้ยวง่าย เข้ากับฟักชิ้นพอดีคำ และใบโหระพาที่ส่งกลิ่นหอม

“แต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ตามยายกลับเรือน” คุณยายพูดแค่นั้น ก่อนที่ผู้ใหญ่คนอื่นๆ เดินตามท่านออกไปด้วย“พี่ราร์ดคะ คุณยายรู้เรื่องแล้ว คงโกรธมาก” แก้วกัลยากำจิกเสื้อตัวเองเอาไว้ด้วยความเสียใจ“ไม่ต้องกลัวนะครับแก้ว พี่จะรับผิดชอบแก้ว พี่รักแก้ว ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี” เขาปลอบใจเธอ ก่อนจะช่วยกันสวมใส่เสื้อผ้าและเดินกลับมายังบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ของคุณตาคุณยายรัชวินทร์ยอมรับความผิดทุกอย่าง เขาคิดว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษและเป็นลูกผู้ชายพอ เขาต้องการรับผิดชอบแก้วกัลยาเพราะรักเธอด้วยใจจริง คุณตา คุณยาย รวมถึงบิดามารดาพึงพอใจในสิ่งที่เขายอมรับทั้งหมด คุณยายจึงหันไปปรึกษากับมารดาเรื่องหาฤกษ์ยาม รัชวินทร์จึงขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าด้วยความสุขใจ ให้ผู้ใหญ่เป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมด ส่วนเขาก็ทำตามหน้าที่ลูกหลานที่ดี และว่าที่สามีที่ดีในอนาคตกับแก้วกัลยา ผู้หญิงที่เขารัก...“ดีใจจริงๆ ที่เรื่องราวทั้งหมดเป็นไปตามแผนการที่เราวางเอาไว้” คุณยายกิ่งแก้วพูดแล้วอมยิ้มกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ถ้าเพราะไม่จับได้คาหนังคาเขา พ่อหลานชายตัวดีของท่านคงแอบกินตับเด็กสาวในอุปการะอยู่อีกนาน แต่พอโดนจับ

“พี่ราร์ดคะ แก้วเจ็บ” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น แต่เขากลับยิ่งบีบจนเธอต้องนิ่วหน้า น้ำตาแทบร่วงหลังจากผ่านพิธีหมั้นไปแล้วก็เป็นพิธีแต่งงาน ก่อนจะเป็นการรดน้ำสังข์ คุณปู่คุณย่าและคุณตาคุณยายเป็นคนรดน้ำสังข์ให้คู่บ่าวสาวเป็นคนแรกๆ หลังจากสวมมงคลคู่ แก้วกัลยาลอบมองสีหน้าเย็นชาของเจ้าบ่าว เขามีสีหน้าเรียบเฉย และไม่สนใจเธอเลย เมื่อพิธีรดน้ำสังข์ที่กินเวลาไปยาวนานจบลง ทุกคนก็ไปพักผ่อน เพื่อเตรียมตัวสำหรับงานแต่งเลี้ยงเป็นลำดับต่อไปแก้วกัลยานั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกในห้องพักที่คุณยายจัดเตรียมเอาไว้ให้ เธอรู้สึกเป็นกังวลกับอาการของเจ้าบ่าวนัก อยากจะถามเขาให้แน่ชัดว่าเขาเป็นอะไรไป หรือเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจกัน แต่ก็ยังไม่มีโอกาส เสียงเปิดประตูและปิดลงไม่เบานักทำให้เธอหันขวับไปมอง แก้วกัลยาเห็นร่างสูงของเจ้าบ่าวย่างสามขุมเข้ามาหา เธอลุกขึ้นโดยอัตโนมัติและถอยหนีไปอีกมุมหนึ่งของห้องอย่างตกใจเมื่อสบตาดุกร้าวของเขา“พี่ราร์ด มีอะไรหรือเปล่าคะ” แข็งใจถามออกไปเมื่อเห็นเขามองเธอด้วยสายตาดูแคลนจนเธอสะท้านไปทั้งร่าง รู้สึกหวาดกลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“อยากจับฉันจนตัวสั่น ทำไมถึงเดินหนีซะล่ะ” เขา

“น้องแก้วครับ มีความสุขมากๆ นะครับ” คุณครูหนุ่มเพิ่งมีโอกาสอวยพรให้หญิงสาวที่ตนหมายปองเอาไว้ เพราะยังหาโอกาสไม่ได้ เอกวิทย์หน้าเศร้าสร้อย มองหญิงสาวตาละห้อย ไม่คิดว่าผู้หญิงที่หมายตาเอาไว้นานหลายปี จะตกเป็นของคนอื่น ทั้งๆ ที่ไม่เคยมีคู่แข่งคนไหนสนิทสนมกับเธอเท่าเขามาก่อน“ต้องมีความสุขอยู่แล้วล่ะ เสียใจด้วยนะ แต่ถ้าเบื่อเมื่อไหร่จะโล๊ะให้ แต่คงนานหน่อยนะ เพราะเจ้าสาวของฉันยังสดใหม่อยู่” ประโยคหลังรัชวินทร์กระซิบที่หูของคุณครูหนุ่ม ให้ได้ยินกันสองคน น้ำเสียงเยาะเย้ยนั้นทำให้คุณครูหนุ่มถึงกับเลือดขึ้นหน้า“นี่คุณ!!!” เอกวิทย์ตกใจกับประโยคนั้นของเจ้าบ่าว ทั้งยังโกรธจัดจนอยากต่อยหน้ายียวนนั้นให้คว่ำ“ไปเข้าหอกันเถอะเมียจ๋า... ผัวอยากนอนกอดเมีย” คนเมาอุ้มร่างเจ้าสาวขึ้นแล้วเดินอาดๆ เข้าห้อง ญาติผู้ใหญ่คนอื่นๆ ถึงกับยกมือขึ้นทาบอก ก่อนจะตามไปแต่ไม่ทันเสียแล้ว รัชวินทร์อุ้มแก้วกัลยาไปโยนโครมบนเตียง กลีบดอกไม้กระเด็นกระจัดกระจาย เขาไม่สนใจฤกษ์ยามอะไรทั้งสิ้นส่วนเอกวิทย์ถึงกับคอตกเดินไปรินเหล้าดื่มเต็มแก้วด้วยความน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง เขาแอบรักแก้วกัลยามานาน แต่กลับมีคนตัดหน้า