วิวาห์ซ่อนกลรัก のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

ก่อนจะทำแบบนั้นซ้ำๆ ตื้นๆ เน้นๆ นิ่มนวลอ่อนโยนไม่บุกรุกรุนแรง ริมฝีปากร้อนเฝ้าจูบปากน้อยๆ ที่เผยอร้องทุกครั้งที่เรือนกายเสียดสีกันชัชวินทร์ทั้งปลุกเร้า ทั้งจูบ ทั้งลูบไล้ เขาทำให้อารมณ์ของเธอเพริดอีกครั้ง คนเผลอตัวเผลอใจรู้ตัวอีกครั้งก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บตึง และความแปลบเสียวที่มาพร้อมๆ กันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง“มะปรางอึดอัดค่ะ”“เดี๋ยวก็ชิน ต่อไปอาจจะชอบให้พี่เป็นส่วนหนึ่งของมะปราง” เขาลูบศีรษะเล็กๆ อย่างปลอบโยน พร้อมทั้งเลื่อนมือไปสะกิดยอดเกสรสวาทของเธอ จนได้ยินเสียงครางปลดปล่อยน้ำหวานไหลซึมออกมาต้อนรับการบุกรุก ทำให้ช่องทางที่สอดสวมกันอยู่ไหลลื่นยิ่งขึ้นเขาวนลิ้นกับยอดอกของอีกฝ่าย ได้ยินเสียงครางแผ่วๆ อย่างทรมาน ก็เริ่มขยับ ความคับแน่นหนึบหนับดึงดูดให้เขาต้องจมดิ่งลงไปหาครั้งแล้วครั้งเล่า มือนิ่มๆ ของเธอกดสะโพกของเขาเอาไว้แน่น เหมือนไม่อยากให้เขาจากไป“เจ็บหรือเปล่า” เขาถามเสียงหอบ จูบปลอบคนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ใต้ร่าง เธอส่ายหน้าไปมา กัดริมฝีปากทุกครั้งที่เขากดกายเข้ามา ความคับแน่นทำให้เธอจวนเจียนจะขาดใจ ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลาดิบเถื่อนไปตามอารมณ์พิศวาส เธอมองเขาเหม

“ตามมาเร็วยายเด็กโข่ง ““อย่ามาว่าเขานะ ก็ไม่เคยเล่นนี่นา” ครอบครัวเธอไม่ได้ร่ำรวยเหมือนเขานี่นา สาวน้อยมองมือที่กุมเธอเอาไว้แล้วอมยิ้ม ความสุขเล็กๆ มันเป็นแบบนี้นี่อีก มือของเขาอบอุ่นและพร้อมที่จะปกป้องเธอใช่ไหม สาวน้อยถามตัวเอง มองตามแผ่นหลังกว้างที่พาเธอวิ่งไปข้างหน้าด้วยสายตาเป็นประกายการเล่นเครื่องเล่นต่างๆ ทั้งสนุก และผ่อนคลาย มาพร้อมกับรอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง คนใจดียื่นไอศกรีมช็อกโกแลตให้ตรงหน้า เธอขอบคุณแล้วรับมากัดด้วยความหิว“อุ๊ย!” เด็กสาวตาโตเมื่อเขาก็โน้มหน้าลงมากัดด้วย ตาของเขากับตาของเธอจ้องกันระยะใกล้ชิดเพียงแค่ฝ่ามือ ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดทำให้เธอใจเต้นแรง“อยากกิน” เขาผละหน้าออกห่าง เคี้ยวตุ้ยๆ กอดอกมองคนที่ก้มหน้าก้มตาเคี้ยวอย่างอายๆ“ปากเลอะ” เขาจิ้มที่ปากตัวเอง บุ้ยใบ้ไปยังปากของเธอ“อุ๊ย! อื้อ...” เขาทาบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ลิ้นลามเลีย ริมฝีปากของเธอ“เคลิ้มเชียวนะ น้ำลายยืดแล้วนั่น” เขาแกล้งแหย่“เปล่าเสียหน่อย” เธอค้อนให้อย่างน่ารัก“อยากให้พี่จูบขนาดนั้นเลยเหรอ มองพี่ตะละห้อย”“ไม่ใช่ซะหน่อย” เธอลุกขึ้นเดินหนีเขาอย

“พวกนายมาทำอะไรนี่ที่วะ” ชัชวินทร์ดึงร่างเล็กที่ใส่เสื้อยืดคอย้วยกับกางเกงขาสั้นไปหลบด้านหลัง ชุดนี้เขาหวง อยากเอาไว้มองคนเดียว“อยากมาเยี่ยมแกน่ะ ซื้อของกินมาเยอะแยะเลยนะโว้ย” รัชชานนท์เดินนำเข้าไปในครัว วางข้าวของมากมายลงบนโต๊ะ ห้องของชัชวินทร์เป็นส่วนตัวก็จริง แต่กว้างขวางมาก เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามเลยไม่ให้มีห้องน้ำห้องนอนหลายห้อง เพราะไม่ต้องการรับแขก“ฉันไม่สะดวก แกก็รู้ว่าที่นี่ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่าม”“ฉันซื้อเครื่องดื่มมาเยอะแยะ” รัชชานนท์จัดแจงนำของอกอมาจากถุงมากมาย“แต่เงินดาย่ะ เลี้ยงไง วันก่อนที่แพ้พนัน” ลินลดามองอาการของเพื่อนก็อมยิ้ม“นายจะไล่พวกเราออกไปเลยเหรอวะ อุตส่าห์มา” หมอนิรุตดักคอ“ฉันไม่สะดวก” ชัชวินทร์พูดเสียงขรึม“แกเป็นอะไรถึงได้ไม่สะดวก หรือว่าห้องนี้แกอยากเป็นส่วนตัว แล้วส่วนตัวอะไรของแกวะ น้องมะปรางยังมาอยู่ได้เลย พวกฉันเป็นเพื่อนแก กี่ปีกี่ชาติแล้ว มาไม่ได้เหรอไงวะ” รัชชานนท์พูดอย่างเจ้าเล่ห์“ชาร์ลอยู่ห้องนี้กับเด็กนี่สองคนเหรอ” ปรียานุชถามอย่างริษยา สายตาของเธอจิกมองคนที่หลบอยู่ด้านหลังของชัชวินทร์เขม็ง“แม่ฝากมา ไม่อยู่ด้วยกันแล้วจะให้ไปอยู่ที่ไหน

“จ้าพ่อแก่” ลินลดาหัวเราะคิกเมื่อได้ยินเพื่อนพูด ปกติชัชวินทร์จะค่อยไม่จุกจิกจู้จี้เรื่องพวกนี้ แต่เธอรู้ว่ารอบนี้เพื่อนคงทนไม่ไหวจริงๆ“ผมซีเรียสนะดา เคยคิดจะคุยเรื่องนี้นานแล้ว แต่ไม่อยากเซ้าซี้” เขาพูดอย่างเหนื่อยหน่าย อาจเพราะเขากับลินลดาสนิทกันมากเกินกว่าคำว่าเพื่อน ดูแลกันมาตลอด จนคบกันเป็นคนรักและเลิกรากันไป แต่สายสัมพันธ์ก็ไม่ได้สะบั้นลงไปด้วย เขาจึงกล้าพูดกับลินลดาในทุกๆ เรื่องๆ เพราะลินดาเหมือนคนในครอบครัวของเขาไปแล้ว เธอสนิทกับครอบครัวของเขามานานหลายปี ตอนงานแต่งงานของรัชวินทร์ เธอไม่ได้ไปร่วมงาน ก็ฝากของขวัญแต่งงานมาให้พี่ชายของเขา เพราะมารดาของเธอเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน“พูดเหมือนนนท์เลย นนท์ก็พูดกับดาแล้วล่ะ ดาเข้าใจแล้วจ้ะ แล้วจะนำไปคิดดู” ลินลดาแบ่งรับแบ่งสู้ พอเอาเข้าจริงๆ เธอก็อดใจอ่อนเสียไม่ได้“ผมไม่สนใจหรอกนะว่าดาจะคบใคร แต่ถ้าดาเจอคนไม่ดี ผมไม่สนับสนุนให้คบ นนท์เองก็คงคิดเหมือนกัน พวกเราคบกันมากี่ปีแล้วดา ใช่ว่าอยากจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของดาหรอกนะ แต่ผมเป็นห่วงดาจริงๆ”“ดารู้จ้ะชาร์ล ขอบคุณมากที่ห่วงดา น้องมะปรางล่ะเป็นไงบ้าง เมาหลับปุ๋ยไปแล้วสิ”“เหมือนเด็ก” เขา

“ไม่ให้ดูแล้ว ไม่ใส่ด้วย” เธอว่าอย่างงอนๆ“ถ้าไม่ใส่ก็ออกกำลังกายในห้องนอนแทน” สายตาของเขาทำให้เธอสะท้าน“ไม่เอา ไปว่ายน้ำก็ได้ แต่ขอเลือกชุดเองนะคะ” เธอรีบต่อรอง“ไม่เอา เดี๋ยวใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อคอย่วยอีก ว่ายน้ำแบบนั้น ตัวหนักแย่ ใส่น้อยชิ้นแบบนี้ละดีแล้ว เวลาว่ายจะได้ไปเร็วๆ”“ว่ายน้ำไม่เป็น” เธอพูดก่อนจะทำแก้มป่อง“ก็จะสอนให้ไง ไม่คิดค่าสอนสักบาทเดียว ใครจะใจดีเหมือนพี่ ไม่มีอีกแล้ว”“ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ” เธอย่นจมูก เลยโดนเขาขยี้ด้วยปลายจมูกโด่งๆ กดทับลงมา มองตาหวานซึ้ง“ไปกันเถอะ ไม่ต้องสวมชุดว่ายน้ำก็ได้ แก้ผ้าเลยดีกว่า”“ว้าย! ไม่เอา สวมก็ได้ค่ะ” เธอรีบดึงชุดที่เขาเลือกให้มาสวมใส่ หันหลังให้เขาเพราะอาย ชัชวินทร์ตบก้นกลมกลึงของเธอหนักๆ “พี่ชาร์ลตีก้นมะปรางทำไม ชักจะลามกหนักขึ้นทุกวันแล้วนะคะ” เธอแกล้งทำเสียงดุ“เรานั่นแหละยายเด็กอวบ ชักจะแข็งข้อกับพี่ขึ้นทุกวันแล้วนะ” เขาจิ้มหน้าผากเธอ มองหน้างอๆ นั้นอย่างชอบใจ“ว้าย!” เธอหน้ากรีดร้อง เมื่อโดนอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขน เขาพาเธอไปที่สระ ทำท่าจะโยนเธอลงในสระ หญิงสาวร้องกรี๊ดรีบคว้าคอหนาเอาไว้อีกรอบ ได้ยินเสียงหัวเราะของคนชอบแกล้งก็หน