All Chapters of วิวาห์ร้อนเพลิงสวาท: Chapter 11 - Chapter 20

“วดีจับได้เหรอคะ” เธอถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ สบตาเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเหมือนเด็กๆ เขาไม่ตอบแต่ลากมือเธอไปสัมผัสกับเรือนร่างของเขาเพื่อสร้างความคุ้นชิน ก่อนที่เขาจะก้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น ริมฝีปากร้อนขบเม้นบางเบา ก่อนจะเลื่อนลงมายังทรวงอกอวบอิ่มอีกครั้ง สัมผัสส่วนนั้นเนิ่นนานเหมือนไม่อยากละห่างจนได้ยินเสียงครางรัญจวนของคนใต้ร่าง เขากดยิ้มที่มุมปากสอดประสานมือกับมือนิ่มของเธอ แนบไปกับเตียงนอนกว้างแล้วลากริมฝีปากลงไปยังหน้าท้องแบนราบ “พี่คิน...” ราชาวดีหายใจหอบสะท้านเมื่อเขาเกลี่ยลิ้นร้อนๆ กับหน้าท้องแบนราบของเธอ ความรัญจวนทำให้ท้องไส้เธอปั่นป่วน พอๆ กับการแขม่วหน้าท้องด้วยความเสียดเสียวระคนตื่นเต้น “พี่คินตรงนั้น...” เธออ้าปากหอบเมื่อเขาเลื่อนใบหน้าลงมาแนบชิดกับซอกขาเนียนนุ่ม “ตรงนี้น่าสัมผัสที่สุด” ภาคินละมือจากมือของเธอ จับเรียวขาเพรียวให้แยกออกจากกัน ราชาวดีร้องครางเสียงหลงเมื่อเขานาบปากร้อนเข้าแนบชิดถ้ำน้ำหวานกลางกาย ลิ้นสากร้อนของเขาพัวพันอยู่กับความเป็นสาวและรุกเร้าเข้ามาสัมผัสความลี้ลับภายใน เส้นประสาทของราชาวดีตึงเครียด เธอหอบหนักๆ เมื่อเขาสอดลิ้นเป็นเกลีย

‘ใส่ชุดนี้นะครับคุณภรรยา’ ภาคินน่ารักเสมอ รู้จักกันครั้งแรกเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น อยากจะกราบผู้เป็นย่าสักร้อยครั้งพันครั้ง จำได้ว่าตอนเข้าหอ ท่านอวยพรให้เธอด้วยสายตาอ่อนโยนและกอดเธอเต็มอ้อมแขน อยากจะบอกว่าเธอรู้สึกดีจริงๆ กับอ้อมกอดที่โหยหา เพราะท่านไม่เคยกอดเธอแนบชิดและอ่อนโยนแบบนี้มานานแล้ว กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยเข้ามาเตะจมูกทำให้คนที่อาบน้ำเพิ่งเสร็จถึงกับทำจมูกฟุตฟิต พอออกมาจากห้องน้ำก็เห็นสามีกำลังยืนรอเธออยู่ที่โต๊ะอาหาร ราชาวดีขัดเขินเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา พวงแก้มแดงเรื่อทันตาเห็น เธอน่าจะเอาชุดเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ไม่น่าออกมาในสภาพพันผ้าขนหนูแบบนี้เลย “อยากให้พี่แต่งตัวให้?” เป็นประโยคคำถามชวนสยิว แววตาซุกซนของเขาขณะเดินเข้ามาถามและทำทีเป็นสนอกสนใจกับการแต่งตัวของเธอ ทำให้นึกอยากจะหยิกเขาเสียให้เนื้อเขียว “เปล่านะคะ” เธอก้มหน้างุดรีบเดินหนี แต่ถูกมือหนาดึงแขนเอาไว้ “จริงเหรอ” เขาก้มหน้าลงมาหา ถามอย่างล้อเลียน “จริงค่ะ อุ๊ย! พี่คินจะทำอะไร ไม่เอานะคะ ว้าย!” ราชาวดีร้องเสียงหลงเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้นแล้วพาเดินไปที่ห้องแต่งตัว “แต่พี

“ท่านรักวดีมาก วดีเป็นหลานคนเดียวของท่าน” “วดีไม่เอาไหนเลยค่ะ ทำงานก็ไม่เป็น” เธอตำหนิตัวเอง หน้าเศร้าลงทันที “วดีแค่ไม่ถนัด คนเราถนัดไม่เหมือนกัน เหมือนวดีวาดรูปเก่ง จะให้พี่ไปวาดรูปเหมือนวดีคงทำไม่ได้” เธอวาดรูปได้สวยมาก อารมณ์ของเธอสื่อความหมายที่งดงามและน่าค้นหา “วดีเคยฝันว่าอยากเป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียง อยากมีร้านเป็นของตัวเอง” “คนเราถ้าได้ทำในสิ่งที่รักก็จะมีความสุข” “พี่คินเองก็ชอบทำธุรกิจ” “พี่ต้องดูแลบริหารธุรกิจของครอบครัว คุณพ่อให้เรียนรู้ตั้งแต่เด็กๆ และพี่ก็ชอบความตื่นเต้นท้าทาย ชอบการลงทุน ชอบความเสี่ยงและการเอาชนะคู่แข่ง” “พี่คินเก่ง” “พี่คิดว่าเพราะคุณพ่อสอนพี่ตั้งแต่เด็กๆ พี่ไปทำงานกับคุณพ่อทุกครั้งที่มีโอกาส พ่อสอนพี่ สอนตั้งแต่การดูคน หมายถึงเรียนรู้อุปนิสัยใจคอของคนอื่น จะเพื่อนร่วมธุรกิจ เพื่อนร่วมงานหรือลูกน้อง ก่อนพี่จะมาดูแลบริษัท พ่อให้พี่ไปฝึกงานกับคนอื่นตั้งนานแน่ะ” เขาพูดแล้วหัวเราะเบาๆ “พี่คินก็เลยเก่ง แล้ววดีล่ะคะ เป็นยังไงในสายตาพี่คิน” “วดีเหรอ...” เขาลูบผมเธอเบาๆ ในขณะที่เธอเท้าแขนมองเขาอยู่ “วดีเป็นคนที่พี่รัก” เขาตอ

“เราจะอยู่ที่นี่นานไหมคะ” “อาจจะหลายวัน กลับไปพี่อาจจะงานยุ่งนิดหน่อย วดีเบื่อก็หาอะไรทำหรือจะไปนั่งมองพี่ในห้องทำงานก็ได้”“วดีจะยิ่งเบื่อน่ะสิคะ” “มองหน้าพี่เบื่อเหรอ น้อยใจจัง” “เปล่าหรอกค่ะ เบื่อที่ไม่มีอะไรทำต่างหาก” “งั้นก็หาอะไรทำ เช่น มุดเข้าใต้โต๊ะปรนนิบัติพี่” “พี่คินทะลึ่ง ใครจะไปทำแบบนั้น” เธอค้อนให้หน้าแดง “หรือไม่ก็นั่งแยกขาบนโต๊ะทำงานพี่ ให้พี่ฝังกายเข้าไปหาแบบนี้” เขาขยับครางเสียงแหบพร่าเมื่อเธอตอดรัดเขาทุกทิศทาง “แบบนั้นยิ่งเสียงานน่ะสิคะ เดี๋ยวจะมีคนเอาไปนินทา” “ก็ช่างหัวใครปะไร พี่จะจู๋จี๋กับเมีย” “ไม่ไหวหรอกค่ะ เดี๋ยวเลขาของพี่คินก็หัวใจวายตาย” “ช่างเลขาปะไร พรุ่งนี้จะพาไปขับเรือเล่นดีไหม” เขาเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากให้หัวข้อสนทนามีคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย “ดีค่ะ” “ขี่ม้าด้วยดีไหม” “ขี่ม้าไม่เป็นค่ะ” “จะสอนให้” “ใจดีจัง” เธอโอบกอดตัวเขาเอาไว้ ร้องครางหนักๆ เมื่อเขาเร่งจังหวะเรือนกายที่สอดประสานกันอยู่ “กับเมียคนเดียว” “ถ้ารู้ว่าไปทำกับผู้หญิงคนอื่น วดีเอาตายนะคะ” “เมียโหดจัง” “ก็จะโหด ถ้าพี่คินนอกใจ” “ไม

“พระจันทร์คืนนี้สวยจังค่ะ” เธอหยุดยืนมองดวงจันทร์บนท้องฟ้า แสงดาวระยิบระยับจับตา สายลมที่พัดโชยมากระทบร่างทำให้รู้สึกสดชื่น เขายืนซ้อนด้านหลัง กอดเธอเอาไว้อย่างอบอุ่น “สวยแต่สู้คนในอ้อมแขนของพี่ไม่ได้” “พี่คินปากหวานจังค่ะ” เธอเอียงคอหันมามอง “ก็กับวดีคนเดียว” “ไม่ค่อยอยากจะเชื่อแล้วค่ะ นับวันยิ่งปากหวาน เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย” “ก็ไม่อยากรอเวลาให้ผ่านไป ชีวิตคนเรามันสั้นนัก อยากบอกว่ารักก็ต้องบอก ตายไปบอกไม่ได้นะ อยากให้วดีรู้ วดีเข้าใจ และอยากให้วดีฟังมันทุกวัน” “วดีเข้าใจแล้วค่ะ วดีก็รักพี่คิน”“ชอบให้วดีบอกรักแบบนี้ทุกๆ วันเหมือนกันรู้ไหม” เขาโยกร่างเธอไปมา มีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ “จะบอกรักทุกวัน บอกจนเบื่อเลยค่ะ” “ไม่มีวันที่พี่จะเบื่อหรอก” ราชาวดีหมุนร่างมาโอบกอดรอบคอหนาเอาไว้ ก่อนจะจูบเขาเบาๆ ภาคินจูบตอบอย่างดูดดื่ม “เต้นรำกันไหม” เขากระชับมือบางให้เธอกุมเอาไว้ พาเธอเต้นรำไปตามชายหาดด้วยจังหวะพลิ้ว ก่อนจะอุ้มร่างเธอกลับไปยังโต๊ะอาหาร “หิววดีจนตาลายแล้วล่ะ” เขาสอดมือเข้าภายใต้กระโปรงยาวของเธอ ก่อนจะดึงกางเกงในเนื้อนิ่มออกมาทางปลายเท้า