All Chapters of วิวาห์ร้อนเพลิงสวาท: Chapter 21 - Chapter 30

“เมียพี่คินน่ารักที่สุด” เขาเอ่ยชม กระแทกเธอจนแทบจมหายเข้าไปกับเนื้อโซฟา เสียงหายใจหอบสะท้านประสานกันระงม ราชาวดีสะบัดหน้าไปมา ร้องครางไม่เป็นภาษา เธอถูกพลิกให้คุกเข่าโก่งสะโพกให้เขาอีกครั้ง กายแกร่งสอดแทรกเข้ามาแล้วบีบสะโพกเธอหนักๆ ดึงหยัดให้เธอรับแรงรักของเขาด้วยความเสียว ใบหน้าสวยซบกับโซฟาตัวสวย สะดุ้งร้องครางทุกครั้งที่เขาควบกายลงมาหา “ชอบไหม” เขาเอ่ยถามชิดริมหู “ชะ... ชอบค่ะ อะไรที่พี่คินชอบ วดีชอบมันทุกอย่าง” เธอตอบเสียงหอบ ยกสะโพกให้เขาสอดเสยเต็มรัก ภาคินครางเสียงหนัก ใบหน้าเกร็งด้วยความซ่าน เขาดึงคางของเธอเข้ามาหา บดจูบอย่างดูดดื่ม สับสะโพกถี่ยิบจนจับจูงเธอไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้า... อาหารเย็นไม่ได้มีเพียงเธอและสามีเหมือนเช่นวันก่อน แต่มีแพรพิมพ์ น้องสาวของภาคิน พลายประวี มารดาเลี้ยงของเขา รวมถึงแขกคนพิเศษที่เธอเคยเห็นในงานแต่ง ไหมแก้ว... เหมือนเธอจะเป็นเพื่อนรักกับแพรพิมพ์และสนิทกับภาคินพอสมควร แม้เธอจะมองออกว่ามารดาเลี้ยงเกรงใจภาคิน แต่ภาคินก็เคารพนางในฐานะญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ส่วนน้องสาวต่างมารดา ภาคินจะรักและเอ็นดูเป็นพิเศษ อาจเพราะสายใยของความเป็นพี่น้องสายเลือด

“แน้... แบบนั้นวดีก็บาปสิคะ” “ก็พี่กลัวเมียงอนนี่นา” เขาบีบจมูกเล็กๆ เบาๆ อย่างเอ็นดู “ถ้าเป็นอุบัติเหตุอนุโลมให้ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าใครถลามากอดต้องหลบนะคะ วดีไม่ไว้ใจผู้หญิงคนอื่น” เธอพูดติดตลก คลายจากความโกรธไม่พอใจลงไปมาก “หวงขนาดนี้ ตามพี่ไปทำงานด้วยกันดีไหม” เขาวางหน้าผากทาบกับหน้าผากเธอ “ไม่เอาหรอกค่ะ น่าเบื่อจะตาย วดีอยากไปทำงานที่ร้านมากกว่า วดีเชื่อใจพี่คินค่ะ ขอโทษนะคะที่หงุดหงิดใส่” “ไม่ต้องขอโทษพี่หรอก พี่เองก็ไม่ทันระวังตัว แต่พี่กับไหมแก้วไม่มีอะไรกันจริงๆ พี่คิดกับเขาเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง รู้จักกันมานานเพราะเขาเป็นเพื่อนกับยัยแพร”“เขาชอบพี่คินหรือเปล่าคะ” เธอแอบอยากรู้ ภาคินทั้งหล่อ ทั้งรวย นิสัยดีแบบนี้ ผู้หญิงคนไหนไม่ชอบก็ผิดปกติแล้ว ยิ่งแพรพิมพ์อยากได้ไหมแก้วมาเป็นพี่สะใภ้ แสดงว่าคงต้องคุยอะไรกันบ้างแล้ว “ไม่เอาครับ เลิกพูดเรื่องคนอื่นดีกว่า เค้าจะชอบไม่ชอบไม่สำคัญเท่ากับว่าพี่จะรักจะชอบใคร” เขาดึงมือเธอมาจุ๊บเบาๆ ย้ำๆ อย่างแสนรัก “แล้วใครล่ะคะ” “คนนี้ไง ที่นอนกอดอยู่ทุกวันยังไงล่ะ ยังไม่รู้ตัวอีกรึ” “ปากหวาน” “กับเมียคนเดียวจริงๆ ตอนนี้เล

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตอนนั้นคนรักของนิภากลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ นิภาคิดไปว่าเขาไปทำงาน ไปเจอลูกค้า แต่ที่ไหนได้ เขาไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น โทรไปก็มีผู้หญิงมารับพูดจาไม่รู้เรื่อง” นิภาแกล้งว่า “จริงเหรอจ๊ะ ทำไมเหมือน...” ราชาวดียิ่งจุกมากขึ้นกับคำพูดของลูกจ้างสาว “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ นิภาไปทำงานเถอะ” ราชาวดีโบกมือให้นิภาไปทำงานต่อ อยากจะปลอบนิภาที่ร้องไห้กระซิกๆ แต่ตัวเธอเองก็ย่ำแย่พอกัน คงไม่มีแรงกายแรงใจจะไปปลอบใครตอนนี้ ได้แต่หยุดสนทนาเรื่องที่ทำให้ปวดหัวนี่เสียที จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน นิภาเดินมาหลังร้านก่อนจะยิ้มร้าย กดโทรศัพท์มือถือหาไหมแก้วทันที “เรียบร้อยแล้วค่ะคุณไหม” นิภารายงานไหมแก้ว หลังจากทำตามที่ไหมแก้วบอกทุกอย่าง เธอก็แค่เอาพฤติกรรมของภาคินที่น่าสงสัยมาพูดเป็นตุเป็นตะปั้นน้ำเป็นตัว แต่แกล้งทำเป็นพูดเรื่องแฟนตัวเอง ทั้งๆ ที่มันไม่มีอยู่จริง ผู้หญิงมักมีความหวาดระแวง จากที่ไม่เคยสงสัย แต่ถ้าถูกสะกิดในเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ไม่ได้เฉลียวใจก็มักจะคิดไปต่างๆ นานาตามประสาผู้หญิงทั่วไปที่ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับสามีตัวเอง “ดีมากเลยจ้ะ แล้วฉันจะตกรางวัลให้อย่างงาม”ไหมแก้วยิ้มร้าย

“วดี” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ราชาวดีหลุดจากภวังค์ความคิดอันแสนสับสนวุ่นวาย “อ้าว... พี่กร เชิญนั่งก่อนค่ะ” ด้านหลังของร้านจัดเป็นสวนเล็กๆ ไว้พักผ่อน ปกรณ์เป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยและฝีมือดี เขารับวาดภาพและชอบท่องเที่ยว ตั้งแต่เธอเปิดร้าน เขาก็นำภาพมาฝากขาย ฝีมือของเขาดูจะถูกใจลูกค้าที่อยากได้ภาพสวยๆ ไปตกแต่งบ้าน เพราะราคาไม่แพงและขายดีกว่าคนอื่นๆ “พี่เอาภาพมาฝาก รอบนี้จะไปเหนือหลายวัน อาจจะไม่ได้แวะมา” “อิจฉาพี่กรจังเลยค่ะ ไปเที่ยวบ่อยมาก นี่ไปมาทั่วประเทศหรือยังคะ” “ยังหรอก มีตั้งหลายจังหวัดที่ยังไม่ไป ส่วนมากพี่ก็หาไอเดียไปเรื่อย” นอกจากวาดภาพแล้ว ปกรณ์ก็ชอบถ่ายรูปด้วย เขามีพรสวรรค์ด้านนี้จริงๆ ได้ภาพสวยๆ มาขายอย่างต่อเนื่อง แต่เขาไม่ชอบนั่งอยู่กับที่หรือมีร้านเป็นของตัวเอง ส่วนใหญ่จะเอาภาพไปฝากรุ่นพี่รุ่นน้องที่รู้จัก และตัวเองก็ท่องเที่ยวไปทั่ว โดยเฉพาะการเข้าป่า ปีนเขา ปกรณ์จะชอบมากที่สุด ถือว่าเป็นกิจกรรมสุดโปรดสำหรับเขาเลยทีเดียว ปกรณ์รับถ่ายรูปรับปริญญาให้บัณฑิตใหม่ที่มหาวิทยาลัยและงานแต่งงานด้วย ส่วนใหญ่จะเป็นคนรู้จักมากกว่า เพราะเขาถ่ายรูปออกมาแล้วสวย

“พี่ต้องถามวดีมากกว่าว่าวดีทำอะไรอยู่ ผู้ชายพวกนี้เป็นลูกค้า รุ่นพี่รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยที่เอารูปมาฝากขายหรือเป็นอะไรกันแน่” เขาเริ่มหวาดระแวง แม้ไม่มากมายแต่ก็ต้องการคำอธิบาย “พี่คินกำลังปรักปรำวดีและดูถูกวดี” เธอมองเขาอย่างเสียใจ ทำไมตอนรัชภาคย์เขาถึงเชื่อ เธอยังนึกสงสัย ตอนนี้เขากลับไม่เชื่อใจเธออีกแล้ว “ทำไมตอนพี่ภาคย์ พี่คินถึงได้...” เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค เขาก็ตอบกลับมาเสียก่อน “ตอนรัชภาคย์ พี่เห็นว่ามันโผเข้ากอดวดีก่อน แต่พี่ไม่ได้ยินดีหรือใจดีอะไรหรอกนะ พี่แค่ไม่อยากให้คืนวันแต่งงานของเรามีแต่เรื่องมีแต่ปัญหา และพอรู้ว่าพี่เป็นคนแรกของวดี พี่เลยตัดเรื่องไร้สาระพวกนั้นทิ้งไป อยากเริ่มต้นกับวดีโดยไม่มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจ แต่เรื่องรูปพวกนี้ อธิบายมาให้พี่ฟังหน่อยสิ” เขาวกกลับมาเรื่องรูปพวกนี้อีกครั้ง มองยังไงเขาก็ไม่ชอบมันเลยจริงๆ “พี่คินเชื่อไปแล้ว วดีอธิบายไปจะได้ประโยชน์อะไร” แทนที่จะอธิบาย เธอกลับประชดเขากลับเสีย “ราชาวดี!!!” ภาคินเรียกภรรยาเสียงดุดัน เขาเกลียดที่สุดคนพูดจาวกไปวนมา ตอบไม่ตรงคำถาม ถ้าเธอจะตอบว่าไม่มีอะไร แค่เข้าใจผิด เขาจะเชื่อ แค่ต้องกา