All Chapters of วิวาห์ร้อนเพลิงสวาท: Chapter 31 - Chapter 40

ภาคินนั่งมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองเมื่อปรากฏว่าเขากลับมาถึงบ้านนานแล้ว แต่ภรรยายังไม่กลับมา โทรไปก็ปิดเครื่อง เขาไปตามที่บ้านของคุณหญิงย่านรากรก็ไม่มี นั่นทำให้เขาทั้งเป็นห่วงทั้งหงุดหงิดที่ยังคุยกันไม่เข้าใจ แต่เธอกลับหลบหน้าไม่ยอมหันหน้าพูดคุยกับเขาให้รู้เรื่องรู้ราว เสียงรถที่แล่นมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ ทำให้คนที่อดทนรอไม่ไหวแทบจะถลาออกไป ภาคินยอมรับว่าเขากังวลและเป็นห่วงเธอมาก ราชาวดีเองก็เหมือนกัน พอเห็นสีหน้าเขา เธอก็ถึงกับชะงัก ถ้าไม่เพราะคุณหญิงย่าโทรไปตาม เธอคงยังไม่กลับมา “ทำไมพี่โทรหาไม่ติดครับวดี” สีหน้าของเขาไม่ได้เคืองโกรธ แต่เป็นห่วงเธออย่างชัดเจนไม่ปิดบัง นั่นทำให้เธอรู้สึกผิดกับเขาอยู่เหมือนกัน “แบตหมดค่ะ” เธอจำใจโกหกเขา ใครจะกล้าบอกว่าปิดเครื่องหนีกัน เธอกลัวเขาโกรธเอาอีก เพราะจำได้ว่าเปิดโทรศัพท์สายแรกที่โทรเข้ามาคือคุณหญิงย่าและข้อความก็ระรัวเข้ามาติดๆ กัน ซึ่งบ่งบอกว่าสามีโทรหาเธอหลายสายมากๆ พอคุณกับผู้เป็นย่าเสร็จ เธอเลยปิดเครื่องอีกครั้ง “ไปไหนมา รู้ไหมว่าเป็นห่วง” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง เขารักเธอและอยากปรับความเข้าใจ “พี่คิน...” ราชาวดีเรียกเขาเสีย

“ฉันไม่ได้” ราชาวดีตอบกลับเสียงขุ่น จะให้เธอไปนั่งทานข้าวกับคนร้ายกาจพวกนี้ได้อย่างไรกัน รวมถึงภาคินด้วย เธอยังไม่อยากเห็นหน้าเขาตอนนี้ “ไม่ไปก็ดีแล้วแหละ ฉันน่ะไม่อยากเห็นหน้าเธอตอนกินข้าว มันกินข้าวไม่ลงน่ะ” ไหมแก้วแกล้งว่า ซึ่งเป็นจริงตามคาด บอกให้ไปไม่ไป บอกว่าไม่ให้ไปกลับจะไป ราชาวดีก็อยากเอาชนะเหมือนกัน “งั้นฉันจะไป” ราชาวดีเดินสวนออกมาทันที ไหมแก้วยิ้มร้าย เดินตามราชาวดีมาติดๆ“อย่านะราชาวดี กรี๊ดด!!!” ไหมแก้วกรีดร้องเสียงดัง ก่อนจะทำในสิ่งที่ราชาวดีถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง ก่อนจะวิ่งมาดักหน้าและดึงมือของราชาวดีมาผลักอกตัวเองแล้วยิ้มเยาะ ร่างของไหมแก้วกลิ้งตกบันไดลงไป แม้จะไม่กี่ขั้น แต่ก็ทำให้ทุกคนที่วิ่งมาดูตกใจ รีบเข้าไปประคองร่างไหมแก้วเอาไว้ “นี่เธอทำอะไรของเธอ ผลักเพื่อนฉันตกบันไดได้ยังไงกัน ร้ายกาจที่สุด” แพรพิมพ์ตวาดแว้ดด้วยความโมโห “ราชาวดี ทำไมร้ายกาจแบบนี้ คุณคินรีบไปดูไหมแก้วเถอะค่ะ” พลอยประวีพูดขึ้นบ้าง เมื่อเห็นไหมแก้วสลบไป “วดี ทำแบบนี้ทำไม” ภาคินเอ่ยถามภรรยาด้วยน้ำเสียงตระหนก เขาเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ ในขณะที่เข้าไปดูอาการของไหมแก้ว ราชาวดี

“พี่คินใจร้าย” เธออยากจะเตรียมผ้าเช็ดตัว เสื้อผ้าหรืออะไรให้เขาอาบน้ำ แต่ก็เปลี่ยนใจ ไม่อยากดูแลอะไรเขาอีกแล้ว อยากไปให้ไกลๆ ด้วยซ้ำ ภาคินยังไม่ทันตอบอะไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาคุยไม่กี่คำ เธอจับใจความได้ว่าเขากำลังจะออกไปหาไหมแก้ว พอเขาทำท่าจะพูด เธอก็สะบัดหน้าหนีเดินหนี เขาจึงชะงักออกไปจากห้องเงียบๆ ราชาวดีน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว จู่ๆ เธอก็รู้สึกเหนื่อยใจท้อแท้อย่างบอกไม่ถูก ชีวิตมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบจริงๆ ตอนรู้จักกับภาคินใหม่ๆ ทำไมเธอรู้สึกว่าอะไรก็ดูดีไปเสียหมด แต่ทำไมยิ่งอยู่กันไป กลับมีปัญหาเข้ามาทำให้ไม่เข้าใจกันหลายเรื่อง เป็นเพราะเธอไม่พยายามอธิบายให้มากกว่านี้ หรือเป็นเพราะเขาไม่พยายามฟังกันแน่ ภาคินกลับมาเอาตอนเช้าตรู่ เธอนอนไม่หลับและร้องไห้จนตาบวมนิดๆ เขาเองดูรีบร้อน และเธอก็ไม่สนใจจะไถ่ถามอะไร เขาจะกลับตอนไหน จะทำอะไร เธอไม่อยากถามอีกต่อไป อยากทำอะไรก็ทำไปเลย นึกๆ แล้วอยากกลับไปอยู่กับผู้เป็นย่า แม้ท่านจะบังคับไปบ้าง แต่เธอก็มีโลกส่วนตัวเป็นของตัวเอง เพราะท่านไม่ได้ก้าวก่ายเธอทุกเรื่องตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง “ช่วงนี้พี่งานยุ่ง อาจจะกลับดึก วดีอยู่บ้านก

“จ๊ะ” ราชาวดีรับคำ ก่อนจะช่วยเหลือจินดาทำงานบางอย่างที่ทำได้ ในใจก็ครุ่นคิดเรื่องเธอกับภาคินแล้วถอนใจเฮือก ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังรักเขา หากต้องเลิกรากันไป เธอยังทำใจไม่ได้ เขากับเธอแค่เข้าใจผิดกันเท่านั้น รอให้ทุกอย่างกระจ่างและคลี่คลาย เธอกับเขาคงเปิดใจกันมากกว่านี้เสียงอาเจียนทำให้ภาคินขยี้ตาตื่นด้วยอาการงัวเงีย เขารีบถลาไปที่ห้องน้ำลูบหลังลูบไหล่ของภรรยาอย่างห่วงใย “วดีเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายแบบนี้ พี่ว่าไปหาหมอดีกว่าไหม” เขาถามอย่างห่วงใย “เวียนหัวจังค่ะพี่คิน คลื่นไส้ด้วย” เธอเกาะแขนเขาเอาไว้ ซบหน้ากับอกของเขาอย่างหาที่พักพิง หลงลืมเรื่องราวบาดหมางไปเสียสนิท ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะมาทำปั้นปึ่งเย็นชาอะไรกับเขาอีก “พี่ว่าไปหาหมอดีกว่า” น้ำเสียงของเขาห่วงใยและเอื้ออาทร “วดีอยากนอนพักค่ะ ไม่เป็นอะไรจริงๆ” “แต่พี่ว่าวดีหน้าซีดมากนะ” เขาลูบหน้าเธอ วางหลังมือแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ แต่ปรากฏว่าเธอไม่มีไข้ “วดีไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ พี่คินกังวลเกินไป” เธอหลับตาลงเพราะเวียนหัว ขอแค่นอนนิ่งๆ ก็รู้สึกดีขึ้นมา “พี่ไม่ไปทำงานดีกว่า กลัววดีเป็นอะไรไปมากกว่านี้ หรือให้พี่ตามหมอ

ส่วนไหมแก้วได้แต่เจ็บใจ ทำถึงขนาดนี้แล้ว ภาคินยังจะปกป้องราชาวดีจนออกนอกหน้า การขอโทษแทนคนอื่นเป็นเรื่องที่ยากยิ่งสำหรับภาคิน แต่เขาพูดออกมาได้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขาถลาเข้าไปยืนอยู่หน้าภรรยาเหมือนกลัวใครจะไปทำร้ายแบบนี้เธอยิ่งเจ็บแค้น ต้องจัดการราชาวดีให้มากกว่านี้ เพราะราชาวดีเจ็บ ภาคินก็จะเจ็บไปด้วย นั่นแหละคือสิ่งที่เธอต้องการ “เลิกแล้วต่อกันเถอะ วดีอาจไม่ได้ตั้งใจ พี่ขอโทษแล้วกัน” ภาคินยอมขอโทษอีกครั้งเพื่อภรรยา “พี่คินไปขอโทษเค้าทำไมคะ เค้าทำตัวเอง” แม้จะซาบซึ้งใจที่ภาคินปกป้องเธอ แต่เธอก็หงุดหงิดที่เขายอมขอโทษคนผิดเพราะช่วยเหลือเธอ ที่ผิดหวังก็คือเขาไม่เชื่อเธอ “พอเถอะวดี พี่ขอร้องอย่าทำร้ายไหมแก้วเลย พี่กับเค้าไม่เคยมีอะไรกันจริงๆ วดีเชื่อใจพี่นะ” ภาคินออกปากยืนยันชัดถ้อยชัดคำต่อหน้าทุกคน “นี่เค้าหวาดระแวงไม่เชื่อใจและดูถูกพี่คินขนาดนี้ เลิกกันไปซะเถอะค่ะ” แพรพิมพ์ทนไม่ไหวพูดออกมาอย่างโมโห “แพร พูดแบบนั้นได้ยังไง ทำให้สามีภรรยาเค้าเลิกกันมันบาปนะ” ไหมแก้วรีบพูดห้ามปรามเพื่อน แต่ในใจร้อนรุ่มเหมือนไฟแผดเผา ภาคินยอมโดนคนอื่นตำหนิเพื่อปกป้องภรรยาตัวเอง ดูก็รู้ว่