All Chapters of วิวาห์ร้อนเพลิงสวาท: Chapter 41 - Chapter 47

“พี่คินใจร้ายกับวดีมาก วดีจะไปให้พ้นๆ” เธอพูดเสียงแผ่วก่อนจะสลบไปในอ้อมแขนของภาคิน ชายหนุ่มเร่งคนขับรถให้ขับรถเร็วขึ้น เขาเขย่าร่างเธอเหมือนคนบ้าคลั่ง ตะโกนสุดเสียงให้เธอฟื้นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวว่าเธอจะเป็นอะไร ภาคินแทบล้มทั้งยืนเมื่อรู้ว่าภรรยาแท้งลูก งั้นเลือดที่ไหลออกมานั่นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาที่สูญเสียไปใช่ไหม ทำไมราชาวดีถึงโกหกเขา ไม่บอกความจริงว่าเธอตั้งท้อง และที่น่าตกใจกว่าความช็อกก็คือเธอไม่ยอมให้เขาเข้าเยี่ยม และจินดาเป็นคนของคุณหญิงย่านรากรที่มาสมัครงานเป็นสาวใช้บ้านเขาเพื่อดูแลราชาวดี ชายหนุ่มได้รับการปฏิเสธจากนรากรทุกกรณี ท่านให้คนของท่านมาตามติดดูแลไม่ให้เขาเข้าใกล้ภรรยา ภาคินถึงกับงุนงงว่าตัวเองทำอะไรผิด ท่านพูดเพียงสั้นๆ ว่าถึงเวลาจะได้คุยกับราชาวดีเอง แต่ตอนนี้ไม่สะดวกจะให้พูดอะไรกัน เพราะจิตใจของราชาวดีบอบช้ำอย่างหนัก คนที่กำลังสับสนเพราะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็แทบช็อกอีกรอบเมื่อได้ยินคำสารภาพจากปากของมารดาเลี้ยงและน้องสาวคนเดียว “น้าไม่คิดว่าไหมแก้วจะเลวร้ายได้ขนาดนี้ นี่ถ้าน้ากับยัยแพรไม่ได้ยินไหมแก้วพูดโทรศัพท์กับคนที่จ้างไปทำร้ายราชาวดี น้าคง

“ฉันกลัวเค้าหนีไปน่ะ เลยยังเฉยๆ อยู่” เพราะภรรยาไม่ยอมเจอหน้า หนีเขาทุกกรณี ทำให้ภาคินไม่กล้าทำอะไรผลีผลามจนเกินไป กลัวราชาวดีหนีไปไกลจนเขาตามตัวไม่เจอจะยิ่งแย่ แค่คิดว่ารอให้เธอใจเย็นกว่านี้แล้วค่อยพูดกันน่าจะคุยกันรู้เรื่องกว่ากำลังอารมณ์ร้อนๆ “บางทีคุณวดีอาจจะรอให้คุณคินเข้าไปอธิบายก็ได้นะครับ” ดลรวีเอ่ยเตือนเจ้านาย เขาเองก็ลุ้นจนเหงือกแห้ง เจ้านายก็ยังเฉย ไม่ยอมเข้าไปพูดคุยกับภรรยาให้เข้าใจเสียที “ตอนนี้แหละเหมาะสุด นายเตรียมรถเอาไว้แล้วกัน” ภาคินพูดอย่างตัดสินใจ “ครับ คุณคิน” ดลรวีรับคำสั่ง รู้สึกโล่งใจที่เจ้านายเตรียมรุกเสียที ราชาวดีเดินทอดน่องลากกระเป๋าของตัวเองไปตามหาดทราย เธอก้มหน้าก้มตาเดินจนมีมือของใครบางคนเอาผ้ามาปิดจมูกเอาไว้ แล้วสติของเธอก็ดับวูบลงทันที เธอจำได้ว่ามีแรงดิ้นแค่นิดเดียว... นิดเดียวเท่านั้น สมองอันรางเลือนบอกให้เธอร้องขอชีวิต น่าแปลกที่ในห้วงความรู้สึกเธอกำลังนึกถึงภาคิน เขาอาจจะมาช่วยเหลือเธอทันเวลา แต่ทุกอย่างก็มืดสนิทไม่รับรู้อะไรอีก “วดีตื่นแล้วเหรอครับ หิวหรือเปล่า พี่ทำข้าวต้มทะเลเอาไว้ให้นะ” เขาดึงมือนิ่มของเธอไปกุมเอาไว้ กระซิบ

“แล้ววดีไม่ได้แท้ง ทำไมต้องโกหกด้วย” “ตอนนั้นเพื่อความปลอดภัยเลยต้องโกหก จริงๆ วดีไม่ได้โดนทำร้ายจนแท้งนะคะ เลือดที่ไหลออกมาเพราะวดีตกใจล้มลงไปเอง พอวดีบอกพวกมันว่าจะให้มากกว่า มันก็ยอมคายความลับ จะถามต่อจินดาก็เข้ามาอย่างที่เล่าไปก่อนหน้าเลยไม่ได้ถามอะไรมากกว่านั้น” “พี่อยากรู้จริงๆ ว่าไหมแก้วทำแบบนี้ไปทำไม” “ถ้าอยากรู้พี่คินก็ต้องไปถามเค้าด้วยตัวเองนะคะ” “พี่ไม่อยากเข้าใกล้ผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นเลย” “งั้นก็ไม่ต้องไปค่ะ” “แต่พี่ก็ยังอยากรู้” “วดีเองยังอยากรู้เลยค่ะ เพราะนอกจากจะทำให้เราสองคนทะเลาะกัน วดีว่าไหมแก้วเล่นแรงไปนะคะ มันแปลกๆ ยังไงไม่รู้” ราชาวดีพูดตามที่คิด “กินข้าวต้มร้อนๆ ก่อนนะ พี่ทำเอง” เขาพูดก่อนจะพาเธอไปนั่งกินอาหารเช้าที่ระเบียง แต่ราชาวดีเห็นสีหน้าของสามีแล้วชะงัก “พี่คินไม่ทานเหรอคะ ทำไมหน้าซีดๆ เป็นอะไรหรือเปล่า” “พี่รู้สึก อุ๊บ... แหวะ! อ้วก!” ภาคินพูดไม่ทันจบประโยค เขาก็วิ่งไปโก่งคออาเจียนเอาเป็นเอาตาย “พี่คินเป็นอะไรคะ ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมอาเจียนหนักแบบนี้” “พี่เป็นตั้งแต่วดีเข้าโรงพยาบาลนั่นแหละ เป็นมาหลายวันแล้ว” ภาคินเอ

ส่วนไหมแก้วนั้น ผลกรรมที่คิดร้ายกับคนอื่นก็ย้อนเข้าตัวจนพิการไปแล้ว ภาคินจึงไม่ได้จัดการอะไร เพราะแค่นั้นหญิงสาวก็ทุกข์ใจกับสภาพของตัวเองมากพอแล้ว “ถ้าพี่ภาคย์รู้ว่าไม่ได้ไปตามแพ็กเกจของพี่ภาคย์ พี่ภาคย์จะน้อยใจไหมคะ” เธอพูดกับสามีที่กอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขน “เอาไว้เราไปหลังจากนี้ก็ได้นี่นา เอาเป็นว่าเราส่งแพ็กเกจฮันนีมูนไปให้สองคนนั่นบ้างดีไหม” “ที่ไหนคะ” “ขอคิดดูก่อน ลองไปถามเมียรัชภาคย์สิว่าเค้าอยากไปเที่ยวที่ไหน” “เดี๋ยวจะถามให้นะคะ” “จะไปไหน” ภาคินดึงร่างภรรยาเอาไว้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าลุก “ก็จะไปถามไงคะว่าเค้าอยากไปเที่ยวไหน” “ไม่เอาครับ ตอนนี้ยังไม่ให้ถาม อย่าลืมสิ เรามาฮันนีมูนกันนะ” เขาพูดแล้วดึงเธอมาโอบกอดเอาไว้ “ฮันนีมูนอะไรกันคะ” ราชาวดีแกล้งว่า “รู้ไหม ฮันนีมูนเค้าต้องทำอะไรกัน” “ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ” “เค้าต้องดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันสิครับ” “หืม... ดื่มไปตั้งแต่แต่งงานแล้ว ตอนนี้ไม่หวานแล้วมั้งคะ” เธอพูดแล้วขยี้ปลายจมูกกับจมูกโด่งๆ ของเขา “ยิ่งนับวันยิ่งหวาน หวานยิ่งกว่าอะไร” “ปากพี่คินต่างหากล่ะคะที่หวาน” เธอลูบอกเขาเบาๆ ช้อนสายตา