Semua Bab เด็กมันยั่วเลยหลวมตัวหลงรัก: Bab 41 - Bab 50

“ครับ ผมรักหยาจริงๆ” เขื่อนสนับสนุนประโยคของเด็กสาว ไม่คิดว่าเธอจะพูดมันออกไปแบบนั้น เขาไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงดีกับประโยคของเธอ“รักแล้วทำแบบนี้เหรอ แอบลักลอบเข้าหากัน ได้เสียกัน เธอเป็นหมอนะเขื่อน ไม่มีจรรยาบรรณบ้างเลยหรือไง”“เอ่อ... คุณพ่อคะ เกี่ยวอะไรกับจรรยาบรรณคะ”“เราอย่าพูดแทรกคุณพ่อสิ ไม่น่ารักเลย” รติรสตำหนิ แต่มาหยาก็ยังพูดต่อ“หยาเรียกอาหมอมาหาเองแหละค่ะ บางทีก็ไปหาเองที่บ้าน” มาหยาพูดเสียงอ่อยๆ พงศ์อินทร์ใบหน้ากระตุก มองบุตรสาวด้วยอาการพูดอะไรไม่ออก“ทำไมถึงได้ใจง่ายแบบนี้ละหยา”“ก็หยารักอาหมอ คุณพ่อหวงไม่ยอมให้หยาคบใครหรือมีแฟน จริงๆ เราอยากเปิดเผยนะคะ แต่ก็กลัวคุณพ่อนี่แหละ”“เราอายุยังน้อย ยังเรียนไม่จบ” พงศ์อินทร์พูดขึ้น“สมัยก่อนคุณยายยังแต่งงานตั้งแต่อายุสิบห้าเลย”พงศ์อินทร์อยากจะเอาเท้าก่ายหน้าผากนัก เขาหันไปมองภรรยาที่นั่งทำหน้าไม่ถูกเอาเสียเลย แล้วเรื่องราวในอดีตก็พัดวูบเข้ามาในสมอง เขาตกหลุมรักรติรสแต่ผู้ใหญ่ไม่ยินยอมก็เลยฉุดมาทำเมีย ตอนหลังท้อง เลยพากันไปขอขมา กว่าจะทำให้บ้านของรติรสยอมรับได้ก็ต้องใช้เวลานานหลายปี“พี่เห็นว่าเราเป็นคนดี ไม่คิดเลยว่าจะทำแบบนี้”

การมาของเขตต์คือการเติมเต็มช่วงเวลาที่เธอทุกข์ใจเรื่องบิดา“คืนนี้เขตต์ขอนอนด้วยคนนะ นอนคนเดียวมันหนาว” เขาอ้อนขอยามบดเบียดร่างกายเข้าหา ดารินโอนอ่อนผ่อนตามเขาเสมอ “รักรินไหมคะ” เธอเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นระริก“รักครับ รักที่สุดเลย” เขาจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธอ เขตต์เดินหน้าเล้าโลมร่างหอมกรุ่นเพื่อให้เธอตอบสนองเขาให้มากที่สุด ทั้งมือและริมฝีปากร้อนเข้าสัมผัสคลุกเคล้าจนเธอหยาดเยิ้มตื่นตัว เขาจ้วงนิ้วเข้าหาก่อนจะพาหนีเมื่อเธอหยัดสะโพกตามติด เธอร้องประท้วงเมื่อเขาถอยห่าง“ต้องการเขตต์ไหมครับ” เขากระซิบถามเสียงแหบพร่า เกลี่ยนิ้วกับซอกกายสาวฉ่ำน้ำหวานอีกครั้ง ปากหนาร้อนรุ่มดูดรัดยอดปทุมถันอวบอิ่มจนแข็งเป็นไต“เขตต์จ๋า... รินต้องการเขตต์ที่สุดเลยจ้ะ” เธอพ่ายแพ้ต่อเพลิงพิศวาสของเขาอย่างสิ้นเชิง เขาให้รางวัลความน่ารักของเธอด้วยแก่นกายร้อนผ่าวที่แนบชิดเข้ามาหาอย่างล้ำลึก เขตต์ขยับสะโพกสอบหนักหน่วงและรุนแรงจนเธอต้องพาสะโพกหนีเพราะความเสียวซ่าน“อ๊า... เขตต์จ๋า แรงจังเลยค่ะ” เธอดันหน้าท้องแกร่งของเขา พาตัวเองหนีแต่เขาก็ตามมากระแทกซ้ำๆ จนเธอไปชนกับหัวเตียง ดารินร้องครางไม่เป็นภาษา เธอร้อง

“เขตต์ชวนแล้ว เราไม่ไปเองแหละ เราอยากอยู่เงียบๆ คนเดียวมากกว่า”“งั้นเราไปรับนะ วันนี้ที่บ้านทำอาหารเยอะแยะเลย ญาติผู้ใหญ่ของอาหมอจะมาคุยกับคุณพ่อคุณแม่เรื่องแต่งงานน่ะจ้ะ”“เราเกรงใจน่ะ ไปแล้วจะเกะกะหรือเปล่า” ดารินพูดอย่างเกรงใจ“เกรงใจทำไม เดี๋ยวนี้รินพูดคำว่าเกรงใจกับเราบ่อยจัง ไม่เอาไม่พูดแบบนี้อีกนะริน ถ้าพูดว่าเกรงใจอีกเราจะงอนแล้วนะ”“หยาอย่างอนนะ แต่ช่วงนี้เราไม่ค่อยสบายใจ คุณพ่อของรินหายไปไหนก็ไม่รู้” ดารินปรับทุกข์กับเพื่อน“คุณพ่อของรินไปอยู่ที่บ้านอาหมอที่เหนือน่ะ หยาจะบอกเรื่องนี้กับรินอยู่เหมือนกัน” พอได้ยินแบบนั้น ดารินก็ปล่อยโฮออกมา“รินเป็นอะไรหรือเปล่า” มาหยาตกใจเสียงร้องไห้ของเพื่อนรัก“ขอบใจมากเลยนะหยา ขอบคุณอาหมอด้วย” เพื่อนรักช่วยเธอเอาไว้อีกแล้ว ดารินสะอึกสะอื้นซึ้งใจกับเพื่อน แค่ประโยคของมาหยาก็ทำให้เธอรู้ว่าเพื่อนคอยช่วยเหลือเธอทุกครั้งที่เธอเดือดร้อน แบบนี้จะไม่ให้เธอรักมาหยาสุดหัวใจได้ยังไงกัน“จำไม่ได้แล้วเหรอว่าเราเป็นเพื่อนกัน รินเดือดร้อนหยาก็ต้องช่วย ห้ามคิดมากอีกเข้าใจไหม” มาหยายิ้มออกที่เพื่อนไม่ได้เป็นอะไรมาก“ขอบใจหยาอีกครั้งนะจ๊ะ แต่บ้านของหยาต้อง

“ว่าที่เจ้าสาวมาแล้วค่ะคุณหมอ” เสียงเจ้าของห้องเสื้อชื่อดังทำให้เขื่อนรีบเงยหน้าขึ้นมอง เขายิ้มกว้างเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ก่อนจะเดินเข้าไปหาว่าที่เจ้าสาวคนสวย“สวยมากเลยครับ”“อาหมอปากหวาน”“คืนนี้ให้ชิม” เขาก้มลงไปกระซิบ“ไม่กลัวลูกปืนเหรอคะ” เธอแหย่กลับ เขาถึงกับสะดุ้ง“กลัวครับ” มาหยาได้ยินคำตอบนั้นก็หัวเราะเบาๆ“รินมาแล้ว สวยมากเลยจ้ะ เพื่อนเจ้าสาวของหยา” ดารินยิ้มให้คนทั้งสอง ต้องขอบคุณมาหยาที่จัดการชุดให้เธอมาหยาชอบจัดการนั่นนี่ให้เสมอ ด้วยนิสัยชอบดูแลคนอื่น ใส่ใจกับทุกๆ เรื่อง เธอจึงรู้สึกดีที่มีเพื่อนอย่างมาหยา ตั้งแต่รู้จักกันมา เธอไม่เคยนึกรำคาญ มาหยาเลยสักครั้งเดียว“อาหมอไม่มีเพื่อนเจ้าบ่าวเหรอคะ” ดารินถามอย่างแปลกใจ“มีสิครับ ผมเอง” เขตต์เดินออกมาด้วยท่าทีขี้เล่นเป็นกันเองเหมือนเดิม“เราแต่งกันเงียบๆ บอกเฉพาะญาติเท่านั้น เขตต์เลยอาสาจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้เอง ญาติๆ กันทั้งนั้น” การแต่งงานครั้งนี้ถือว่าเป็นส่วนตัวมากๆ มีเฉพาะคนในครอบครัวเท่านั้นจริงๆ มาหยาเรียนจบเมื่อไหร่ถึงค่อยแต่งกันอย่างเป็นทางการ แต่รอบนี้ถือว่าเป็นภายในสุดๆ“เพื่อนเจ้าสาวอาสะใภ้ผมนี่สวยหยาดฟ้ามา

ในตอนนี้เขาอยากจะทำทุกวิถีทางให้ทุกอย่างมันดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ ไม่ใช่เลวร้ายลงไปมากกว่าเดิม จริงๆ เขาอยากเคลียร์ปัญหาเรื่องวารุณีให้จบและเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง แต่วารุณียังตามราวีเขาไม่เลิก เขาเลยไม่อยากให้ดารินทุกข์ใจ เพราะเธอก็มีเรื่องทุกข์ใจของพ่อมากพอแล้ว“เราจบกันแค่นี้นะเขตต์ เขตต์ออกไปจากชีวิตของรินเถอะนะ เขตต์ไปดูแลวารุณีเถอะ จะได้ไม่ต้องหลอกรินอีก”“มันไม่ใช่อย่างที่รินคิดนะ เขตต์อธิบายได้”“พอเถอะเขตต์ เขตต์กับเขารู้อยู่แก่ใจว่าทำอะไรกันอยู่ รินเชื่อในสิ่งที่รินเห็นและได้ยิน”“แต่เขตต์” เขตต์พยายามจะอธิบาย แต่ดารินเบือนหน้าหนี เขาเข้าใจว่าเธอกำลังเสียใจ แต่เขาก็อยากให้เธอฟังเขาสักนิด“ฟังเขตต์สักนิดนะริน สักนิดก็ยังดี”“จะมาแก้ตัวอะไรอีก รินไม่อยากคุยกับนายแล้ว รินอยากพักผ่อนไม่เห็นหรือไง ยังจะมาเซ้าซี้” มาหยาอดรนทนไม่ไหว ถ้าไม่เพราะต้องประคองดารินอยู่แบบนี้ เธอกระโดดขาคู่ถีบยอดอกของเขตต์ไปแล้ว“เขตต์กลับไปก่อนนะ อาขอ” เขื่อนขวางเอาไว้ไม่ให้เขตต์เข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เพราะสภาพจิตใจของดารินในเวลานี้กำลังย่ำแย่ ถึงพูดอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น“ผมอยากจะเข้าไปดูรินครับอาเข