Semua Bab เด็กมันยั่วเลยหลวมตัวหลงรัก: Bab 91 - Bab 97

“ตึกนี้วิวสวยมากค่ะ หยาได้ดูแลอาหมออย่างใกล้ชิดด้วย อาหมอไม่ต้องกลัวหยาลำบากหรอกนะคะ”“อาแค่ห่วง”“อาหมอกลับไปพักฟื้นที่บ้านแต่หยาต้องมาโรงพยาบาลทุกวัน บางวันต้องฝึกงานเสาร์อาทิตย์ด้วย จะให้หยาทิ้งอาหมอได้ยังไงกันคะ” แม้จะมีบิดามารดาและแจ่มซึ่งเป็นสาวใช้มาช่วยดูแล แต่ก็ไม่เหมือนเธอดูแลเอง อีกทั้งเธอไม่อยากรบกวนพวกท่านด้วยบิดามารดาของเขื่อนเองก็หมั่นแวะเวียนมาดูแลลูกชายแต่เธอคิดว่าท่านช่วยดูแลบ้านช่องให้แล้วจึงไม่อยากให้เหนื่อยมากบ้านช่องถ้าไม่มีคนอยู่หรือมีคนดูแลให้ค่อนข้างเสียงที่จะโดนโจรงัด เดี๋ยวนี้พวกมิจฉาชีพและวัยรุ่นติดยาเสพติดเยอะมาก คนพวกนี้มักจะขับรถตระเวนสำรวจบ้านที่ปิดทิ้งเอาไว้เพื่อดูต้นทาง เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร ก็อาศัยจังหวะนั้นเข้าไปขโมยของ ขโมยแม้กระทั่งแอร์หรือบางบ้านลูกบิดประตูก็ยังหาย คิดแล้วอนาถใจจริงๆ“ขอบใจมากครับคุณภรรยา” “ถ้าอยากหายเร็วๆ ก็ต้องทำตามคุณหมอและนักศึกษาพยาบาลคนนี้สั่งด้วยค่ะ” เธอขยับไปนั่งใกล้ๆ มองคนเลิกงอแงด้วยรอยยิ้ม“อยากกอดเมียจัง”“อยากกอดก็จะให้กอดค่ะ ตอนนี้เมียตัวหอมมาก” เธอขยับขึ้นไปนอนเตียงเดียวกับเขา เขื่อนใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บโอบ

“เอาปิ่นโตมาฝากครับ” เขื่อนนั่งลงตรงหน้าของภรรยา มาหยายิ้มเขิน เพื่อนๆ เลยเอ่ยขอตัวไปสั่งอาหารมารับประทานกันบ้าง“วันนี้ไม่ให้นายเขตต์มาเหรอคะ มาเองเชียว” ถามไปยิ้มไปไม่ยอมหุบ“อยากมาเองตั้งนานแล้ว นี่ถ้าไม่ใช่นายเขตต์ ไม่ให้หนุ่มคนไหนเอาข้าวมาให้เมียกินหรอก”“หยาทำให้อาหมอลำบากหรือเปล่าคะ”“ลำบากเรื่องอะไรครับ”“ก็ตลอดสี่ปีมานี้หยาให้เรื่องของเราเป็นความลับ อาหมอก็ต้องหลบๆ ซ่อนๆ”“ไม่หรอก สนุกดี”“แน่ะ! พูดแบบนี้ก็ได้ด้วย”“อยากให้เมียมีความสุข เมียว่ายังไงก็ว่าตามนั้น” หลังจากเปิดตัวเขาก็หมั่นแวะเวียนมารับประทานอาหารกับเธอทุกวัน ปิ่นโตน่ารักๆ ที่เขื่อนทำมาให้ภรรยาทำเอาสาวๆ หลายคนมองแล้วอมยิ้ม“ฮั่นแน่! เดี๋ยวนี้ผมหมดความหมายแล้วสินะ” เขตต์นั่งลงใกล้ๆ กับอาหนุ่ม“หมดความหมายอะไรของนาย”“ผมก็หมดหน้าที่ส่งปิ่นโตให้อาสะใภ้แล้วน่ะสิครับ”“พูดไปโน่น”“พิอยากเจออาหมอครับ” เขตต์พูดขึ้น“มีอะไรหรือเปล่า”“เขาอยากขอบคุณอาหมอครับที่ไม่เอาเรื่องเขา”ถามว่าเรื่องนี้เขาสงสารใคร เขาสงสารทั้งสามคน พิชชานั้นไม่ได้รักเทพรัตน์ ทั้งสองโดนจับคลุมถุงชนถึงได้ต้องหมั้นหมายกัน เทพรัตน์นั้นรักพิชชา กลายเป็นร

ดารินมองภาพวัยเด็กของเธอที่ถ่ายคู่กับมาหยาแล้วอมยิ้ม ถัดไปเป็นภาพตอนวัยรุ่น ทุกภาพมักมีเพื่อนรักอยู่ด้วยเสมอ ภาพสุดท้ายเป็นภาพรับปริญญาที่มีครอบครัวอยู่เคียงข้าง รอยยิ้มสดใสของมาหยาที่แนบอยู่กับใบหน้าของเธอทำให้ดารินยิ้มทั้งน้ำตา“เด็กขี้แย” มาหยาเช็ดน้ำตาให้เพื่อนรัก“มีความสุขจัง” ดารินปาดน้ำตา จับมือเพื่อนมาบีบเบาๆ“ทีนี้ก็แต่งงานกันได้แล้วนะครับคนดี อารอจนแก่แล้วนะ” เขื่อนพูดขึ้นก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าภรรยา โดยมีเขตต์นั่งอยู่ข้างๆ คุกเข่าอยู่ต่อหน้าดารินเช่นกัน“ลิเกแบบนี้ใครคิดคะ อาหมอหรือนายเขตต์” มาหยาถามขำๆ“เจ้าเขตต์คิดล้วนๆ” เขื่อนพูดขำๆ ก่อนจะเปิดกล่องแหวนแต่งงานออกมา“อ้าว... แหวนหายครับ” มาหยาหัวเราะกับประโยคของสามี“แหวนอยู่นี่ไงคะ อาหมอสวมให้หยาแล้ว” เธอขยับมือด้านซ้ายไปตรงหน้าเขา เขื่อนจุมพิตก่อนจะขอแต่งงานด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“แต่งงานกับอานะครับ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่อาหมอทำเพื่อหยาขนาดนี้” เธออยากแต่งงานพร้อมกับเพื่อนรัก เขื่อนก็รอ เขารอเธอได้เสมอ และใจเย็นทุกครั้งที่เธอต้องการให้เขารอ“แต่งงานกับผมนะครับริน ต่อแต่นี้ไปสัญญาว่าจะทำตัวให้ดีและดูแลรินให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชา

“ถ้ามีอะไรบอกเรานะริน อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว”“เขตต์คิดว่ามนุษย์ต่างดาวมีจริงไหมคะ” เธอวกกลับมาเรื่องที่คุยค้างกันอยู่“ไม่รู้สิครับ อาจจะมีหรือไม่มีก็ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีสิ่งมีชีวิตเหมือนๆ กับเราอยู่ที่ดาวดวงอื่นและพวกเขาเหล่านั้นก็อาจจะกำลังค้นหาว่าดาวดวงอื่นมีมนุษย์ต่างดาวอาศัยอยู่ไหม”“มนุษย์บนโลกเวียนว่ายตายเกิน มนุษย์ต่างดาวก็น่าจะเป็นแบบนั้น”“แต่เราไม่เห็นด้วยอย่างหนึ่ง” เขาดึงเธอมานั่งตัก หอมแก้มเธอฟอดใหญ่“ไม่เห็นด้วยเรื่องอะไรคะ” เธอโอบกอดเขาเอาไว้ ซบหน้าที่อกกว้าง“ไม่เห็นด้วยที่มนุษย์โลกอยากจะย้ายไปอยู่ดาวดวงอื่น”“ทำไมล่ะ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ลูบไล้แผงอกกว้างของเขาไปมา“เขตต์ว่าโลกน่าอยู่ที่สุดแล้ว ถ้าเรารักษาสิ่งแวดล้อมให้ดี ไม่ทำลายโลก ทำลายธรรมชาติก็ไม่เห็นจำเป็นต้องย้ายไปอยู่ดาวเคราะห์ดวงอื่น เราควรรักษาสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตเอาไว้ แทนที่จะไปไขว่คว้าหาสิ่งอื่นมาทดแทน”“ก็จริงนะคะ” เธอเห็นด้วยกับเขาเมื่อได้ฟังเหตุผลข้อนี้“บางทีสิ่งที่เรามีอยู่มันก็ดีอยู่แล้ว แต่เรามักจะแสวงหาสิ่งอื่นที่คิดว่าดีกว่า ซึ่งมันอาจจะไม่ได้ดีกว่าที่เรามีอ