All Chapters of เด็กมันยั่วเลยหลวมตัวหลงรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เด็กหญิงมาหยา หัสวีมองเพื่อนร่วมห้องนามว่า ดาริน เลิศตระกูลกำลังโดนเพื่อนร่วมชั้นรังแกก็รีบเข้าไปช่วยในทันที“นายเขตต์แกล้งเพื่อนอีกแล้วนะ ไอ้อ้วนหมูตอนนิสัยไม่ดี” มาหยาเข้าไปขวางเอาไว้ ในขณะที่ดารินหลบไปอยู่ทางด้านหลัง ดารินเป็นเพื่อนใหม่ของทุกคนรวมถึงมาหยาด้วยเพราะเพิ่งย้ายมาเรียนที่โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ในชั้นอนุบาลสาม“ถอยไปยายหน้าซาลาเปา โอ๊ย!” มาหยาไม่ชอบให้ใครเรียกว่าหน้าซาลาเปา หมัดน้อยๆ ต่อยเข้าที่ใบหน้าของเด็กชายเขตต์ เทพพัชรโยธินเต็มๆ จนเลือดกำเดาไหล“เลือด! เลือด! ครูครับยายหน้าซาลาเปาต่อยผมเลือดไหล ฮือๆๆ” เขตต์วิ่งไปฟ้องครูประจำชั้นเมื่อเห็นเลือด“ตายแล้วมาหยาหนูต่อยเพื่อนทำไมลูก เลือดไหลเต็มเลย คุณครูพี่ส้มรีบมาช่วยปฐมพยาบาลน้องเขตต์ก่อนค่ะ” คุณครูนงลักษณ์ตกใจ รีบให้เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้น รีบให้ครูพี่เลี้ยงใช้น้ำแข็งประคบที่หน้าผากเพื่อให้เลือดกำเดาหยุดไหล“ไอ้หมูตอนเขตต์แกล้งเพื่อนใหม่ค่ะคุณครู” มาหยาพูดจาฉะฉานไม่กลัวครูดุ ด้วยว่าเขตต์ชอบแกล้งเพื่อนในห้อง“จริงเหรอครับ น้องเขตต์แกล้งเพื่อนเหรอลูก” คุณครูนงลักษณ์เป็นคนยุติธรรมและรักเด็ก ไม่ทำโทษเด็กสุ่มสี่สุ่มห้า

“ไก่ย่าง ผลไม้ มีแต่ของกิน ไม่สงสัยเลยว่าทำไมอ้วนตุ๊บเป็นหมูตอนแบบนี้” มาหยาหัวเราะร่วน“อย่ามาว่าเราอ้วนนะยายหน้าซาลาเปา”“เราไม่ได้หน้าซาลาเปานะ” มาหยาแยกเขี้ยวใส่ทันที“ไม่เอาครับอย่าทะเลาะกัน หยาก็วาดสวย เขตต์ก็วาดสวย” เขื่อนยุติปัญหาด้วยการหอมแก้มคนละที ศึกหย่อมๆ จึงยุติลงอย่างง่ายดายหลังจากเด็กๆ ทำการบ้านกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว รติรสก็พาดารินไปส่งบ้าน วงเหล้าของประภพยังไม่เลิกรา รติรสจึงขออนุญาตพาดารินขึ้นไปส่งบนห้องนอนเพราะดารินรบเร้าอยากให้ไปส่งขึ้นนอน“ห้องของรินน่ารักเหมือนกัน รินชอบสีฟ้าเหรอ” มาหยาที่ตามติดมารดามาส่งเพื่อนตัวน้อยเอ่ยถามขึ้น“จ้ะ มันสดใสดี”“ก่อนนอนหนูต้องแปรงฟันก่อนนะจ๊ะ ตอนทำการบ้านหนูกินขนมเข้าไปเยอะมาก ไหนจะน้ำหวานอีก ไม่งั้นฟันจะผุเอาได้” รติรสรีบบอกเด็กน้อย ดารินรีบทำตามอย่างว่าง่าย“ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ” รติรสจุ๊บหน้าผากของดาริน มาหยาก็หอมแก้มเพื่อนด้วย“ค่ะ” ดารินรับคำเมื่อมารดาของเพื่อนห่มผ้าให้จนถึงต้นคอ ก่อนที่อีกฝ่ายจะงับประตูปิดอย่างเบามือ“ลุงภพชอบดื่มเหล้า” มาหยาเอ่ยขึ้นหลังออกมาจากบ้านของดารินเรียบร้อยแล้ว“หนูรู้ได้ยังไงจ๊ะ” รติรสเอ่ยถามบุตรสาวข

เด็กชายรีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อเอ่ยขออนุญาต เขื่อนชะโงกหน้ามาดูเห็นว่ามีผู้ใหญ่ไปด้วยก็เลยกล่าวอนุญาต“รินจะมานอนบ้านเรา” มายาพูดขึ้น“มานอนบ้านเราดีกว่า บ้านเรามีของเล่นเยอะแยะ มากกว่าบ้านหยาอีก” เขตต์อวดอ้าง“ไม่ให้ไป รินต้องมานอนบ้านเรา” มาหยาเท้าสะเอวแยกเขี้ยวใส่ ก่อนดึงตัวดารินมาไว้ทางด้านหลังอย่างหวงๆ“ไม่เอาค่ะคุณหนูอย่าทะเลาะกันนะคะ ดูรถด้วยค่ะ” แจ่มรีบห้ามทัพ แม้จะเคยชินที่เขตต์กับมาหยาชอบทะเลาะกันแต่ก็กลัวรถในหมู่บ้านที่วิ่งผ่านไปผ่านมาจะชนเข้าให้“เดินดีๆ นะคะ ชิดทางเท้าเอาไว้” แจ่มจับมือเด็กๆ ต้อนให้เดินฝั่งด้านใน ไม่กี่ร้อยเมตรก็ถึงบ้านของดาริน“อ้าวคุณริน กลับมาแล้วเหรอคะ” แววรรณเอ่ยถาม เธอเป็นพี่เลี้ยงและสาวใช้บ้านดาริน แจ่มมองแวววรรณแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเพราะว่าแวววรรณแต่งเนื้อแต่งตัวยังกับเป็นเจ้าของบ้าน ไม่ใช่สาวใช้หรือพี่เลี้ยงอย่างที่ควรจะเป็น เสื้อผ้า หน้าผม เครื่องประดับดูเป๊ะๆ ไปเสียทุกอย่าง“นี่พี่แจ่มคะพี่แวว จะมาช่วยรินเก็บของ รินจะไปนอนค้างที่บ้านของหยาค่ะ” ดารินบอกแวววรรณ“แล้วคุณรินโทร. ไปแจ้งคุณภพแล้วเหรอคะ” แวววรรณเอ่ยถาม ในตาสั่นระริกอย่างดีใจที่ไม

“ผมไม่ให้ยายหน้าซาลาเปาหอมแก้มอาเขื่อนนะ” เขตต์กระทืบเท้าไปมาอย่างริษยา“ไม่เอาไม่งอแงนะครับ หยาแค่หอมแก้มอาเอง”“แต่ผมไม่ชอบ”“เย็นนี้แม่เราทำไก่อบด้วยแหละ” มาหยาแกล้งว่า รู้ว่าเจ้าหมูตอนเป็นสายกิน เอาของกินมาหลอกล่อก็อารมณ์ดี“กะได้ๆ เราแบ่งแก้มอาเขื่อนให้หอมกะได้” พอได้ยินว่าเย็นนี้มีไก่อบ เขตต์ก็หูผึ่งทันที มาหยาซบหน้าที่ซอกคอของเขตต์หัวเราะเบาๆ เขาอมยิ้มอุ้มร่างน้อยไปขึ้นรถ รัดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างใส่ใจ ก่อนจะอุ้มดารินตามขึ้นไป เขตต์นั้นรีบปีนขึ้นไปนั่งเบาะหน้าในที่ประจำของตัวเองเพราะค่อนข้างหวงที่นั่งมาหยาลืมเรื่องฟันน้ำนมที่หลุดไปโดยปริยายเพราะไม่โดนเขตต์ล้ออีก ตื่นเช้าขึ้นมา เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเพื่อจะไปโรงเรียน ซึ่งวันนี้เขื่อนอาสามารับเด็กๆ ทั้งสามคนไปส่งก่อนไปมหาวิทยาลัย มาหยาก็เห็นความผิดปกติของเพื่อนตัวอ้วนตุ๊บของเธอ เขตต์พูดน้อยกว่าทุกวัน ซึ่งปกติจะเล่าโน่นเล่านี่เยอะแยะไปหมด“เขตต์ทำไมวันนี้นายถึงไม่พูดเลยล่ะ ปกตินายพูดมากนี่นา” มาหยาเป็นเด็กช่างสังเกตและขี้สงสัย ทั้งมาหยา เขตต์และดารินก็ต่างเรียนเก่ง“ไม่มีอะไร” เขตต์พูดแล้วปิดปากตัวเองแต่ไม่ได้หันไปทางเบ

“รินเองก็ช่วยเขตต์กับหยาแกล้งอาจินดาด้วยค่ะ ถ้าจะผิด รินก็ผิดด้วย” ดารินเองก็ยอมรับผิด เพราะเธอเห็นด้วยทุกอย่างกับความคิดของเพื่อนทั้งสอง เด็กๆ ทั้งสามมองหน้ากันก่อนจะจับมือประสานเข้าด้วยกัน ยอมโดนดุพร้อมกัน ยอมรับไม้เรียวพร้อมกันด้วย เขื่อนถอนใจหนักๆ ก่อนจะนั่งยองๆ ลงตรงหน้าของเด็กทั้งสาม เขาไม่ได้ดุด่าแต่ถามหาเหตุผล คิดว่าเด็กๆ น่าจะมีเหตุผลอะไรสักอย่างนอกจากแค่อยากจะแกล้งจินดาแบบนี้ ครอบครัวสอนมาว่าทุกคนย่อมมีเหตุผลของการกระทำ ไม่ว่าจะถูกหรือจะผิดก็ควรค้นหาต้นตอของมัน เขาจึงไม่เคยใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลใดๆ ทั้งหลายทั้งปวง แม้แต่ความรักก็ต้องมีเหตุมีผล ถ้ารักจนหน้ามืดตามัวผิดศีลธรรมหรือต้องการเพียงแค่ครอบครองแล้วทำให้อีกฝ่ายเป็นทุกข์ เขาก็จะไม่ทำเด็ดขาด“มีเหตุผลอะไรถึงทำแบบนั้นบอกอามาสิครับ อายินดีรับฟัง” เขื่อนรู้ดีว่ามาหยาถูกเลี้ยงดูมาเช่นไร พงศ์อินทร์กับรติรสสอนให้ลูกมีเหตุผลและกล้าทำกล้ารับ การที่เด็กๆ ยอมรับผิดทำให้เขาพึงพอใจไม่น้อย เพราะดีกว่าเกี่ยงกันโทษกันไปมาไม่ยอมรับผิด“ก็อาจินดาไม่ชอบเขตต์” เขตต์เป็นคนบอกเหตุผลให้ผู้เป็นอารับฟัง“รู้ได้ยังไงครับ” เขื่อนเอ่ยถามอย่างสงสั