All Chapters of เด็กมันยั่วเลยหลวมตัวหลงรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“รู้ได้ยังไง” ดารินถามอย่างสงสัย“ก็เห็นมาหยาคุยกับอาหมอว่าจะต้องทำรายงานเรื่องนี้ เราเจอก่อนเลยหยิบมาให้” เขตต์จับมือของดารินมาแบออกก่อนจะวางหนังสือลงบนมือของเธอ“ขอบใจนะ”“เราขอโทษนะริน” เขาเคยขอโทษเธอไปแล้ว แต่วันนี้ก็อยากขอโทษอีก ดารินเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอสบตาเขาแล้วสะท้าน หัวใจเต้นโครมครามอีกครั้ง เขาเป็นรักแรก รักเดียวและจะบอกว่าเขาผิด ตั้งใจนอกกายนอกใจเธอก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก“เขตต์ขอโอกาสอีกสักครั้งได้ไหมริน เขตต์อยากจะทำทุกอย่างให้มันดีที่สุด เขตต์จะไม่ทำให้รินเสียใจอีก” เขาจัดการเรื่องของวารุณีโดยการตัดขาดจากเธอโดยเด็ดขาด ไม่ว่าเธอจะขอร้อง ร้องห่มร้องไห้หรือว่าเรียกร้องความสนใจอะไร เขาก็จะไม่ใจอ่อนให้เธออีกต่อไปแล้ว ก่อนหน้านี้เธอสามารถต่อรองกับเขาได้เพราะเขามักใจอ่อนเวลาที่เธอต้องการความช่วยเหลือ เขาต้องชัดเจนต่อความรู้สึกและชัดเจนกับดารินให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้“รินเอ่อ...” ดารินอึกอัก เขตต์เข้าใจ เขาเลยถอยออกมา“ไม่เป็นไรนะริน เราจะไม่ทำให้รินอึดอัดเด็ดขาด” เขตต์ยิ้มให้ดาริน ก่อนจะหมุนกายเดินจากไป ดารินทำท่าจะเรียกเอาไว้ แต่เธอก็พูดไม่ออก จริงๆ เธอใจอ่อนกับเขามากแล้วเ

เขาจึงอาสาจะช่วยดูแลให้เธอเอง จริงๆ แล้ว พงศ์อินทร์กับรติรสนั้นสุขภาพแข็งแรงไม่มีโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียน จึงไม่ต้องกังวลอะไรมาก แต่ในระหว่างที่เธอมุ่งมั่นกับการเรียนเขาก็จะช่วยดูแลบุพากรีของเธอให้เอง“เดี๋ยวนี้อาหมอเป็นลูกรักแทนหยาแล้วนะคะ คุณพ่อคุณแม่ชมไม่ขาดปากเลย”“กลายเป็นเด็กขี้อิจฉาไปแล้วเหรอ”“เปล่าค่ะ แต่หยากำลังคิดขำๆ น่ะค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าสมัยก่อนคุณพ่อจะเคยเอาปืนขู่อาหมอด้วย คิกๆ” คนพูดหัวเราะเบาๆ มองสามียิ้มๆ“นั่นสิ อาก็เลยต้องพิชิตใจพวกท่านให้ได้ยังไงล่ะ หยารักใครอาก็รักด้วย อาจะดูแลให้ดีไม่ให้ขาดตกบกพร่อง หยาต้องเรียนหนังสือ พอขึ้นปีสองปีสามและฝึกงานก็ต้องเรียนหนักและมีอะไรให้ต้องทำอีกมาก อาไม่อยากให้กังวลหรือเสียการเรียนอยากให้ตั้งใจเรียนให้จบเร็วๆ” เขาจับมือเธอมากุมเอาไว้ ตบหลังมือของเธอเบาๆ ทุกอย่างเขาจะจัดการแทนเธอเองเพราะรักเธอที่สุด ไม่อยากให้เธอต้องคอยกังวลหรือลำบากใจ“รักอาหมอจัง” คนขี้อ้อนซบที่อกกว้างอีกครั้ง มีความสุขที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของเขา ร่างกายอันแสนอบอุ่นที่มักกอดเธอเอาไว้เสมอ ให้ความรู้สึกสุขใจทุกครั้งที่แนบชิดเข้าหากัน“ชอบจังคนที่อาแอบหลงรักตั้งแต่

ก่อนจะเดินลงมาชั้นล่างของตัวบ้าน เขื่อนกำลังทำอาหารให้เธออยู่ในครัว เธอเข้าไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่“ตื่นแล้วเหรอครับ” เขาเอ่ยถามอย่างใส่ใจ“ตื่นแล้วค่ะ อาหารของอาหมอหอมไปถึงบนห้องเลยค่ะ” เธอมองอาหารเพื่อสุขภาพมากมายที่เขาเตรียมเอาไว้ให้แล้วอมยิ้ม“เสร็จแล้วไปออกกำลังกายกันครับ” เวลาช่วงเช้าอันจำกัดเขากับเธอมักวิ่งออกกำลังกายด้วยกัน การวิ่งสลายไขมันช่วยทำให้น้ำหนักลดลง ป้องกันโรคต่างๆ กระตุ้นระบบการไหลเวียนเลือด ลดความเสี่ยงของโรคกระดูกพรุน เสริมสร้างระบบภูมิคุ้มกันให้แข็งแรง ช่วยลดความเครียด ทำให้ร่างกายตื่นตัวทั้งวันเพราะตื่นเต็มที่ กระตุ้นการทำงานของหัวใจและการสูบฉีดเลือด วันไหนที่รีบก็จะกลับมาออกกำลังกายตอนเย็นแทน ซึ่งทั้งสองทำแบบนี้เป็นประจำหลังจากออกกำลังกายเสร็จ เขื่อนก็อุ้มภรรยาไปอาบน้ำพร้อมกัน การได้อาบน้ำกับเขาทำให้เธอมีความสุขไม่น้อย เพราะเป็นกิจกรรมหนึ่งที่ทำร่วมกันในแต่ละวัน เวลาของเธอกับเขาค่อนข้างจำกัด เวลาไหนที่ได้อยู่ด้วยกันทั้งสองจึงทำสิ่งดีๆ ให้กันอย่างเต็มที่เขื่อนถูหลังให้เมียเด็กอย่างมีความสุขก่อนที่เธอจะช่วยเขาฟอกสบู่และถูหลังให้ด้วยเช่นกัน หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ออกม

สองพ่อลูกก็ขับรถกินลมและพูดเรื่องไปเที่ยวในช่วงปิดเทอมกันอย่างมีความสุข“หนูไปเที่ยวกับคุณพ่อก่อนเปิดเทอมได้ไหมคะ ปิดเทอมนัดกับหยาเอาไว้ว่าจะไปช่วยมูลนิธิกู้ภัยแล้วก็เอาเสื้อผ้าไปบริจาคด้วยค่ะ” มาหยามักชวนเธอไปทำสิ่งดีๆ เพื่อสังคมเสมอ“ไปช่วยมูลนิธิกู้ภัยเหรอลูก”“ค่ะ ตอนอยู่มอ. ปลายก็เคยไปช่วยน่ะค่ะ ได้ช่วยคนอื่นดีมากๆ เลยนะคะ”“เอาสิ เหมาะแล้วที่ลูกมาเรียนพยาบาล แต่ต้องดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะ เดี๋ยวนี้อันตรายรอบตัว”“รินจะดูแลตัวเองไม่ให้พ่อเป็นห่วงค่ะ” ประภพโยกศีรษะของบุตรสาวไปมาไม่ขัดขวางในสิ่งที่ลูกอยากทำแต่ก็คอยดูแลอยู่ห่างๆ ด้วยความเป็นห่วง วันก่อนได้คุยกับพงศ์อินทร์และรติรส ทั้งสองเลี้ยงมาหยาแบบอิสระให้มีความคิดเป็นของตัวเอง และเขาก็ได้คำปรึกษาและข้อคิดดีๆ หลายอย่างในการเลี้ยงลูก ความสุขของลูกคือสิ่งที่พ่อแม่ควรสนับสนุนถ้ามันไม่ใช่เรื่องผิดบาปเลวร้ายอะไร เพราะรอยยิ้มของลูกคือความสุขของคนเป็นพ่อแม่ ตั้งแต่คุยกับสองสามีภรรยาในวันนั้น ทำให้เขานึกชื่นชมคนทั้งสองเป็นอันมาก จึงแวะเวียนไปพูดคุยขอคำปรึกษาอยู่บ่อยๆ อีกทั้งยังชอบแนวความคิดมากมายที่ทั้งสองแสดงออกมา สิ่งไหนที่ดีควรทำตาม เขา

“ธิดานี่หยากับรินเองนะ” เสียงคุ้นเคยนั้นทำให้ธิดารัตน์หันไปมอง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ“หยา ริน ฮือๆๆ”“ธิดาเป็นอะไร ค่อยๆ พูด ค่อยๆ จากันนะ มีอะไรบอกเรา เรากับรินจะช่วยเอง”“ใช่ ธิดาเป็นอะไร ค่อยๆ เล่ามา เราสองคนยินดีรับฟังและวางมีดลงก่อนดีไหม” ดารินมองมีดในมือของเพื่อนร่วมห้องแล้วเหงื่อแตกซิก เธอกลัวธิดารัตน์จะกรีดข้อมือตัวเอง“ไม่! เราอยากตาย ปล่อยให้เราตายเถอะ” ธิดารัตน์ยกมีดขึ้น ทำเอาทุกคนผวา“ตอนนี้ค่อยๆ ตั้งสตินะธิดา ไหนเล่าให้พวกเราฟังหน่อย เราสัญญาว่าจะช่วยแก้ปัญหาให้ธิดาทุกอย่างเลย” มาหยาพูดขึ้น“จริงๆ นะ” ธิดารัตน์ถามย้ำเหมือนไม่ค่อยแน่ใจนัก“จริงๆ เรากับรินพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างธิดานะ ธิดาเป็นเพื่อนที่ดีและน่ารักของเราสองคน” เพื่อนๆ ในห้องส่วนใหญ่เป็นเด็กเรียนและนิสัยเรียบร้อยกันแทบทุกคน ดังนั้นมาหยากับดารินจึงรู้ดีว่าเพื่อนร่วมห้องน่ารักแค่ไหน อาจจะมีสนิทบ้าง ไม่สนิทบ้างแต่ก็ไม่เคยมีปัญหาหลังจากที่เรียนมาด้วยกันหนึ่งเทอมแล้ว“บอกให้ตำรวจพวกนี้ถอยไปก่อน” ธิดารัตน์พูดด้วยน้ำเสียงแหบโหยเหนื่อยล้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ“คุณตำรวจคะ” มาหยากับดารินหันไปขอร้องตำรวจ ต