All Chapters of มั่นรักดวงใจเสน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

“คนในบ้านได้เอาไปนินทา” เธอพูดอย่างเป็นกังวล“เริ่มชินหรือยังคะ” โมกข์กระซิบถามอยู่ที่ริมหู ขยับมือไปลูบไล้เรือนร่างหอมกรุ่นทั่วสรรพางค์กาย ไม่ได้สนใจประโยคที่เธอกลัวว่าใครจะนินทา ในยามนี้เขาปรารถนาเธอเหลือเกินนิ่มไม่ตอบแต่เอียงอาย พลิกร่างนอนตะแคงด้วยความขัดเขิน โมกข์เข้ามากอดซ้อนทางด้านหลัง เลื่อนมือเข้าไปในเสื้อของหล่อนอย่างไม่รีบร้อน แล้วค่อยๆ เคล้นคลึงปทุมถันอวบอิ่มอย่างเบามือ“อื้อ... พี่โมกข์” นิ่มเริ่มครางเมื่อนิ้วแกร่งของโมกข์สะกิดตรงยอดถันไปมาเบาๆ จนยอดอกชูชันแข็งเป็นไตตื่นตัวอย่างรุนแรง เธอขยับขาเสียดสีเข้าหากัน รู้สึกว่าความหยาดเยิ้มไหลซึมออกมาจากร่องสวาทเมื่อโดนเล้าโลมหนักขึ้น“แม่นิ่มน้อยจ๋า” โมกข์พูดจ๊ะจ๋าอยู่ตรงริมหู ขบเม้มติ่งหูขาวเนียนของสาวน้อยเบาๆ มือหนาสอดเลื้อยลงไปยังหว่างขาเนียนละเอียดเพื่อสะกิดยอดเกสรสวาทที่อยู่กลางลำตัว“พี่โมกข์ขา”“แม่นิ่มน้อยของพี่เยิ้มไปหมดแล้ว แยกขาให้พี่เถอะนะคะ” ถ้าเขาไม่ได้แทรกกายเข้าไปในความฉ่ำเยิ้มแสนอ่อนหวานของเธอ เขาคงขาดใจตายเสียตอนนี้“พี่โมกข์...” นิ่มครางเมื่อโดนพลิกกายให้นอนหงายแล้วมือหนาก็แหวกขาของเธอแยกออกจนกว้าง ก่อนที่ควา

โมกข์ดึงดอกมะลิหอมกรุ่นจากกระเป๋าออกมา เธอมองอย่างสงสัย“พี่ให้ค่ะ” เขาทัดไปกับหูเล็กๆ ของเธอแล้วหอมแก้มสาว ซุกไซ้เข้าหาจนเธอต้องเบี่ยงหลบด้วยความขัดเขิน“พี่รักแม่นิ่มน้อยที่สุดเลยค่ะ” คำหวานของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นถี่ระรัวเปี่ยมไปด้วยความสุข“นิ่มก็รักพี่โมกข์ที่สุดเลยค่ะ” เธอกุมมือของเขาเอาไว้ โมกข์ดึงมือของเธอมาจุมพิต ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากร้อนรุ่มขึ้นไปตามผิวผุดผ่องอย่างเชื่องช้า สัมผัสของเขาให้ความรู้สึกวาบหวามยามปากร้อนสัมผัสแนบชิดสนิทเนื้อ“ผิวแม่นิ่มน้อยของพี่นุ่มละมุน หอมและเนียน” เขาเอ่ยชม เธอดูแลตัวเองดี สะอาดเรียบร้อยเขาชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ เขาชอบรสชาติอาหารของเธอ ชอบเสียงหวานๆ ของเธอ ชอบรอยยิ้มของเธอ ชอบให้คนในอ้อมแขนมีความสุข“พี่ชอบทุกอย่างที่เป็นน้องนิ่ม” เขาจุมพิตไปทั่วเนื้อตัวหอมกรุ่นก่อนจะบอกเธอเสียงหวานอยู่ตรงริมหู โมกข์หลับตาแนบใบหน้าเข้าหาอย่างแสนรัก เขาไม่เคยรู้สึกรักผู้หญิงคนไหนมากมายก่ายกองเช่นนี้มาก่อน จำได้ว่าทุกครั้งที่ได้รับจดหมายจากบิดามารดา และมีจดหมายฉบับเล็กๆ อีกฉบับสอดเข้ามาในซองเดียวกันมันทำให้เขาตื่นเต้นดีใจเสียทุกครั้ง ตลอดระยะเวลาหลายปีเขาไม่ได้

คนขายจะนำมาย่างไฟให้สุก จะได้แผ่นบานๆ กรอบๆ นำมาเคี้ยวรับประทานขณะนั่งดูหนังหรือเดินชมงาน เป็นขนมพื้นบ้านของภาคอีสาน ทำจากข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วนำไปตำให้ละเอียด ก่อนนำย่านพาโหมขยี้กับน้ำแล้วสลัดใส่ครก เพื่อให้ข้าวเหนียวจับตัวกันดี นำน้ำอ้อยโขลกแล้วตำผสมลงในครกจนเหนียวได้ที่ หลังจากนั้นจึงใช้น้ำมันหมูทามือแล้วปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนผสมกับไข่แดง กดก้อนข้าวเหนียวที่ปั้นให้เป็นแผ่นบางๆ วางบนใบตองที่ทาน้ำมันหมูเอาไว้ก่อนนำไปตากแดดให้แห้งกลิ่นหอมของข้าวเกรียบที่ถูกย่างจนเป็นแผ่นใหญ่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วบริเวณ มีเด็กๆ หลายคนรุมกันซื้อกินกันอย่างเอร็ดอร่อย“พี่โมกข์อยากรับประทานอะไรคะ” เธอเอ่ยถามคนข้างๆ“มีแต่ขนมหวานๆ ทั้งนั้น มันมืดแล้วพี่ไม่อยากกินเท่าไหร่ ถ้าเป็นพวกถั่วคั่วน่าจะดี” เขามองขนมถังแตกและโรตีสายไหมที่สาวใช้และคนงานในบ้านต่างหาซื้อกันอย่างสนุกสนานก็อมยิ้ม แต่เขาว่ามันหวานเกินไป“ไอติมหลอดค่ะพี่โมกข์ จำได้ไหมคะ ตอนเด็กๆ เวลามาเที่ยวงานวัดพี่โมกข์ซื้อให้นิ่มกินบ่อยๆ” เธอเอ่ยถามเขา จำได้ว่าตอนเด็กๆ เขาชอบรับประทานน้ำแข็งหลอดมาก ทางปักษ์ใต้เรียกน้ำแข็งบอก คือหมายถึงว่ามันอยู่ในหล

ส่วนขนมเปียกปูนนั้นจัดการผสมเรียบร้อยแล้ว นำไปกวนบนไฟอ่อนๆ อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อยขนมเปียกปูนทำจากแป้งสามชนิดคือแห้งข้าวจ้าว แป้งมันและแป้งท้าวยายม่อม เธอจะให้สาวใช้โม่แป้งเองเพราะที่บ้านนั้นให้คนงานทำนาปลูกข้าวรับประทานเองโดยไม่ต้องซื้อ“น้ำเดือดหรือยังจ๊ะ” เธอถามสามใช้“เดือดแล้วค่ะคุณนิ่ม”“ปั้นแป้งใส่ไส้แล้วเอาลงหม้อเลยนะจ๊ะ มะพร้าวอ่อนเสร็จแล้วใช่ไหม” นิ่มถามคนงานผู้ชายที่มาช่วยขูดมะพร้าวด้วย“เสร็จแล้วครับคุณนิ่ม”“เอามาเลยจ้ะ” นิ่มจัดการคลุกเกลือกับมะพร้าวที่ขูดเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อขนมโคที่ห่อไส้ด้วยน้ำตาลมะพร้าวสุกก็จะลอยขึ้นมา สาวใช้ตักมาใส่ถาดที่มีมะพร้าวขูดคลุกเกลือเอาไว้ก่อนจะร่อนเบาๆ เพื่อให้เนื้อมะพร้าวห่อแป้งร้อนๆ ที่ตักมาจากน้ำเดือดๆ“น่ากินจัง” โมกข์เดินมาหาสาวน้อยที่จัดการตักขนมโคใส่จานแล้วอมยิ้ม“พี่โมกข์หิวหรือยังคะ” นิ่มเอ่ยถามขณะเร่งมือ“เปล่าค่ะ พี่แค่ลงมาดูน้องนิ่มเท่านั้นเอง ทำใกล้เสร็จแล้วหรือคะ”“ทำเสร็จแล้วค่ะ ที่เหลือให้คนในบ้านเอาไปกินกันค่ะ” เธอตอบเขาขณะพยักหน้าให้สาวใช้ยกสำรับขึ้นไปบนเรือน โมกข์ตามนิ่มขึ้นเรือนไปอีกครั้ง“ข้าวคลุกกะปิห

“แม่นิดน่าสงสารนะคะ” นิ่มพูดขึ้นมา“แต่มันปากไม่ดี” มาลัยไม่ชอบใจคนปากไม่ดี“นิ่มขออนุญาตนะคะ” นิ่มเอ่ยขออนุญาตมาลัย ท่านพยักหน้าให้ เรื่องในบ้านก็ให้คนทั้งสองจัดการไป ไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเพราะต่อไปต้องปกครองคนหมู่มาก ความเด็ดขาดจึงสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าความเมตตากรุณา“พี่โมกข์คะ อย่าไล่แม่นิดและทุกคนออกเลยค่ะ” เธอเห็นนิดร้องไห้น้ำตาไหลพรากอาบแก้มก็นึกสงสารเห็นใจไม่น้อย นิดเป็นสาวชาวบ้านที่ถูกส่งมาขัดดอกตั้งแต่ยังเด็กๆ บิดาของหล่อนมาหยิบยืมเงินของคุณนายละมัยมารดาของโมกข์ โดยเอาที่นามาค้ำประกันไว้ ใช้ดอกโดยการให้นิดทำงานรับใช้ในบ้าน มารดาของนิดป่วย นอนติดเตียงทุกขเวทนานัก เธอจึงรู้สึกสงสารนิดเป็นอันมาก คิดว่าคนเราทำผิดกันได้ หากนิดสำนึกผิดจริงๆ ก็ควรให้อภัย ยิ่งคนรับใช้อื่นๆ ยิ่งไม่ได้เอาเรื่องของเธอกับโมกข์ไปพูดยิ่งไม่ควรไล่ออก เพราะหลายคนมาทำงานขัดดอกด้วยกันแทบทั้งสิ้น ใจส่วนหนึ่งก็ยอมรับว่าตนกับโมกข์ก็ผิดด้วยที่ทำอะไรไม่ดีไม่งามทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ตบแต่งกันให้ถูกต้องตามประเพณี“แม่นิ่ม” โมกข์หันมามองสาวน้อยที่เดินมายืนอยู่ใกล้ๆ“บ้านแม่นิดลำบากมากค่ะ แม่ก็ป่วยหนัก ที