Semua Bab มั่นรักดวงใจเสน่หา: Bab 1 - Bab 10

นิ่มมองพี่ชายที่เคารพด้วยสายตารักใคร่ โมกข์วางมือบนศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบแล้วยิ้มกว้าง“พี่ต้องไปแล้วนะคะแม่นิ่มน้อย” โมกข์นั่งยองๆ ลูบศีรษะเด็กน้อยที่อยู่ในชุดเดรสสีชมพูสดใส นิ่มเป็นเด็กหญิงตัวเล็กผิวขาวเนียนละเอียด ใบหน้ากลมหวาน ปากแดง แก้มใส ผมดำขลับหยักศก ดวงตาสีนิลแต่ดูอ่อนหวานสดใส“พี่โมกข์จะไปนานไหมคะ” เด็กน้อยรับรู้แค่ว่าพี่ชายต้องไปเรียนหนังสือไกลถึงต่างแดน“ไปไม่นานค่ะ แม่นิ่มน้อยของพี่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะคะ” เขาลูบผมของเธอไปมาเบาๆ อยู่เช่นนั้น ด้วยว่าผูกพันกันมาแต่เล็กแต่น้อย“นี่เป็นขนมฝอยทองที่นิ่มชอบกินค่ะ พี่โมกข์เอาไว้รองท้องระหว่างทางนะคะ” เด็กหญิงตัวน้อยหยิบขนมฝอยทองออกมาให้พี่ชายตรงหน้า ประโยคของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้ผู้ใหญ่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ด้วยว่านิ่มเอาขนมที่ตัวเองชอบให้โมกข์รับประทาน“ขอบใจมากจ้ะคนดี”“พี่โมกข์ต้องคิดถึงนิ่มด้วยนะคะ” เด็กน้อยเอ่ยบอกเสียงสั่นเครือ ทำท่าจะร้องไห้เมื่อรู้ว่าจะไม่ได้เจอหน้ากันอีกหลายปี“แน่นอนค่ะ พี่จะคิดถึงแม่นิ่มน้อยของพี่ทุกเวลา เรียนจบแล้วพี่จะรีบกลับมานะคะ พี่สัญญา” โมกข์ให้คำมั่นสัญญากับน้องน้อยด้วยการเกี่ยวนิ้วก้อยเล็

ริมฝีปากเป็นกระจับน่าจุมพิต หน้าผากนูนเกลี้ยงผุดผ่อง ผิวของเธอขาว เนียนละเอียด กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นจนต้องขยับใบหน้าเข้าไปสูดดมพวงแก้มสาวอย่างหักห้ามใจไม่ไหวแม่นิ่มน้อยของเขามีใบหน้ากลมหวาน คิ้วเรียวสวย ปากเป็นสีชมพูระเรื่อ ยามที่เธอพูดคุยกับเขาทำให้เห็นฟันขาวสะอาดเรียงตัวเป็นระเบียบน่ามอง แม้กระทั้งที่เธอแย้มยิ้มเขาก็มองเพลินแทบไม่อยากละสายตาไปจากดวงหน้าผุดผ่องเลยแม้แต่วินาทีเดียวเธอเป็นคนสะอาดสะอ้านเรียบร้อยอ่อนหวานและเชื่อฟังผู้ใหญ่ ไม่พูดจาหยาบคายกระโชกโฮกฮากให้รู้สึกระคายหู ยามได้พิศมองใบหน้าหวานละมุน เขารู้สึกได้ว่าหัวใจหนุ่มเต้นเร็วและมีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนไม่เคยมีหญิงใดทำให้เขารู้สึกเช่นนี้มาก่อนในชีวิตหนุ่ม แม้จะเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปเรียนไกลถึงเมืองนอกเมืองนา เจอผู้หญิงสวยๆ มาเยอะ แต่ไม่เคยมีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เท่าเธอมาก่อนดวงตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้นมาอย่างเชื่องช้า เธอมองเขาอย่างงุนงง ก่อนจะหน้าแดง ทำท่าจะลุกหนีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ เขาใช้มือกักเธอเอาไว้ใต้ร่างเพื่อไม่ให้หนีหายไปไหน“จะไปไหนครับ” เขาเอ่ยถามพลางยิ้มหวานใส่ตาคนขี้อาย“นิ่มจะ

“ปกติพี่ไม่ค่อยชอบกินของหวานหรอกค่ะ แต่ถ้าน้องนิ่มทำ พี่ก็กินได้หมดนั่นแหละครับ” คนปากหวานตอบเสียงหวานทำเอาคนฟังยิ้มเขิน“นิ่มจะให้คนไปเก็บดอกบัวนำไปถวายพระพรุ่งนี้ค่ะ ต้องขอตัวสักครู่นะคะ” หล่อนเอ่ยบอกหลังจากนั่งจิบน้ำชาสนทนากับโมกข์อีกครู่ใหญ่“เก็บที่ไหนหรือคะ” โมกข์เอ่ยถามอย่างสนใจ เขานึกลองไปเก็บบัวกับเธอบ้าง“ที่บึงบัวใหญ่ด้านโน้นค่ะพี่โมกข์”“พี่อยากไปดูดอกบัวจังค่ะ เราไปเก็บเองไม่ดีกว่าเหรอ จะได้เลือกเอง เอาที่ถูกใจ พี่จะช่วยน้องนิ่มเก็บเองค่ะ บ่าวไพร่ก็ให้ช่วยทำงานอย่างอื่นไป”“ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวให้นายสนพายเรือให้นะคะ”“เรือพายนั่งได้แค่สองคนให้นายสนพายให้ได้อย่างไรกัน”“เราไปคนละลำค่ะพี่โมกข์ ส่วนเรือของน้องให้นายมั่นช่วยพาย”“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ น้องนิ่มไปกับพี่ดีกว่า ใช้เรือลำเดียวกัน เดี๋ยวพี่จะพายให้นิ่มนั่งเอง ดีไหมคะ” โมกข์สรุปเสร็จสรรพ เขาไม่อยากให้คนอื่นอยู่ด้วยเพราะว่าอยากอยู่กับสาวน้อยสองต่อสอง“นิ่มลืมไปว่าพี่โมกข์พายเรือเก่งมากๆ เชียวค่ะ” เธอนึกถึงช่วงวัยเด็กที่มาอยู่ที่นี่กับบิดามารดาของเขา โมกข์มักจะพาเธอพายเรือและเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนาน พอนึกถึงช่วงวัยเด็กก็ต้องเผยย

สาวน้อยหอบหายใจจนสะท้าน โมกข์ถอดถอนเรือนกายออกห่าง ดึงคู่หมั้นตัวน้อยมากอดรัดแนบอก“พี่ช่วยสวมใส่เนื้อผ้าให้นะคะ...” เขาบอกเสียงหวาน ยินดีปรีดาที่ได้สาวน้อยเป็นเมีย“พี่โมกข์รังแกนิ่ม” นิ่มร้องไห้เบาๆ โมกข์ก็ปลอบไปตามประสา แต่เขารักของเขาจริงๆ ปากร้อนจุมพิตซับหยาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนด้วยความเอ็นดูรักใคร่ สัมผัสของเขาบางเบา ทะนุถนอมยิ่งกว่าอะไร“พี่ไม่ได้รังแกน้องนิ่ม แต่ทำไปด้วยความรัก น้องนิ่มก็รู้ว่าพี่ไม่ปันใจไปให้หญิงใดอีกแล้ว ให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อน แล้วเราแต่งงานกันนะคะ”“ค่ะ” นิ่มตอบรับเสียงเบา เธอเป็นแค่เด็กกำพร้าที่บิดามารดาของโมกข์ชุบเลี้ยงเอาไว้ แม้บิดามารดาที่ล่วงลับไปแล้วจะร่ำรวยเพียงใด ทิ้งมรดกเอาไว้ให้มากมายเพียงใด แต่เธอก็ยังเยาว์วัยนักที่จะดูแลรักษาทรัพย์สินเอาไว้ ถ้าไม่ได้บิดามารดาของโมกข์เธอคงเหลือแต่ตัว“กังวลหรือคะ ไม่ต้องกังวลหรอก พี่ไม่หลอกลวงให้แม่นิ่มน้อยของพี่ต้องเสียใจแน่นอน” โมกข์เชยคางสาวให้แหงนเงยขึ้น มองสาวน้อยด้วยความจริงใจ ก่อนจะประทับจุมพิตลงบนกลีบปากหวานอย่างดูดดื่มแล้วช่วยกันแต่งตัวจนเสร็จ โมกข์ประคองสาวน้อยลงเรืออย่างเป็นห่วงเป็นใยแม่นิ่มน้อยหน้ามนคน

“อ๊า...” นิ่มอุทานแล้วอุดปากตัวเองเอาไว้“ไหนพี่ดูหว่างขาของน้องนิ่มหน่อยสิคะ ถ้าบวมพี่จะไล้ให้เบาๆ แม่นิ่มน้อยของพี่จะได้สบาย” เขาลูบไล้สะโพกงอนงามของเธอ นิ่มหนีบขาเข้าหากันด้วยความอาย“ไม่เอาค่ะ” เธอปฏิเสธ อยู่ด้วยกันสองต่อสองเขาชอบพูดชอบทำอะไรแบบนี้ เธอทั้งอายทั้งทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย“แยกขาให้พี่หน่อยสิคะ พี่จะได้ดูว่ามันบวมมากแค่ไหน” คนคนพูดยังลูบสะโพกของเธอไม่หยุดหย่อน“น่าอายจะตายไปค่ะพี่โมกข์” เธอใช้มือปิดซอกกายสาวเอาไว้ รู้สึกสยิวทุกครั้งที่เขาลูบมือไปกับสะโพกเนียน“ชู่... นิดเดียวรับรองว่าไม่ทำอะไร”“ไม่ทำอะไรจริงๆ นะคะ” สาวน้อยเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ“ไม่ทำค่ะ” โมกข์รับปากเสียงหวาน จับสาวน้อยแหวกเรียวขาออกจากกันจนกว้าง เขามองกลีบเนื้อนวลแดงฉ่ำบวมเป่งอย่างห่วงใย เมื่อตอนกลางวันนั้นกลีบสาวปิดสนิทแต่ตอนนี้มันแย้มออกมานิดหน่อยเพราะโดนเขาฝังกายเข้าไปจนเกือบมิด“บวมนิดหน่อยเดี๋ยวพี่ทำให้สบายตัวนะคะ” เขาบอกเสียงนุ่มหู ก้มลงไปเลียไล้ให้อย่างอ่อนโยน“อื้อ... ไหนพี่โมกข์บอกว่าไม่ทำอะไรยังไงคะ” นิ่มร้องครางเมื่อโดนเขาลงลิ้นหนักๆ แทรกแซะความสากร้อนเปียกชุ่มเข้าหาเพื่อแนบชิดสนิทเนื้อ“อ๊าย