All Chapters of มั่นรักดวงใจเสน่หา: Chapter 21 - Chapter 30

“พี่โมกข์ไม่กลัวคุณป้าตีมือหักหรือคะ”“คุณป้าหลับอยู่ครับพี่เลยลงมาหา”“แน้...” เธอร้องขึ้นเมื่อได้ยินแบบนั้น“จะเก็บดอกไม้ไปร้อยมาลัยถวายพระเหรอคะ ต้องการคนช่วยคัดดอกพุดให้ไหมคะ” เขาอาสาพลางยิ้มหวานให้เธอ โมกข์อยากมีส่วนร่วมกับสิ่งที่เธอทำในทุกๆ วัน“ถ้าพี่โมกข์ว่างจะช่วยคัดดอกพุดให้ก็ได้ค่ะ” เขาค่อนข้างอ่อนโยนและละเอียด แถมยังใจเย็นอีกด้วย ไม่เคยหงุดหงิดรำคาญกับงานฝีมือเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอชอบทำเลย“พี่ว่างเสมอสำหรับแม่นิ่มน้อย” เขาเดินตามเธอไปเก็บดอกไม้ต้อยๆ โดยไม่รู้ว่าการกระทำของทั้งสองอยู่ในสายตาของผู้เป็นป่า ท่านเดินเข้าไปเอนหลังอีกครั้ง ปล่อยให้หนุ่มสาวได้อยู่ด้วยกัน คิดว่าบางอย่างปล่อยได้ก็ควรปล่อย เข้มงวดเกินไปเดี๋ยวจะพานเครียดกันไปใหญ่สาวน้อยโดนเกี้ยวพาราสีไปพร้อมๆ กับต้องร้อยมาลัยไปด้วย ทำให้เธอรู้สึกทั้งขัดเขินทั้งมีความสุขไปพร้อมๆ กัน“คืนนี้พี่ไปหานะคะ” เขากระซิบบอกสาวน้อยตรงริมหู“อุ๊ย! พี่โมกข์” เธอสะดุ้ง ตกใจกับประโยคของเขา เลยโดนเข็มร้อยมาลัยตำมือ“เจ็บมากไหมคนดี” เขาจับมือของเธอไปดูดเลือดจากนิ้วให้เบาๆ“อุ๊ย!” เธออุทานอีกรอบเมื่อโดนดูด จากความเจ็บกลายเป็นความขัดเขินแ

“อื้อ...” เธอร้องครางแผ่วๆ ยามที่เขาเลื่อนนิ้วมาสะกิดยอดถัน เขานุ่มนวลเสมอยามแตะต้องร่างกายของเธอ ร่างกายอบอุ่นที่แนบชิดเข้ามาหาให้ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยทุกครั้งที่สัมผัสกันและกัน“ถอดเสื้อผ้าออกนะแม่นิ่มน้อยของพี่ คืนนี้พี่จะกล่อมน้องน้อยของพี่นอนเองนะคะ” เขากระซิบอยู่ตรงริมหู ก่อนจะปลดชุดนอนของเธอออกจากร่าง“ไหนคะ ให้พี่สัมผัสแม่นิ่มให้ชื่นใจหน่อย คิดถึงมากเลยรู้ไหม” เขาแนบปากเข้าหา กดจุมพิตร้อนๆ ไปทั่วสรรพางค์กาย แล้วจับมือน้อยของเธอมาสัมผัสกับแก่นกายชาย ทำให้เธอรับรู้ว่ามันตื่นตัวแค่ไหน“อุ๊ย!”“คิดถึงจนจะขาดใจเลยรู้ไหม” ความแข็งขันของแก่นกายชายทำให้นิ่มหน้าแดงใจสะท้าน “คิดถึงพี่ไหม” เขาเอ่ยถามเสียงนุ่ม“คิดถึงอะไรกันคะ เห็นหน้ากันทุกวัน”“คิดถึงสัมผัสของพี่ไหม ตอบให้ชื่นใจหน่อยคนดี” คนเอ่ยถามเสียงหวานอยู่ตรงริมหูเนียนละเอียด เขาขบเม้มเบาๆ ดูดรัดใบหูหอมกรุ่น ทำให้เธอต้องครางเสียงสะท้าน“พี่รักแม่นิ่มน้อยสุดหัวใจ สิ่งไหนที่ทำให้มีความสุขได้พี่จะทำมันในทันที”“นิ่มก็รักพี่โมกข์คะ สิ่งไหนที่จะทำให้พี่โมกข์มีความสุขได้ นิ่มก็จะทำทันทีเช่นกันค่ะ” เธอพลิกตัวมาหาเขา โมกข์ดึงมือของเธอมาจ

“ครับคุณป้า”“แม่นิ่มเองก็เป็นหญิงดูแลลูกผัวให้ดีนะลูก ขอให้เราใจเย็นเหมือนแม่น้ำ มีเหตุมีผลและที่สำคัญก็คือบ้านช่องต้องดูแลให้ดีอย่างได้ขาดตกบกพร่อง เราเป็นหญิงเปรียบเสมือนแม่เรือน แขกไปใครมา อย่าให้เขาตำหนิได้เชียว”“ค่ะคุณป้า”“ขอให้ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร รักกันจนแก่เฒ่า มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง ป้าน่ะรอเลี้ยงหลานเต็มที่เลยนะ” คนพูดหัวเราะเบาๆ อย่างมีความสุขโมกข์กับนิ่มก้มลงกราบแทบเท้า มาลัยดึงหลานชายและหลานสะใภ้มากอดแนบอก ตบแผ่นหลังทั้งสองแล้วพยักหน้าอย่างยินดีปรีดาเป็นที่สุดหลังจากญาติผู้ใหญ่ออกไปจากห้องหอเรียบร้อยแล้ว โมกข์ก็ประคองนิ่มขึ้นจากพื้นเรือน เขามองเตียงกว้างสีขาวที่มีกลีบดอกไม้หอมกรุ่นโรยอยู่จนทั่ว แล้วมองเจ้าสาวคนสวยด้วยสายตารักใคร่สุดแสน“ไปอาบน้ำกันนะคะ” เขาชวนเธอไปอาบน้ำหลังจากช่วยปลดชุดเจ้าสาวออกไปจากตัว เธอเองก็ช่วยเขาปลดชุดสูทสีครีมออกไปจากเรือนร่างสูงสง่าของเขาเช่นกันหลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็มานั่งสวดมนตร์ไหว้พระ นั่งพับเพียบพนมมืออยู่ใกล้ๆ กันบนเตียง ก่อนจะก้มลงกราบพร้อมกันสามครั้ง โมกข์ดึงร่างภรรยามากอดรัดแนบอก ดึงผ้าห่มมาห่

โมกข์เดินตามภรรยาลงมาที่ครัวต้อยๆ สาวใช้ในห้องครัวมองกันอย่างสงสัย แต่พอรู้ว่าเจ้านายหนุ่มจะลงมาช่วยภรรยาปรุงอาหารก็ถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันทีเดียวแกงขี้เหล็กนั้นสำคัญที่สุดคือกะทิต้องเข้มข้นเพราะขี้เหล็กมีความขมหากกะทิไม่เข้มข้นจะทำให้น้ำแกงไม่อร่อยไม่กลมกล่อม นิ่มให้สาวใช้จัดการต้มขี้เหล็ก ใส่เกลือลงไปนิดหน่อย พอลวกเสร็จก็นำขึ้นมาล้างและหั่นเตรียมเอาไว้“น้องนิ่มจะให้พี่ทำอะไรบ้างคะ” โมกข์หันไปถามภรรยาที่กำลังให้คนขูดมะพร้าวและย่างปลากระเบนอยู่บนเตาถ่าน“พี่โมกข์ตำเครื่องแกงได้ไหมคะ” เธอมองสามีแล้วอมยิ้ม“ได้ค่ะ” เขารับคำเสียงหวาน เครื่องแกงขี้เหล็กเหมือนเครื่องแกงกะทิทั่วไปมีพริกไทย หอมแดง กระเทียม พริกแห้ง ขมิ้น ตะไคร้ เกลือ ตำเข้ากันจนละเอียดก็ใส่กะปิหรือเคยที่ย่างไฟจนมีกลิ่นหอม“โอ๊ย!” โมกข์ร้อง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดตา“ตายแล้ว เครื่องแกงกระเด็นเข้าตาเหรอคะพี่โมกข์” นิ่มรีบเดินไปนั่งลงใกล้ๆ เพื่อดูอาการของสามี“เปล่าค่ะ” เขาเปิดตาออกก่อนจะหอมแก้มเธอฟอดใหญ่“ตายแล้วพี่โมกข์ อายคนอื่นบ้างสิคะ” นิ่มหน้าแดงตีแขนสามีเพียะใหญ่ สาวใช้หันไปยิ้มให้กันเมื่อเห็นเจ้านายทั้งสองหยอกล้อกันอย่าง

“พี่ซื้อไว้สองตัว ให้น้องนิ่มด้วยตัวหนึ่ง จะได้ขี่ม้าขึ้นเขาเวลาไปดูสวนทุเรียนกับดี ดีกว่าเดินเท้าเป็นไหนๆ ค่ะ” ในสมัยนี้คนนิยมเดินเท้าขึ้นไปดูสวนผลไม้บนเทือกเขาสันกาลาคีรี เมื่อได้ผลไม้ก็จะหาบลงมาขาย โดยใช้ไม้คันหาบที่ทำจากไม้ที่แข็งแรงมีความเบา พันผ้าตรงส่วนที่วางบนไหล่เพื่อไม่ให้เจ็บไหล่ ส่วนปลายทั้งสองด้านจะใช้กระสอบเย็บเป็นถุงใบใหญ่ๆ แล้ววางผลไม้เข้าไปให้น้ำหนักทั้งด้านหน้าและด้านหลังเท่าเทียมกันแล้วเดินหาบลงมาจากเขาหนุ่มๆ ในหมู่บ้านที่ไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่งก็จะรับจ้างหาบผลไม้ให้เจ้าสวนที่รับสมัครลูกหาบช่วยหาบผลไม้ลงมาขายแล้วแบ่งเงินกันคนละครึ่ง ยิ่งทุเรียนนั้นน้ำหนักเยอะจึงต้องจ้างหนุ่มฉกรรจ์ที่แข็งแรงคอยช่วยหาบเพราะหาบเองกันไม่ไหว“นิ่มขี่ไม่เป็นหรอกค่ะ” เธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ปั่นจักรยานก็ยังปั่นไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ คิดว่าการขี่ม้าเป็นสิ่งที่ผู้ชายทำกัน ผู้หญิงมีหน้าที่ทำอาหาร เย็บปักถักร้อย ดูแลบ้านช่องและสามีกับลูกให้ดีเท่านั้น“เดี๋ยวพี่หัดให้ ตอนพี่ไปอยู่เมืองนอกเคยเรียนขี่ม้า แต่น้องนิ่มต้องสวมกางเกงนะคะ สวมกระโปรงแบบนี้ไม่ได้” เขาบอกแล้วยิ้มเอ็นดูให้เธอ เธอพยักหน้ารับรู้ ต