All Chapters of มั่นรักดวงใจเสน่หา: Chapter 31 - Chapter 40

“ขี่ได้แต่ไม่ต้องหักโหม ไม่อย่างนั้นจะขี่ไม่เป็นนะคะ พี่อยากพานิ่มไปเที่ยวสวนทุเรียนด้วยกัน” เขาลูบผมนุ่มอย่างปลอบโยน“ก็ได้ค่ะ” เธอรับคำกับอกกว้างของเขา กอดเอวหนาเอาไว้อย่างออดอ้อน จุมพิตปลายคางสากของเขาด้วยกิริยาน่ารัก โมกข์ขยับใบหน้าลงมาหา จุมพิตหน้าผากของเธอเบาๆ อย่างแสนรัก“ต้องขอโทษพี่โมกข์ด้วยนะคะ จะต้อนรับเพื่อนๆ ก็ต้องเลื่อนออกไป”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพื่อนๆ เจอกันเมื่อไหร่ก็ได้ แต่น้องนิ่มน่ะไม่สบายไม่ดูแลให้ดีเกิดเป็นอะไรขึ้นมาพี่จะไปหาเมียน่ารักแบบนี้ได้ที่ไหนอีกล่ะคะ” เขาจับปลายคางเล็กๆ ของเธออย่างเอ็นดู หยิกแก้มน้อยอย่างหยอกเอิน“พี่โมกข์ปากหวานนัก” เธอยิ้มหวานให้เขา“พักอีกนิดให้หายดีเดี๋ยวมะรืนเพื่อนๆ ของพี่ก็จะมาแล้ว”“ได้ค่ะ เดี๋ยวนิ่มจะจัดสำรับคาวหวานและของว่างเอาไว้ต้อนรับ”“ค่ะ” เขาจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยง กดร่างน้อยให้นอนพักผ่อนบนเตียงกว้าง พร้อมด้วยปัดปอยผมนุ่มทัดไปที่ริมหูของเธอ“ขวัญเอ๊ยขวัญมานะจ๊ะ ไม่สบายหลายวันหน้าซีดเชียวไปหมด อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ พี่จะให้แม่อาบทำให้กิน” เขาเอ่ยถามอย่างใส่ใจ ลูบผมนุ่มสลวยของเธอไปมา“นิ่มอยากกินต้มจืดร้อนๆ ค่ะพี่โมกข์” เธอ

นิ่มร้องครางเสียงกระเส่าอยู่ใต้ร่างของสามี เธอหยัดสะโพกรับอย่างไม่ล่าถอย จับจูงมืออันแสนอบอุ่นของสามีไปจนสุดเส้นทางสายสวาทวันรุ่งขึ้นโมกข์พาเพื่อนๆ ไปเที่ยวทะเลตามที่ได้สัญญาเอาไว้ เขามีบ้านพักอยู่ริมทะเล จึงคิดว่าจะพักที่นี่สักสามถึงสี่วันก่อนจะพากันขึ้นเขาโมกข์และนิ่มต้อนรับขับสู้แขกทั้งสิบสองคนเป็นอย่างดี โมกข์ชวนเพื่อนๆ ปิ้งย่างอาหารทะเลหลังจากเล่นแบดมินตันกันจนเหนื่อย เพื่อนๆ ของโมกข์พักอยู่อีกหลายวัน จึงขอตัวกลับเพราะว่าฤทธิ์ถูกทางบ้านเรียกตัวกลับโดยด่วนในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นพระมหากษัตริย์องค์แรกที่สนพระทัยในการเขียนจดหมายโต้ตอบเป็นภาษาอังกฤษ และทรงใช้การไปรษณีย์ในการติดต่อกับประมุขและบุคคลทั้งภายในและภายนอกประเทศ นับเป็นกุศโลบายอันเฉียบแหลมในการเจริญสัมพันธไมตรีกับมิตรประเทศ จนสามารถนำรัฐนาวาสยามฝ่าฟันวิกฤต ไม่ตกเป็นเมืองขึ้นของเหล่าประเทศมหาอำานาจในสมัยนั้น ด้วยเหตุนี้ "กิจการไปรษณีย์ไทย" จึงถือกำเนิดขึ้นในรูปแบบต่างๆ การจัดทำตั๋วแสตมป์สำหรับการส่งหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทยครั้งแรก ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นกิจการไปรษณีย์ภายในกรุงเทพฯ นับแต่นั้นเป

“พี่ให้คนเก็บเสื้อผ้ามาแล้วนะคะ คืนนี้ค้างที่นี่กันนะคนดี”“ไม่เห็นบอกนิ่มก่อนเลย”“เดี๋ยวไม่ยอมตามมา”“คุณป้าก็รู้แล้วเหรอคะ” เธอเอ่ยถามขณะที่เขานอนแนบข้างมาหา“รู้สิคะ พี่บอกว่าจะพามาผลิตลูก ท่านก็รีบเอ่ยอนุญาตทันทีเลยค่ะ” เขาจับมือเธอมาจุมพิตเบาๆ มองสบดวงตาหวานด้วยความรักใคร่“ขี่ม้ามาเหนื่อยๆ ไม่เหนียวตัวหรือคะ” เธอเอ่ยถามด้วยท่าทีเอียงอาย“งั้นไปอาบน้ำให้สบายตัวกันก่อน ที่นี่ไม่มีใครกวน จะร้องครางดังแค่ไหนก็ได้” เขาเย้าแหย่ภรรยาสาว“พี่โมกข์น่ะ” เธอทุบอกเขาระรัวกับประโยคหยอกเย้านั้น“ไปอาบน้ำกันเถอะจะได้สบายตัว” เขาถอดหมวกให้เธอ ก่อนจะช่วยปลดเสื้อผ้าอาภรณ์ให้อย่างเบามือ นิ่มสวมกระโจมอกด้วยผ้าถุงลายปาเต๊ะตามสามีไปยังลำธารที่อยู่ด้านหลังของกระท่อมไม้ ซึ่งต้องเดินลงไปยังทิศเหนืออีกห้าสิบเมตร รอบลำธารมีต้นไม้ใหญ่และโขดหิน น้ำใสไหลเย็นมองเห็นปลามากมายอยู่ในลำธารโดยเฉพาะปลาดุกหินหลายขนาด สวนผลไม้เป็นส่วนตัวพื้นที่ของใครก็เป็นของคนนั้น ปลาในลำธารจึงยังอุดมสมบูรณ์ไม่มีใครมาจับกินนอกจากคนที่เดินขึ้นเขามานอนค้างคืนในป่าเท่านั้น“น้ำเย็นจังค่ะ” ปกติแล้วเธอจะอยู่แต่บ้านไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวแ

“นิ่มแล้วแต่พี่โมกข์ค่ะ แต่ถ้าลูกเป็นผู้ชายล่ะคะ ให้ชื่อสายฝนเหมือนผู้หญิงไปไหมคะ”“งั้นก็ชื่อสายฟ้า สายฟ้ากับสายฝนคล้องจองกันดีนะพี่ว่า”“ค่ะ เพราะดีค่ะ” เธอตอบรับมองสายฝนนอกหน้าต่างอย่างผ่อนคลาย ก่อนที่มือบางจะเลื่อนออกไปสัมผัสกับน้ำฝนเย็นฉ่ำ โมกข์เลื่อนมือไปสัมผัสกับมือน้อยเอาไว้ นิ่มหันมามองหน้าสามี กะพริบตาเพียงเสี้ยววินาทีริมฝีปากร้อนก็ประทับลงมาบนริมฝีปากนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง โมกข์ดึงมือของเมียรักมาจุมพิต ก่อนจะอุ้มร่างน้อยไปวางบนเตียงนอนกว้าง เขาแนบชิดเข้าหาจนร่างสาวสะท้าน เสียงครางแผ่วๆ ดังประสานกับเสียงสายฝนที่ตกลงมาตลอดค่ำคืนในยามเช้าเสียงนกออกหากินร้องขับขานไปทั่วไพร นิ่มปรือตาแล้วขยับตัวเธออยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นของสามีโมกข์ตื่นนานแล้วเขานอนมองใบหน้าหวานละมุนของเมียรักนิ่งๆ อย่างมีความสุข“พี่โมกข์ตื่นนานแล้วหรือคะ”“เพิ่งตื่นค่ะ อากาศที่นี้ดีมากเลยนะ เมื่อคืนหนาวไหมคะ” เขาเกลี่ยแก้มสาวเบาๆ“ไม่หนาวหรอกค่ะ พี่โมกข์กอดเอาไว้ทั้งคืน” เขาจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธอเบาๆ ก่อนจะยิ้มหวาน“พี่โมกข์หิวหรือยังคะ”“หิวแล้วค่ะ หิวนม” เขาเลื่อนมือไปสัมผัสเคล้นคลึงปทุมถันอวบอิ่มของเมียรัก

“แกก็เจียมกะลาหัวเอาไว้ก่อนสิวะ ทำให้มันตายใจอย่างน้อยก็สักอาทิตย์แล้วค่อยจัดการ นี่แกเล่นโหวกเหวกโวยวาย ป่านนี้รู้กันไปหมดทั้งเรือนแล้วมั้งว่าแกจะจับคุณโมกข์มาทำผัว”“แม่มีแผนอะไรเหรอ” พิมพ์ศรีเอ่ยถามมารดา“เออ... แผนฉันไม่พลาดหรอก ขอแค่แกเล่นให้สมบทบาทเท่านั้นก็พอ” ศจีมั่นใจในแผนการของตัวเองเพราะเคยใช้ได้ผลมาแล้วก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้สองแม่ลูกสะดุ้ง ก่อนจะได้ยินเสียงหวานๆ ของนิ่ม“น้าศจีจ๊ะ นิ่มเองจ้ะ ขอเข้าไปได้ไหมจ๊ะ”“ได้สิจ๊ะ น้าไม่ได้ล็อกประตู” ศจีรีบบอก“กำลังจัดของกันเหรอจ๊ะ เดี๋ยวนิ่มช่วยนะจ๊ะ”“อุ๊ย! ไม่ต้องหรอกจ้ะ แค่นี้เองน้ากับแม่พิมพ์ทำเองได้” พิมพ์ศรีแอบหันไปเบ้ปากอยู่ทางด้านหลังของมารดาโดยไม่ให้นิ่มเห็น เมื่อได้ยินมารดาพูดจาจ๊ะจ๋าเสียงอ่อนเสียงหวานกับนิ่ม ในขณะที่อยู่กับเธอสองต่อสองมารดามีท่าทีเกลียดขี้หน้าและหมั่นไส้นิ่มจะตายไป แต่พอต่อหน้าก็ตอแหลใส่ว่ารักใคร่เสียนักหนาถ้าจะยกรางวัลความตอแหลให้ก็คงต้องยกให้มารดาของเธอนี่แหละ แต่ความตอแหลของมารดาก็ทำให้เธอหนีจากพ่อขี้เหล้าเมายา บ้าผู้หญิง ผีพนันเข้าสิงมาอยู่บ้านช่องหรูหราพร้อมไปด้วยข้าทาส