All Chapters of เริงลับร้ายคนในสถานะ: Chapter 11 - Chapter 20

ส่วนชื่นชีวานั้นแม้จะแอบเข้าข้างว่าตัวเองสวย เพราะมันก็เถียงไม่ได้เมื่อเธอถอดแบบคนเป็นแม่มาคล้ายคลึงยิ่งกว่าแกะเลยด้วยซ้ำ แต่ก็เป็นเพียงนางงามภูธร กิริยา มารยาทชาติตระกูลของเธอคงไม่สามารถเทียบเคียงกับคนรักของฌานได้อีกอย่าง การที่เขาควงผู้หญิงคนนั้นมาที่บริษัทก็คงเป็นการป่าวประกาศได้เป็นอย่างดีหรือเปล่าว่าหัวใจที่เฉยชาตอนที่อยู่กับเธอนั้น แท้จริงแล้วข้างในก็ยังสดใส เป็นสีชมพูหวานแหวว และด้วยอายุอานามแล้ว อีกไม่นานก็คงลงเอยกันอกหักจริง ๆ แล้วสินะ... แล้วจู่ ๆ ชื่นชีวาก็เข้าใจถึงประโยคนั้นแต่ด้วยความที่เธอฝึกกลั้นน้ำตามาตั้งแต่เด็ก เนื่องจากคนเป็นแม่ไม่อยากเห็นเวลาที่เธอร้องไห้ต่อหน้าท่าน เช่นนั้นแล้ว ต่อให้เจอเรื่องสะเทือนจิตใจ ข้างในแหลกสลาย หากหญิงสาวก็ยังยืนหยัดอยู่ได้และเพิ่งรู้ว่าแอลกอฮอล์ที่กลืนลงท้องไปทั้งหมดทั้งมวลนั้น รสชาติมันหวานขึ้นกว่าเดิม หลายเท่าเลยทีเดียวเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนที่ตะวันได้รับโทรศัพท์จากผู้เป็นนาย...ซึ่งมันเป็นที่น่าแปลกใจสุด ๆ เพราะปกติแล้วไม่มีทางหรอกที่ฌานจะรบกวนคนอื่นนอกเหนือเวลางาน ต่อให้เขาเป็นเจ้านายที่เนี้ยบจัด ทุกอย่างต้องเป๊ะสุด ๆ แต่เมื่อไร

“เพราะแบบนี้ไง แจ่มถึงรักคุณฌาน” ชื่นชีวายังเมาอยู่เต็มขั้น หากแต่วันนี้คำบอกรักของเธอกลับชัดเจนกว่าทุกครั้งที่เจอกันเสียด้วยซ้ำอาจเป็นเพราะมองเห็นความใจดีที่เขามอบให้ และความอ่อนโยนที่มีแค่เพียงตอนที่เผลอไผลเท่านั้นที่เธอจะมีโอกาสได้รับมัน ระหว่างที่มองดูการเคลื่อนไหวของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะบอกให้เขารู้เป็นครั้งที่ล้าน แม้ผลตอบรับของมันจะเป็นความเฉยเมยเช่นเดิมก็ตาม“ไม่ต้องทำเป็นพูดดี ฉันทดไว้แล้ว... เธอต้องชดใช้ที่ทำให้ฉันเสียเวลา” ร่างสูงทิ้งทุกอย่างลงตะกร้า ก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำ ชื่นชีวาเห็นอย่างนั้นก็พาเนื้อตัวที่เปลือยเปล่าของตัวเองเดินตาม หากทันทีที่ร่างกายปะทะเข้ากับความเย็นของเครื่องปรับอากาศ ไหล่บางก็ห่อเข้าหากัน พอดีกับตอนที่เจ้าของห้องหยิบเสื้อแขนยาวเนื้อบางมาสวมให้ แต่ด้วยความสูงที่เกือบแตะร้อยเก้าสิบของคนเป็นเจ้าของ ส่งผลให้เสื้อตัวนั้นกลายเป็นเดรส สำหรับคนที่สูงเพียงร้อยหกสิบอย่างเธอ “คุณฌานนั่นแหละที่ทำให้แจ่มเป็นแบบนี้” ชื่นชีวาไม่ได้ซึ้งใจในสิ่งที่เขาทำตรงกันข้ามกลับติดใจคำต่อว่าของเขาต่างหาก ยามที่ถูกกล่าวหาราวกับตัวเองเป็นคนผิด มันก็ส่งผลให้นึกขึ้นมาได้ว่าเห

ปกติเขาไม่รุนแรงกับเธออย่างนี้หรอก อาจจะเป็นเพราะความสงสารที่มีให้กับเด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ต่อให้ชื่นชีวาเป็นลูกสาวของคนที่เขาเกลียดก็จริง แต่ก็เถียงไม่ได้ว่าสามปีที่ผ่านมานี้ เธอเป็นเด็กดี อยู่ในโอวาท ยอมทำตามแทบจะทุกอย่างที่เขาสั่ง เพราะรักอย่างที่เธอพูดตลอดหรือเปล่า ฌานไม่แน่ใจ แต่เพราะไถ่บาปเรื่องที่ยัยแม่มดคนนั้นทำเอาไว้อาจจะแน่นอนกว่าบางครั้งฌานเองก็ถอดใจ คิดไว้ว่าจะพยายามไม่เอาความรู้สึกทั้งหมดมาลงกับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง และมองชื่นชีวาเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เลี้ยงไว้คลายเหงา หากมันไม่ง่ายเลย เพราะเมียใหม่ของพ่อดูเหมือนจะตั้งใจเล่นงานเขาทุกครั้งที่มีโอกาส อย่างไม่กี่วันก่อนก็มีการถ่ายโอนหุ้นของบริษัทที่ท่านเป็นเจ้าของครึ่งหนึ่ง ไปให้เมียตัวเองถึงห้าเปอร์เซ็นต์เพื่อเป็นของขวัญวันเกิดหรือวันตายอะไรสักอย่างฌานจะไม่โกรธเลย ต่อให้ตาแก่นั่นจะให้สมบัติทุกชิ้นที่มีให้กับวรรณรสา แต่ที่เขาโมโหสุด ๆ และทดไว้ในใจเรื่อยมา คือหุ้นที่หล่อนได้ไปมันคือส่วนหนึ่งของบริษัทเขาไง แล้วตอนนี้มันจะต่างอะไรจากการทำงานแทบตาย เพื่อแบ่งผลประโยชน์ให้กับมัน“คุณฌาน เบาหน่อยได้ไหม”จนกระทั่งตอนที่คนใต้ร

วรรณรสาในตอนนี้ไม่สนใจใครทั้งนั้น คงเป็นเพราะความโกรธที่สะสมมาตลอดทั้งคืนล่ะมั้งส่งผลให้เธอทิ้งคราบผู้ดี ไม่เหลือแม้แต่สภาพของผู้หญิงที่อ่อนโยนให้ได้เห็นไม่เพียงแค่หันไปตะคอกสามีเสียงดังลั่น แต่เธอยังสะบัดเขาทิ้งอย่างไม่ไยดี จากนั้นก็ออกแรงลากลูกสาวคนโตผ่านหน้าคนในบ้านด้วยการจิกมือไปบนผมดำขลับเงางาม ถูลู่ถูกังไปยังห้องนอนรูหนูของชื่นชีวา โดยมีนิ่มวิ่งร้องไห้ตามหลังด้วยความเป็นห่วงเป็นใยและทันทีที่ไปถึงวรรณสราก็ผลักประตูออก จากนั้นก็โยนเจ้าของห้องเข้าไปด้วยความรุนแรงที่มหาศาล ก่อนจะปิดประตูลงปังใหญ่เพื่อปิดกั้นภาพเหล่านี้ออกจากสายตาของคนรอบข้าง“มึงไปไหนมา บอกกูมาเดี๋ยวนี้” ร่างเพรียวเท้าเอวมองด้วยสายตาที่วาวโรจน์ แม้ชื่นชีวาจะนั่งพับเพียบอยู่บนพื้น ร้องไห้ออกมาน้ำตาแทบเป็นสายเลือด และยกมือไหว้อ้อนวอน ก็ไร้ซึ่งความปรานีอยู่ในความรู้สึกเมื่อสิ่งที่ต้องการคือคำตอบของคำถาม อยากรู้นักว่า ‘อะไร’ หรือ ‘ใคร’ ทำให้ชื่นชีวากล้าขัดคำสั่งเธอถึงขั้นนี้ได้“แม่จ๋า แจ่มขอโทษ แม่ยกโทษให้แจ่มเถอะนะ” ซึ่งชื่นชีวาไม่มีทางบอกขืนปล่อยให้ท่านรู้ว่าคนที่กักตัวเธอไว้เป็นฌานล่ะก็ รับรองได้เลยว่าบ้านนี้คง

ที่จะอยู่ร่วมกัน แต่ไอ้ครั้นจะปล่อยให้ยายไปอยู่ที่อื่นเพียงลำพัง ทั้งพ่อกับแม่ของเขาก็ไม่อยากทำอย่างนั้น ท้ายที่สุดจึงตัดสินใจสร้างบ้านหลังเล็ก ๆ ให้ยายอยู่ในรั้วเดียวกันซึ่งตอนที่เขาเกิดมาท่านก็ช่วยแม่เลี้ยงกินระยะเวลาสิบกว่าปีก่อนที่ท่านจะจากไปด้วยโรคร้ายและทันทีที่ยายสิ้นใจ... พ่อก็หมดความเกรงใจ จากนั้นก็เริ่ม ‘ออกลาย’ ให้ได้เห็นกันร่างสูงเดินไปตามทางของตัวเอง... แต่พอลับร่างของนิ่มไปแล้ว จากที่ต้องตรงไปยังบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ตรงหน้า เขากลับเลือกที่จะเลี้ยวซ้ายไปยังบ้านหลังใหญ่ลัดเลาะไปตามทางเดินอย่างเงียบเชียบ ไม่นานก็ไปโผล่ที่หลังบ้านซึ่งตรงนั้นจะมีช่องเล็ก ๆ ให้คนเดินผ่านเข้าไปในบ้าน หากตรงไปจะเป็นห้องครัวใหญ่ แต่โดยทั้งฝั่งซ้ายและฝั่งขวาจะเป็นห้องพักของแม่บ้านกับคนขับรถ... แน่นอนว่าคนที่เขาตามหาก็ ‘น่าจะ’ ซ่อนตัวอยู่ในนั้น เขารู้ดีว่าชื่นชีวาอยู่ห้องไหน ด้วยความที่อยู่บ้านหลังนี้มาก่อน พอฟังคำบอกเล่าของเธอเพียงแค่ครั้งเดียว เขาก็สามารถจินตนาการภาพในหัวขึ้นมาได้ เมื่อมาถึงที่หน้าห้อง ฌานจึงไม่ลังเลที่จะเคาะประตูลงไป... รอเพียงไม่นานคนข้างในก็ขานรับด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอิดโร