All Chapters of เริงลับร้ายคนในสถานะ: Chapter 31 - Chapter 40

ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แต่ก็เป็นเรื่องที่ฌานควรรู้ไว้... อย่างน้อยนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเลิกวุ่นวาย ด้วยการเสียเวลามากังวลกับคนที่ไม่มีค่าอย่างเธอ เมื่อถึงเวลาชื่นชีวาจึงไปยืนรอฌานที่หน้าบริษัท ส่วนชายหนุ่มเองก็ขับรถออกมารับ ไม่ได้หลบซ่อนสายตาผู้คนรอบข้างให้ดูมีพิรุธ เพราะอย่างไรแล้วทั้งคู่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่น้องกัน จนท้ายที่สุดมันกลายเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ว่าหญิงสาวจะกลับยังไงหรือกับใคร ก็ไม่มีใครมานั่งถามหรือจับผิดให้เป็นที่ผิดวิสัยถ้าเป็นสมัยที่เธอยังเป็นนักศึกษา ชื่นชีวาจะนั่งรถไฟฟ้าไปรอที่คอนโดฯ หรูของฌานซึ่งไม่ถือว่าเป็นที่น่าแปลกใจต่อให้อยู่ในวัยที่สามารถเป็นอิสระจากทางบ้านได้ อีกอย่างหนึ่งด้วยความที่แม่ดุเป็นปกติอยู่แล้วตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้ไปเตร็ดเตร่กับเพื่อนวัยเดียวกันพอถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านจริง ๆ ในขณะที่คนอื่นไปเที่ยวเล่นกันต่อ เธอก็มีข้ออ้างนั่นแหละ พอมาถึงที่คอนโดฯ กันทั้งคู่แล้ว ก็มักจะใช้เวลาไปกับการอาบน้ำเกลือกกลิ้งไปบนเตียงกว้าง จากนั้นก็ค่อยมีความสัมพันธ์... ในลักษณะที่เนิบช้า เน้นไปในทางเคล้าคลอเคลียจนพอใจเสียมากกว่า พอหลับได้สักตื่นก็ค่อ

“ทำไม” แต่ฌานไม่ได้ทำแค่เพียงพูด คราวนี้มือใหญ่ยังทำอุกอาจด้วยการล้วงเข้าไปสำรวจความเนียนนุ่มภายใต้เสื้อยืดพอดีตัวของชื่นชีวา แต่กลับถูกคนเป็นเจ้าของเบรกไว้ “คุณฌานมีคนอื่นแล้ว อย่าแกล้งทำเป็นลืมสิคะ”“ก็แค่กลับไปคุยกัน ยังไม่ได้ตกลงปลงใจอะไรทั้งนั้น”“ถึงจะแค่คุยก็ไม่ควรค่ะ” อย่างไรแล้วเขาก็ไม่เลือกเธอ หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ยิ่งไม่สมควรใกล้ชิดกันจนเรื่องทางกายมีอิทธิพลมากกว่าเหตุและผลในด้านอื่น ท้ายที่สุดชื่นชีวาก็เลือกที่จะดึงมือเขาออกก่อนจะถอยห่างชนิดที่มือใหญ่ไม่มีทางเอื้อมถึงง่าย ๆ“มานี่” แต่ฌานไม่ยอมหรอก เขาพยายามไขว่คว้าหาคนที่ร่างกายโหยหา... จิตใจเองก็ใช่ หากหญิงสาวกลับเลือกที่จะส่ายหน้า “ไม่ได้ค่ะ คุณฌานยังอยู่ในช่วงเวลาที่ยังไม่แน่ใจเกี่ยวกับคุณคนนั้น ส่วนแจ่มเองก็มีเหตุผล...”“เหตุผลอะไรอีก อย่าลีลาน่า เพิ่งเลิกยุ่งกันไม่กี่วันเอง ทุกอย่างมันต้องใช้เวลามากกว่านี้สิ” ฌานตัดสินใจที่จะไม่แคร์คะนึงนิจอีกต่อไป เพราะคนที่อยู่ตรงหน้ามีแรงดึงดูดมากกว่ามหาศาล คงยากที่จะปล่อยชื่นชีวากลับไปโดยไม่มีความสัมพันธ์ ถ้าไม่อย่างนั้นเขาอาจจะปวดหนึบไปอีกหลายวัน ยากกว่าที่จะกลับมาเป็นป

“ถามได้ ก็กลับมาหา ‘เมีย’ ยังไงล่ะ” ร่างสูงใหญ่ของพยัคฆ์ย่างสามขุมเข้าไปหาวรรณรสา พร้อมกับกดหน้ามองอดีตภรรยาที่ดูเหมือนว่าจะเด็กลงกว่าครั้งสุดท้ายที่เจอกันด้วยซ้ำ “ไม่เจอกันเป็นสิบๆ ปี แทนที่เธอจะแก่ลง แต่ทำไมถึงได้งามหยดย้อยอย่างนี้ล่ะเมียจ๋า”“ไปให้พ้น ๆ หน้าฉันนะ อย่าเข้ามาใกล้…”“แหม ก็คนมันคิดถึงจะให้ทำยังไง” มือใหญ่เอื้อมไปข้างหน้าหวังจะแตะต้องร่างนวลเนียนเหมือนอย่างที่เคยทำ แต่วรรณรสากลับเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับมองด้วยสายตารังเกียจ “ไม่เจอหน้าผัวตั้งนาน ไม่คิดถึงกันบ้างหรือไง”“คิดถึงบ้าบออะไร แกไปให้พ้น ๆ หน้าฉันเดี๋ยวนี้นะ” คุณนายของบ้านมองซ้ายมองขวากลัวว่าจะมีใครผ่านมาพบเจอเข้าจึงเอื้อมมือเข้าไปกระชากแขนล่ำของอีกฝ่ายแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังต้นไม้ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลออกไป ใช้ความสูงใหญ่และร่มเงาของมันบดบัง “มานี่เลย”ทันทีที่หลบพ้นสายตาจากคนภายนอก ร่างเพรียวสวยของคุณแม่ยังสาวก็ถูกรวมเข้าไปในอ้อมกอดของผู้มาเยือน ไม่เพียงเท่านั้นยังถูกระดมจูบไปทั่วลาดไหล่เปลือยเปล่า ลามมาจนถึงเนินอกขาวอวบอยู่ภายใต้ชุดเดรสสีหวานราคาแพง แม้คนเป็นเจ้าของจะพยายามดิ้นมากเท่าไรก็ดิ้นไม่หลุด จนที่สุดแล้วไม

ชื่นชีวาแทบร้องไห้เมื่อเจอหน้าคนคุ้นเคย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมามากกว่านั้น เจ้าของใบหน้างามก็หันขวับกลับไปมองด้านหลังซึ่งภาพที่เห็นในตอนนี้มันคือภาพที่ผู้ชายคนนั้นเดินผ่านหน้าบริษัท ทำท่าทางเหมือนไม่ได้ตามเธอมา… ตอนนั้นแหละ ถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกตามหรือเปล่าไม่รู้ รู้แค่เพียงว่าเธอรอดชีวิตแล้วตอนนี้ด้านฌานเองก็หันกลับไปมองชื่นชีวาด้วยความสงสัย ชะเง้อชะแง้มองตามสายตาของหญิงสาว ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้มากกว่าเคย และไม่ลืมที่จะเอ่ยถาม “หนีใครมา ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น”ใบหน้างามซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัดจนชายหนุ่มต้องเอื้อมมือเข้าไปช่วยพยุง ก่อนจะพาเธอเดินเข้าไปในบริษัท อันดับแรกที่ทำคือการคว้าเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลมาให้เธอนั่งจากนั้นก็คว้ากระดาษบนเคาน์เตอร์มาพัดวี และถามหายาหอมยาดมกับพนักงานที่อยู่ตรงนั้น“คุณฌาน… แจ่ม แจ่มรู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม” ชื่นชีวาสารภาพออกไปตรง ๆ “แต่ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าคะ”“กลัวถึงขนาดนี้ คงไม่ได้คิดไปเองหรอก”“แต่พอแจ่มออกวิ่ง ก็ไม่ได้มีใครวิ่งตามนะคะ”ฌานเลิกคิ้ว สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะยื่นมือไปรับยาดมที่พนักงานยื่นมาให้จ่อเข้าไปยังจมู

ทันทีที่ปลายสายเอ่ยทัก ชื่นชีวาก็วางโดยอัตโนมัติ… เพราะต่อให้นานเหลือเกินที่ไม่ได้เจอหน้า แต่เธอก็จำเสียงของท่านได้เป็นอย่างดี มือเรียวสั่นน้อย ๆ ขณะที่ดึงกลับมาไว้ที่เดิม และภาพของท่านก็วนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้งคืนที่ฝนตกในห้องเช่ารูหนูกลางชุมชนแออัด เสียงของแม่ที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดยังคงชัดเจนในความทรงจำ เด็กหญิงชื่นชีวาในวัยสิบขวบซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าหลังเก่าเห็นแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองถูกกระชากผม ตบตี ไม่เพียงเท่านั้นยังกระทืบซ้ำด้วยฝีมือของคนเป็นพ่อที่พ่นถ้อยคำหยาบคายออกมาสารพัดอย่างภาพเหล่านั้น นอกเหนือจากที่มันจะทำให้เธอรักแม่มาก ในทางเดียวกันมันก็ทำให้ภาพของพ่อ ไม่ต่างอะไรจากอสุรกายที่เจอเมื่อไรก็จำเป็นต้องวิ่งหนีสุดกำลัง… และสิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ก็คือบอกให้แม่รู้ตัวเสียก่อน ท่านจะต้องทราบว่าพ่อออกมาจากคุกแล้ว ก่อนที่อะไร ๆ มันจะแย่ลง ก่อนที่ชีวิตของเราสองคนแม่ลูกจะย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาที่เลวร้ายเหมือนวันวานชื่นชีวาจึงตัดสินใจกดโทรหาแม่ของตนทันทีทันใด แต่คนที่อยู่ปลายสายก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับ ดังนั้นเธอเลยตัดสินใจโทรเข้าบ้านหลังใหญ่ของลุงโตมรซึ่งคนที่มารับกลับเป็นนิ