All Chapters of เริงลับร้ายคนในสถานะ: Chapter 21 - Chapter 30

“ค-- เอ๊ย... ใครมันเป็นคนทำ ใครมันกล้าทำถึงขนาดนี้!” ระหว่างที่พูดออกมา มือใหญ่ก็เอื้อมไปประคองใบหน้างามไว้อย่างเบามือ ราวกับกลัวว่ามันจะบอบช้ำไปมากกว่าเดิมเพราะเท่าที่เห็นตอนนี้มันก็เกินพอแล้ว ทั้งมุมปากที่มีรอยแตก ทั้งแก้มใสที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกทำร้าย ยิ่งพลิกแขนพลิกขาเรียวสวยที่เขาหลงใหลขึ้นมาดู ฌานก็แทบจะพุ่งตัวออกไปเอาคืนให้เธอ เพียงแต่ต้องชะงักเนื่องจากชื่นชีวารั้งตัวไว้ “คิดว่าเป็นแม่แล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ คนอย่างมึงต้องเจอกู!”“คุณฌาน!” ไม่มีทางหรอกที่เธอจะปล่อยเขาไป แค่เห็นแววตาวาวโรจน์ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าไม่จำเป็นต้องตอบคำถาม เขาก็หาตัวคนทำถูก และคงพร้อมที่จะปะทะกันให้แตกหักยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำฌานก้มมองมือเล็กที่เกาะแขนอยู่ แต่กลับไม่กล้ามองหน้าเธอเพราะรู้สึกเจ็บแทน “ปล่อย”“ไม่ปล่อยค่ะ คุณฌานห้ามไปนะ ห้ามไปวุ่นวายกับแม่ของแจ่ม”“เธอโง่หรือไงถึงปล่อยให้มันทำขนาดนี้ เออ คงโง่จริง ๆ แหละเพราะป่านนี้แล้วยังห่วงมันอยู่ได้”“แจ่มไม่ได้ห่วงแม่ แต่ห่วงคุณฌานต่างหาก” ชื่นชีวาแทบจะโถมทั้งเนื้อทั้งตัวกอดเขาไว้ เหนื่อยกายไม่เท่าไร แต่เหนื่อยใจกับคนที่โมโหเป็นฟืนเป

ต่อให้ผลของมันคือการที่วรรณรสาเจ็บปวด เสียใจ หรือแม้แต่โกรธเคืองเล็กน้อย เป็นไปอย่างที่ใจเขาปรารถนาตั้งแต่ต้นก็ตาม แต่การเจ็บตัวของชื่นชีวาไม่ใช่เรื่องตลก แน่นอนว่าฌานไม่มีวันรับได้หากไม่รู้ทำไม ร่างสูงของฌานจึงเดินออกจากห้องนอนเล็กของเธอด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งยิ่งนักแต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมเดินออกมา ปล่อยให้อะไร ๆ มันค้างคาอย่างนั้นแหละ ไม่จำเป็นต้องไปหาคำตอบให้กับมัน หากก้าวไปไม่เท่าไรขายาวก็ต้องชะงัก เมื่อมองไปยังซุ้มไม้ระแนงที่อยู่ตรงสวนหย่อมก่อนที่จะถึงโรงจอดรถอยู่หลายเมตรแล้วได้เห็น ‘น้องสาว’ สุดที่รัก คนที่มีสายเลือดครึ่งหนึ่งมาจากแหล่งเดียวกัน กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการทำอะไรสักอย่าง พลันความคิดก็หวนไปนึกย้อนถึงใบหน้าของชื่นชีวาที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ เนื้อตัวที่มีแต่รอยขีดข่วน... ที่สุดแล้วฌานก็ตัดสินใจเดินเข้าไปทักทายหนูน้อยวัยหกขวบ คนที่เงยหน้าขึ้นมายิ้มทันทีที่เห็นพี่ชายเข้าไปทักทาย“พี่ฌาน...” ลลินชะงักมือที่กำลังระบายสีอยู่ เพื่อยกมือไหว้พี่ชายต่างแม่ที่เดินเข้ามาใกล้ “สวัสดีค่ะ”หากฌานไม่ได้ตอบอะไรออกไป เจ้าของใบหน้าเฉยเมยกลับชะเง้อไปมองรูปที่เด็กน้อยกำลังวาดก่อนจะยิ้มที

พอถึงเวลาเข้าจริง แม่อย่างวรรณรสาก็ไม่ได้มาส่งชื่นชีวาเหมือนอย่างที่บอกไว้ในวันนั้น เช้าวันจันทร์ที่มาถึง หญิงสาวจึงต้องมาทำงานด้วยขนส่งสาธารณะเช่นปกติมาด้วยตัวเองและหาได้มีเงาของคนเป็นแม่ติดสอยห้อยตามเหมือนอย่างที่คิดไว้ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้เธอแปลกใจเท่ากับการรู้ข่าวเรื่องที่ลูกเลี้ยงกับแม่เลี้ยงทะเลาะกัน หากแต่ไม่มีใครสักคนเอาเรื่องนี้ไปบอกกับเจ้าของบ้าน ทั้งที่ความจริงแล้วมันควรเป็นเรื่องใหญ่ ชนิดที่คุณลุงต้องเรียกฌานมาด่าหรือไม่ก็ตามมาต่อว่าถึงบริษัท เหมือนทุกครั้งที่ชายหนุ่มกลับบ้านไปปะทะแปลก ทุกอย่างดูแปลกไปหมด... แม้แต่ตัวเธอเองก็แปลกที่ไม่คิดจะใส่ใจเรื่องนั้นมากเท่าที่ควรตรงกันข้ามกลับรู้สึกเหนื่อยล้าในเรื่องอื่น เพราะเอาเข้าจริงชื่นชีวาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมถึงรู้สึกได้ถึงความเปล่าเปลี่ยวเอกาเช่นนี้ ทั้งที่การตัดสินใจเลิกรากับฌาน มันเป็นสิ่งที่เตรียมใจไว้ตั้งนานแล้ว แต่ทันทีที่มันจบลงจริง ๆ เธอกลับกลายเป็นใครก็ไม่รู้ที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้จักเธอเศร้า เหงา และหงอย... ท้ายที่สุดก็ลากสังขารมาทำงานอย่างคนที่ไร้จิตวิญญาณ แม้กระทั่งตอนที่เห็นรถเจ้านายอย่างฌานขับผ่านหน้าตอ

วรรณรสากำลังกอดอกมองดูนิ่มรื้อข้าวของ ในขณะที่นิ่มเองนั้นหน้าซีดทันทีเมื่อได้สบสายตากับชื่นชีวาซึ่งเจ้าของห้องเข้าใจว่านิ่มคงถูกบังคับจึงไม่ได้คาดโทษเอากับคนที่ลงมือทำ แต่กลับหันขวับไปมองหน้าแม่บังเกิดเกล้าด้วยความไม่พอใจใช้สายตาคาดคั้นเอาคำตอบที่เธอหวังว่ามันจะมีเหตุผลมากพอ“เพื่ออะไรคะ”คนเป็นแม่แปลกใจที่ชื่นชีวากลับบ้านผิดเวลา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ตรงกันข้ามกลับหันไปสั่งการและให้ความสนใจกับนิ่มมากกว่า “เจอหรือเปล่า”“เจออะไรคะ”ชื่นชีวาร้องเสียงหลง เธอหันไปมองทางนั้นที ทางนี้ที ไม่นานก็เจอคำตอบที่ต้องการ “เจอแล้วค่ะ”ทันทีที่นิ่มพูดออกมาเสียงเบา เจ้าของห้องรูหนูแห่งนี้ก็หันไปมองสิ่งที่อยู่ในมือแม่บ้านสาว ใจที่อกสั่นขวัญแขวนอยู่แล้วหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะไม่เพียงแค่ข้าวของมีราคาที่ฌานเคยซื้อให้เก็บไว้ถูกหยิบมากองรวมกัน แต่นิ่มยังหยิบกล่องยาของเธอขึ้นมาโชว์หราซึ่งเป็นแผงยาคุมกำเนิดที่ชื่นชีวาต้องกินอยู่ทุกวัน และยังมีที่ตุนไว้อีกหลายแผง“แม่ทำแบบนี้เพื่ออะไร” หญิงสาวถึงกลับร้องเสียงหลง และหันไปเผชิญหน้ากับคนเป็นแม่เต็มตัว เพราะนิ่มไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก ดูจา

ปกติแล้วฌานไม่เคยยุ่งเรื่องส่วนตัวของพนักงาน เขาประกาศกร้าวอย่างชัดเจนว่าจะไม่เอาหน้าเข้าไปเสนอแน่นอน ถ้ามันไม่ถึงขั้นผิดผัวผิดเมียกันหรือร้ายแรงถึงขั้นผิดกฎหมาย เช่นนั้นแล้ว ต่อให้เอกเอื้อจะโปรยเสน่ห์ให้กับสาว ๆ ทั่วทั้งบริษัท หลอกฟันคนอื่นไปทั่ว เขาก็ไม่เคยคิดที่จะพาตัวเองเข้าไปวุ่นวายเพราะถือว่าโต ๆ กันแล้ว เอกเอื้อเองก็ไม่มีครอบครัว ไม่มีกระทั่งแฟนด้วยซ้ำ... พอมันเริ่มเกมกับชื่นชีวาบ้าง แม้จะทั้งห่วงทั้งหวง แต่ก็ทำให้แค่มองแล้วกลับมานั่งหงุดหงิดกับตัวเอง“มีอะไรให้ช่วยก็บอกคะนิ้งได้นะ” คะนึงนิจเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหูน่าฟัง หากก็ต้องแปลกใจเมื่อคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเลือกที่จะยกน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มราวกับต้องการหลบสายตา ก่อนจะแสร้งทำเป็นคุยถึงเรื่องอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นที่เกิดขึ้น “เป็นธรรมดาแหละครับ ทำงานกับคนเยอะ ๆ ก็แบบนี้แหละ… ว่าแต่ร้านอาหารที่คะนิ้งกำลังจะเปิดเป็นยังไงบ้าง ใกล้ถึงเวลาที่ผมจะเข้าไปช่วยหรือยัง”คะนึงนิจเรียนจบทางด้านอาหารมาจากต่างประเทศ หลายปีที่ผ่านมานี้เธอก็ตระเวนฝึกงานไปทั่ว ประสบการณ์ที่น่าทึ่งที่สุดก็คงเป็นการล่องเรือสำราญ ซึ่งตอนนี้เธออายุสามสิบแล้ว