جميع فصول : الفصل -الفصل 70

‘เจฟ’ วิศวกรโยธาหนุ่มจบใหม่วัย 23 ปี เพิ่งย้ายข้าวของเข้ามาอยู่ในทาวน์เฮาส์แถบชานเมืองได้ไม่ถึงอาทิตย์ เพื่อความสะดวกในการไปคุมไซต์งานก่อสร้างโรงงานที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร ทาวน์เฮาส์ที่เขาเช่าเป็นหลังริมสุดที่ดูเงียบสงบ แต่สิ่งที่ทำให้เขาเริ่มไม่อยากออกไปไหนในวันหยุด กลับไม่ใช่ความเหนื่อยล้าจากงาน แต่มันคือ ‘เพื่อนบ้าน’ หลังติดกันต่างหากเช้าวันเสาร์อากาศร้อนอบอ้าว เจฟในชุดเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นสบาย ๆ กำลังยืนจัดชั้นวางหนังสืออยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง เขามองลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ ลงไปยังพื้นที่ซักล้างหน้าบ้านของหลังข้าง ๆเสียงประตูไม้ระแนงดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่ ‘พี่ยี่หวา’ หญิงสาววัยประมาณ 30 ต้น ๆ จะเดินออกมาพร้อมตะกร้าผ้าใบใหญ่ เธออยู่ในชุดลำลองที่เป็นเสื้อยืดคอกว้างเนื้อบางสีขาว และกางเกงขาสั้นรัดรูปที่อวดเรียวขาขาวเนียนโดดเด่นสะดุดตาเจฟหยุดมือที่กำลังจัดหนังสือ สายตาของเขาเริ่มสำรวจเรือนร่างของหญิงสาวข้างบ้านอย่างเผลอตัวทุกจังหวะที่พี่ยี่หวาเขย่งเท้าเพื่อพาดผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ลงบนราวตากผ้า เสื้อยืดตัวบางนั้นจะเลิกขึ้นจนเห็นเอวคอดกิ่วและผิวขาวจัดที่ตัดกับขอบกางเกงในลูกไม้ที่โผล่พ

เสียงคลิกประตูที่ปิดลงดังกึกก้องในความเงียบของห้องทำงานท่านประธาน ‘แพรไหม’ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ ในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำราคาแพงและอำนาจอันน่าเกรงขาม“เข้ามาสิ” เสียงทุ้มต่ำของ ‘คุณภาคภูมิ’ ประธานบริษัทหนุ่มวัยสามสิบปลาย ๆ ที่มีรังสีความเย็นชาแผ่ออกมา ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่ร่างบอบบางของเด็กฝึกงานอย่างเธอ แพรไหมก้าวไปยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีขัดมันวาว หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุอก“งานที่ให้ไป ทำไมถึงผิดพลาดได้ขนาดนี้?” คุณภาคภูมิว่า พลางเขี่ยแฟ้มงานที่เธอทำพลาดไปชนกับปากกาโรลลิ่งบอลสีทองบนโต๊ะ แพรไหมก้มหน้าต่ำ เข่าเธอแทบทรุด“ขอโทษค่ะ ท่านประธาน” เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือคุณภาคภูมิเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปาก “ขอโทษงั้นเหรอ? เธอคิดว่าคำขอโทษของเธอมีค่าเท่ากับความเสียหายที่ฉันจะต้องแบกรับงั้นหรือเด็กฝึกงาน?”แพรไหมตัวสั่นสะท้าน เธอรู้ว่าคุณภาคภูมิเป็นคนเด็ดขาดและไม่เคยใจดีกับใคร แต่ไม่คิดว่าจะรุนแรงถึงขนาดนี้“เธอคงต้องโดนลงโทษบ้างแล้วสินะแพรไหม” คุณภาคภูมิพูดช้า ๆ มือหนากำยำของเขายื่นออกไปกดปุ่มปิดม่านอัตโนมัต

“พะ... พ่อเลี้ยงคะ…มีคนแอบดู” หนูนากระซิบเสียงสั่น พยายามจะหุบขาเข้าหากันแต่แทนที่พ่อเลี้ยงสิงห์จะหยุด เขากลับแสยะยิ้มร้าย สายตาคมกริบตวัดไปมองไอ้เข้มที่อยู่หลังพุ่มไม้ ก่อนจะคว้าขาเรียวของหนูนาแหกออกกว้างกว่าเดิม จนเห็นหีสีสดที่ถูกลำควยสีคล้ำเสียบค้างไว้จนหีบานปลิ้น“อยากดูก็ให้มันดูไป! ดูซะไอ้เข้ม... ดูว่าหีเมียกูมันตอดควยกูดีขนาดไหน!”พ่อเลี้ยงสิงห์คำรามลั่น ก่อนจะเริ่มซอยสะโพกกระแทกหีหนูนาอย่างป่าเถื่อนรุนแรงกว่าเดิม เขากระชากเอวบางให้แอ่นขึ้นรับแรงกระแทกจากลำควยขนาดยักษ์ที่รูดเข้าออกจนสุดโคนหัวควยหยักบานสีแดงก่ำมุดเข้ามุดออกในหีที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำเงี่ยนขาวขุ่น จนเกิดเสียง ‘แฉะ แฉะ แฉะ’ ดังสนั่นจนไอ้เข้มที่แอบดูอยู่ถึงกับหายใจติดขัด“ซี๊ดดด... มึงดูนะไอ้เข้ม! ควยมึงใหญ่ได้ครึ่งของกูหรือเปล่า! ดูหัวควยกูเวลาจมมิดลงไปในหีเมียกูสิ!”พ่อเลี้ยงสิงห์จงใจถอนควยออกมาจนเกือบหลุด เผยให้เห็นท่อนควยยาวเหยียดที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำกามต่อหน้าสายตาคนงานชาย ก่อนจะกระแทกสวนกลับเข้าไปเน้น ๆ จนมิดโคนดัง ‘ปึก!’ ร่างของหนูนาสะท้านสั่นระริก ตาลอยคว้างด้วยความเสียวปนอับอายเขาเร่งจังหวะการเย็ดรัวยิบจนสะ

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าที่โรงเรียนเริ่มคึกคักไปด้วยเสียงพูดคุยของนักเรียน อาจารย์เกริกพลยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าเสาธงวันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสว่างเนื้อดีที่รีดจนเรียบกริบ ติดกระดุมข้อมือเรียบร้อย กางเกงสแลคสีดำเน้นช่วงขาที่ยาวหนา ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยและดุดันยิ่งกว่าทุกวัน แว่นสายตาที่สวมอยู่ช่วยบดบังแววตาที่สับสนจากเรื่องเมื่อคืนสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างบางที่เดินผ่านประตูโรงเรียนเข้ามา โมจิในชุดนักเรียนที่จงใจให้ผิดระเบียบยิ่งกว่าเดิม กระโปรงทรงแคบถูกพับขอบขึ้นจนสั้นเหนือเข่าไปหลายนิ้ว เสื้อนักเรียนตัวเล็กที่แทบจะปิดบังส่วนเว้าส่วนโค้งไม่อยู่ เธอเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะเกริกพลใจสั่นวาบ ภาพที่เธอนอนบิดกายอยู่บนโต๊ะทำงานเมื่อคืนแล่นเข้ามาในหัวจนเขารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่เป้ากางเกงที่เริ่มจะคับแน่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาพยายามเมินหน้าหนีไปทางอื่น ทำเป็นตรวจตรานักเรียนชายกลุ่มข้าง ๆ แทน“อาจารย์เกริกพลคะ... วันนี้ไม่ตรวจระเบียบหนูหน่อยเหรอคะ?”เสียงหวานใสที่แฝงความนัยดังขึ้นข้างตัว โมจิเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เธอจงใจโน้มตัวลงมาปรับถุงเท้าที่ไม่ได้หลุด ทำให

ในคอนโดของเจฟที่เต็มไปด้วยแปลนงานและเศษอุปกรณ์วิศวกรรม นีนนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาเก่า ๆ ในชุดกางเกงขาสั้นจุ๊ดกับเสื้อยืดตัวโคร่งที่เธอหยิบของเจฟมาใส่จนคอเสื้อกว้างหล่นลงมาเห็นไหล่เนียน“เฮ้ยเจฟ! มึงหยิบมันฝรั่งให้กูหน่อยดิ้ วางอยู่ข้างขามึงน่ะ” นีนร้องบอกพลางสายตายังจ้องอยู่ที่หน้าจอทีวีที่กำลังฉายซีรีส์เรื่องดัง“มือขาดเหรออีนีน? ใกล้แค่นี้หยิบเองดิ่กูกำลังตีป้อม” เจฟตอบทั้งที่ตามังจ้องมือถือ แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจแล้วหยิบห่อขนมโยนใส่ตักเพื่อนสาวแรง ๆ จนมันกระเด้งโดนหน้าอกนุ่มของเธอ“โอ๊ย! มึงแกล้งกูเหรอไอ้เจฟ ตบกบาลแยกเลยนี่” นีนหันไปแยกเขี้ยวใส่ แต่เจฟกลับหัวเราะร่วน“หน้ามึงตลกฉิบหายตอนทำหน้าดุ เหมือนหมาชิวาวาเลยว่ะ” เจฟวางมือถือลงแล้วขยับเข้าไปใกล้ ขยี้หัวนีนจนผมเผ้ายุ่งเหยิง“ไอ้เหี้ยเจฟ! ผมกูเสียทรงหมด” นีนพยายามปัดมือหนาออก แต่เจฟกลับรวบข้อมือเล็กของเธอไว้ด้วยมือเดียว แรงของเขามหาศาลจนนีนหยุดชะงัก สายตาที่เคยกวนประสาทของเจฟเปลี่ยนไปครู่หนึ่งเมื่อเขามองเห็นยอดอกที่ไหวตามจังหวะหายใจของเธอภายใต้เสื้อยืดคอกว้างนั่น“มึงนี่... ตัวเล็กฉิบหายเลยนีน ข้อมือมึงเท่าตะเกียบเองมั้ง” เจฟพูด