All Chapters of กระหายห้วงสวาท: Chapter 1 - Chapter 10

เย็นย่ำหลังเลิกงาน ครามเดินมาถึงบ่อน้ำหลังกระท่อมตามที่เคยทำเป็นประจำ เหงื่อจากความร้อนและคราบดินโคลนจากการทำนาปกคลุมทั่วร่างกายจนรู้สึกเหนียวเหนอะหนะ เขาวางถังน้ำและขันใบบนไว้ที่พื้น ก่อนจะถอดเสื้อกล้ามสีซีดออก เผยให้เห็นแผ่นอกและกล้ามแขนที่แข็งแรงจากการทำงานหนัก ผิวสีแทนเข้มที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นดูมีเสน่ห์ลุ่มลึกอย่างประหลาดจากนั้นเขาก็ปลดกางเกงขาดๆ ออก เหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว ร่างกายที่กำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการทำงานกลางแจ้งดูเซ็กซี่อย่างไม่น่าเชื่อ แสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องลงมากระทบกับผิวชื้นเหงื่อของเขาจนเป็นประกายวาววับครามใช้ขันตักน้ำจากตุ่มขนาดใหญ่ที่วางอยู่ข้างๆ แล้วเทราดลงบนศีรษะ ความเย็นของน้ำทำเอาเขาถึงกับต้องสูดปาก และทำให้เขาถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัว แต่มันก็ช่วยชะล้างความร้อนรุ่มที่เกาะกุมอยู่ในร่างกายได้เป็นอย่างดีเขาใช้มืออีกข้างหยิบสบู่มาฟอกตามร่างกาย ฟองสบู่สีขาวลูบไล้ไปตามผิวกายที่กำยำ ลำแขนที่แข็งแรง หัวไหล่ที่กว้าง และแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่น่ามอง มือของเขาลูบไล้ไปทั่วทุกตารางนิ้วของผิวเนื้อที่เนียนนุ่มจนวินต้องถอนหายใจออกมาอย่างสุขใจ

รสจูบของสาลี่ร้อนแรงและรุกเร้า ครามพยายามขัดขืนแต่ก็ทำได้เพียงเล็กน้อย เมื่อริมฝีปากของสาลี่ประกบลงมาอย่างแนบแน่น เขาก็เริ่มตอบสนองอย่างอัตโนมัติ สองมือของเขายกขึ้นโอบรัดเอวของเธออย่างไม่รู้ตัวเมื่อครามเริ่มตอบสนอง สาลี่ก็ยิ้มอย่างพอใจ เธอกดจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ปล่อยให้ความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้ไหลบ่าออกมาอย่างเต็มที่ จากนั้นเธอก็ผละออกเล็กน้อยแล้วค่อยๆ โน้มตัวลงไปที่คอของคราม ลากจูบไปตามผิวกายที่กำยำอย่างแผ่วเบา จนครามต้องกัดฟันระงับความเสียวซ่านที่แล่นไปทั่วร่างในขณะที่ความปรารถนาเริ่มเข้ามาครอบงำจิตใจของคราม เขาก็รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของสาลี่ที่เริ่มสัมผัสกับเรือนกายของเขาอย่างช้าๆ การรุกเร้าที่รุนแรงของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะจมลงไปในห้วงแห่งความต้องการที่ไม่มีวันสิ้นสุดครามเริ่มหมดหนทางที่จะขัดขืน เมื่อความปรารถนาที่เร่าร้อนของเขามันเริ่มรุนแรงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เขากอดสาลี่แนบแน่นราวกับจะให้ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน และทุกการกระทำก็เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่พุ่งพล่านออกมาจากส่วนลึกที่สุดของหัวใจแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้ทั้งคู่ลืมสิ้นซึ่งเหตุผล

ครามชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสาลี่ยืนเปลือยอยู่ตรงหน้า ส่วนสาลี่ก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "อ้าว... ตื่นแล้วเหรอสาลี่" ครามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำสาลี่ไม่ตอบ เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่ปิดบัง "พี่ครามไปไหนมาคะ... ทำไมไม่รอสาลี่""พี่เห็นสาลี่นอนหลับสบาย ก็เลยไม่อยากปลุก" ครามตอบ "เมื่อคืนก็โดนเอาจนดึก... จะนอนต่อก็ได้นะ แต่พี่ต้องไปนาแล้ว""ไม่เอาค่ะ สาลี่อยากไปกับพี่คราม""ไม่ได้หรอก ถ้าชาวบ้านเห็นเราอยู่ด้วยกัน เค้าจะเอาไปเล่าได้"สาลี่หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะ ก็ให้เค้าเล่าไปว่าเราสองคนเป็นผัวเมียกัน""แต่พี่ยังไม่ได้ยอมรับให้สาลี่เป็นเมียพี่นะ" ครามพูดอย่างตรงไปตรงมา"ไม่เป็นไรค่ะ รู้กันแค่เราสองคนก็ได้" สาลี่ตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ สายตาของเธอจับจ้องไปที่ส่วนนูนที่พุ่งออกมาอย่างไม่สามารถปิดบังได้ภายใต้ผ้าขาวม้า เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือออกไปสัมผัสแก่นกายที่แข็งแกร่งนั้นเบา ๆ"พี่ครามยังเงี่ยนอยู่หรอคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน"เปล่านะ" ครามตอบเสียงสั่น พยายามควบคุมความรู้สึกที่แล่นพล่านจากการสัมผัสของเ

พุฒิเดินมาถึงบ้านไม้เก่าของสาลี่ เขาสำรวจบริเวณบ้านด้วยสายตา เป็นบ้านไม้ที่ยกสูง ตัวบ้านแม้จะดูเก่าและโดดเดี่ยว แต่ก็สะอาดและน่าอยู่ รอบๆ มีผักสวนครัวเล็กๆ น้อยๆ จัดวางอย่างเป็นระเบียบ "สาลี่! พี่มาแล้ว!" พุฒิตะโกนเรียก สักพักหนึ่ง ร่างบอบบางของสาลี่ก็ปรากฏ เธอเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา "แหมพี่พุฒิ ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้ สาลี่ไม่ได้เตรียมทำอะไรไว้เลย" "พี่ส่งผักเสร็จไวน่ะ อีกอย่างพี่ไม่อยากให้สาลี่รอ" "เข้ามาข้างในก่อนสิจ๊ะ" พุฒิรีบเดินเข้าไปตามคำชวนของสาลี่ บรรยากาศภายในบ้านเย็นสบายตามแบบบ้านไม้ "พี่พุฒินั่งตรงนี้ก่อนนะ สาลี่รีบไปทำกับข้าวแป๊บเดียว" "ให้พี่ช่วยไหม" "ไม่ต้องหรอกจ้ะ สาลี่เตรียมวัตถุดิบไว้แล้ว เหลือแค่เอาลงหม้อ" "ก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยเรียกเลยนะ" "ได้จ้ะ นั่งตามสบายนะ" พูดเสร็จสาลี่ก็เดินเข้าไปหลังครัว ลงมือทำกับข้าวต่อ พุฒิเริ่มเดินสำรวจในบ้านของสาลี่ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบตามมุมห้อง บ่งบอกถึงความเป็นผู้หญิงที่ดูแลตัวเองดี สายตาของเขาเหลือบไปเห็นประตูห้องห้องหนึ่งที่ปิดไว้ไม่สนิท ด้วยความอยากรู้อยากเห็

เปรี้ยง!!เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจนน่าตกใจ สาลี่กรีดร้องเบาๆ แล้วสะดุ้งตัวโยน เธอยกมือขึ้นมาปิดหูอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัวพุฒิรีบลุกออกมาจากที่นั่งเดิม และก้าวเข้ามาโอบกอดสาลี่ไว้แน่น"ไม่ต้องกลัวนะสาลี่ พี่อยู่ตรงนี้" เสียงของเขาอบอุ่นและทุ้มต่ำสาลี่มุดตัวซบอยู่กับแผงอกที่แข็งแรงของพุฒิ เธอกอดเขาไว้แน่นพร้อมกับหลับตา เธอรู้สึกถึงไออุ่นและความปลอดภัยที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา พุฒิโอบกอดร่างบางนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ปล่อยให้เธอซึมซับความรู้สึกปลอดภัยจนกว่าจะคลายความกลัวเมื่อเสียงฟ้าร้องห่างออกไป ทั้งสองก็ค่อย ๆ ผละออกจากกันเล็กน้อย แต่พุฒิก็ยังคงโอบไหล่เธอไว้"แล้วถ้าอยู่คนเดียวจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย" พุฒิถามด้วยความเป็นห่วง"สาลี่เคยกลัวจนน้ำตาไหลเลยค่ะ ได้แต่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มในห้อง" สาลี่ตอบเสียงสั่น"สาลี่ต้องมีคนมาดูแลได้แล้วนะ จะอยู่คนเดียวไปอีกนานแค่ไหน" พุฒิเริ่มรุกต่อ "ถ้าจะรอแต่ไอ้ครามแล้วเมื่อไหร่มันจะมองสาลี่ล่ะ""สาลี่อยู่ได้ค่ะ""อยู่ได้แบบไหน ถึงได้กลัวตัวสั่นแบบนี้" พุฒิพูดพร้อมกับบีบไหล่เธอเบาๆสาลี่ยิ้มอ้อน "สาลี่ไม่กลัวแล้วค่ะ... เพราะมีพี่พุฒิอยู่ด้วย""นึ