ตอนที่ 8 : ความลับที่ถูกเปิดเผย (NC)🔞🔥

สาลี่ที่ทำกับข้าวเสร็จแล้วเธอเตรียมยกสำรับกับข้าวมาวาง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อไม่เห็นพุฒิอยู่ที่โซนรับแขก

"พี่พุฒิไปไหนของเค้านะ" เธอพึมพำด้วยความสงสัยจึงเดินตามหา ก่อนจะได้ยินเสียงครางเบาๆ ดังลอดออกมาจากห้องนอนของตัวเอง เธอจึงค่อยๆ เดินเข้าไปที่ประตูนั้นอย่างช้าๆ แล้วเอาหูแนบกับบานประตู

"ซี๊ด... สาลี่... อ่าาาา..."

เสียงร้องครางที่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเสียวซ่านของพุฒิทำให้สาลี่ถึงกับนิ่งไป เธอค่อยๆ เปิดประตูแง้มแล้วแอบมองผ่านช่องเล็กๆ เพื่อไม่ให้เขาไหวตัว สิ่งที่เห็นนั้นทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ พุฒิกำลังหลับตาและเอามือรูดควยของตัวเองอย่างเมามันเสียวซ่าน อีกมือหนึ่งก็ถือกางเกงในลูกไม้สีดำของเธอ ที่เพิ่งใส่ออกศึกพิศวาสกับครามมา ดมอย่างเงี่ยน ราวกับควบคุมความใคร่ของตัวเองไม่ได้

"ควยของพี่พุฒิก็ใหญ่ยาวเหมือนกันนะ" สาลี่คิดในใจ แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่เธอเห็นนั้นก็ทำให้เธอเกิดความรู้สึกเสียวแฉะที่หีอย่างรุนแรง

"เห้อ... เงี่ยนอีกละ" สาลี่คิดอย่างหงุดหงิด "พี่พุฒิ... อยากเย็ดขนาดนี้ทำไมไม่มาขอกันดีๆ" เธอได้แต่คิดในใจและแอบมองพุฒิบำบัดความใคร่ด้วยมือของตัวเองต่อไป

สาลี่เห็นพุฒิเลียเป้ากางเกงพร้อมกับสูดดม มือก็เริ่มขยับแรงขึ้นพร้อมกับเสียงครางที่เริ่มดังขึ้นเหมือนว่ากำลังจะถึงจุดสุดยอด เสียงครางสุดท้ายที่ยาวและดังสนั่นบ่งบอกว่าพุฒิได้ปลดปล่อยความปรารถนาที่เก็บไว้จนหมดสิ้นแล้ว เขาใช้กางเกงชั้นในของสาลี่เช็ดน้ำสีขาวขุ่นที่พุ่งทะลักออกมาจากหัวควยอย่างไม่รีรอ ก่อนที่จะวางกางเกงชั้นในของสาลี่ไว้ในตะกร้าเหมือนเดิม และรีบสวมใส่กางเกงของตัวเอง

สาลี่เห็นดังนั้นจึงรีบเดินออกจากประตูและกลับมาที่สำรับกับข้าว ทำทีเหมือนว่ากำลังจัดจานอยู่

พุฒิเดินออกมาจากห้องนอนของเธอและเดินออกมาบริเวณโซนหน้าบ้านที่สาลี่จัดวางกับข้าวไว้

"เสร็จแล้วเหรอสาลี่"

"เสร็จพอดีค่ะพี่พุฒิ ไปไหนมาคะ"

"อ๋อ พี่ก็เดินดูบ้านของสาลี่นั่นแหละ เห็นว่าเป็นผู้หญิงอยู่ตัวคนเดียว ก็เลยเดินสำรวจให้ว่ามีตรงไหนที่ไม่มิดชิดหรือเปล่า พี่จะได้มาจัดซ่อมให้" พุฒิโกหกอย่างหน้าตาเฉย

"ใจดีจังเลยนะคะ" สาลี่ว่าพลางยิ้มยั่วยวนอย่างที่พุฒิไม่รู้เลยว่าเธอรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว

พุฒิได้แต่ยิ้มให้ก่อนจะเดินมานั่งตรงสำรับกับข้าว สาลี่เริ่มตักข้าวใส่จาน จังหวะที่ก้มตัวลงนั้น พุฒิเห็นเนินอกอวบอิ่มที่ล้นออกมาจากเสื้อ เขาแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน ความรู้สึกปรารถนาที่เพิ่งถูกปลดปล่อยไปกลับเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

"นี่ค่ะ" สาลี่พูด พร้อมกับยกจานข้าววางลงตรงหน้าพุฒิ

"ขอบใจนะสาลี่"

"กินเยอะ ๆ นะคะพี่พุฒิ ไม่มีใครมานั่งกินข้าวกับสาลี่นานแล้ว ปกติสาลี่นั่งกินคนเดียวตลอดเลย"

"พี่เองก็นั่งกินข้าวคนเดียวทุกวันนะ ถ้าได้มานั่งกินกับสาลี่แบบนี้ทุกวันก็คงจะดี" เขาพูดพร้อมกับส่งสายตาหวานซึ้งให้กับเธอ ในใจของพุฒิพลันคิดถึงกลิ่นหีของสาลี่จากชุดชั้นในที่เขาสูดดมและรูดควยจนเสร็จไปเมื่อครู่ 'นี่ถ้าได้เย็ดจริง จะมีความสุขขนาดไหนวะ'

สาลี่ยิ้มให้ ทำทีเหมือนเอียงอาย แต่ความจริงแล้วเธอรู้สึกแฉะร้อนตรงหีอย่างรุนแรงจากการที่ได้แอบมองเขาสำเร็จความใคร่ ทั้งสองนั่งทานข้าวด้วยกันพร้อมกับพูดคุยอย่างออกรสเรื่องสัพเพเหระในหมู่บ้าน บรรยากาศภายนอกเต็มไปด้วยความเงียบสงบของบ้านไม้กลางชนบท แต่ภายในใจของทั้งคู่กลับเร่าร้อนและมีอารมณ์พิศวาสอย่างรุนแรง

ทุกสายตาที่สบกัน ทุกรอยยิ้มที่แลกเปลี่ยน ล้วนแต่เป็นเชื้อเพลิงที่โหมกระพือไฟปรารถนาที่ไม่มีใครยอมพูดออกมาตรง ๆ

เป็นเวลาสายมากแล้วหลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จ สาลี่ก็นำมะละกอสุกหวานที่หั่นอย่างสวยงามมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าของพุฒิ ทั้งสองนั่งพูดคุยกันอยู่บนบ้าน ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้อง ก็ดังครืนคราง ตามมาด้วยเสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีอย่างหนักหน่วง สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบแต่ก็แฝงความโรแมนติก

"ฝนตก... พี่พุฒิคงยังกลับบ้านไม่ได้" สาลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความยินดี

"พี่ก็ยังไม่อยากจะรีบกลับไปไหนนี่" พุฒิตอบทันควัน

"นึกว่าพี่ต้องรีบกลับไปดูสวนผักของพี่ซะอีก"

"ฝนตกแบบนี้ก็ไม่ต้องรดน้ำหรอก" พุฒิว่าพลางจ้องตาเธออย่างมีความหมาย "พี่มีเวลาอยู่กับสาลี่ได้ทั้งวัน"

สาลี่เห็นถึงความปรารถนาในสายตาของเขา แต่ก็ทำเป็นไม่รู้ ไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา เธอเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อยั่วเขาต่อไป

"สาลี่ก็รู้จักพี่พุฒิมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่เคยเห็นว่าพี่พุฒิจะคบกับผู้หญิงคนไหนเลยนะ"

"ไม่มีผู้หญิงที่ไหนมาเอาพี่หรอก พี่ก็แค่ผู้ชายปลูกผักธรรมดา" พุฒิพูดติดตลก แต่แววตากลับซ่อนความจริงจัง

"ไม่จริงหรอกค่ะ พี่พุฒิต่างหากที่ไม่สนใจที่จะจีบใคร"

"ก็คนที่พี่สนใจ เค้าก็ไม่ได้สนใจพี่ไง" พุฒิถอนหายใจ

"ใครเหรอคะ บอกสาลี่ได้ไหม"

พุฒิยิ้มขมขื่นเล็กน้อย "พี่ขอเก็บไว้ในใจดีกว่านะ เพราะพี่ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเธอคิดยังไงกับพี่ กลัวว่าบอกไปแล้วเธอจะรังเกียจพี่"

"ใครจะกล้ารังเกียจพี่พุฒิล่ะค่ะ หล่อขนาดนี้" สาลี่ยิ้มหวาน สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมที่เธอตั้งใจส่งให้เขา

พุฒิส่ายหน้ายิ้ม ๆ "แต่ก็คงสู้ไอ้ครามไม่ได้หรอก เห็นสาลี่ทั้งรักทั้งหลงมันขนาดนั้น"

สาลี่หัวเราะเบา ๆ "พี่ครามเค้าไม่ได้สนใจสาลี่หรอกค่ะ เค้าเห็นสาลี่เป็นเพียงแค่น้องสาว"

"สาลี่น่ารักขนาดนี้ จะมองเป็นแค่น้องสาวได้ยังไง ไอ้ครามมันตาไม่ถึง" พุฒิพูดเสียงหนักแน่น เขาคิดในใจว่าตัวเองคงไม่ปล่อยให้โอกาสดี ๆ หลุดมือไปแบบนั้นแน่

"พี่ครามเค้าแค่รักอิสระค่ะ" สาลี่ตอบอย่างเข้าใจ

"สาลี่เองก็อยู่คนเดียวมานานแล้วนะ เมื่อไหร่จะมีคนมาดูแล" พุฒิเริ่มรุกเข้าเรื่องอย่างตรงไปตรงมา

"สาลี่ก็อยู่ได้ค่ะ ได้ผักที่พี่พุฒิเอามาส่งให้ขาย สาลี่ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร"

"ต่อไปพี่จะส่งผักให้สาลี่ฟรี ๆ เลยก็ได้นะ พี่ไม่คิดตังค์"

"อย่าเลยค่ะพี่พุฒิ พี่เองก็เหนื่อยที่ต้องปลูกผักดูแลผัก ถ้าทำแบบนั้นแม่ค้าคนอื่นเค้าจะว่าเอาได้นะคะว่าเลือกปฏิบัติ พี่พุฒินั่นแหละจะเดือดร้อน"

"ถ้างั้นพี่ลดราคาให้เอาไหม"

"ลดราคาพอได้อยู่นะคะ ขอบคุณล่วงหน้าแล้วกันค่ะ" สาลี่ตอบด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เสียงฝนกระทบหลังคายังคงทำให้บรรยากาศเย็นสบาย แต่ความรู้สึกของภายในใจทั้งสองกลับร้อนรุ่ม ความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ในแววตาและคำพูดเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ พุฒิเห็นท่าทีของสาลี่ก็รู้ว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องทำอะไรบางอย่างแล้ว