Semua Bab ต้นสายปลายรัก: Bab 41 - Bab 50

“มะรืนนี้พัชจะลงไปพังงานะคะคุณพ่อคุณแม่”เพชรไพลินบอกบิดามารดาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น หลังจากนั่งประจำที่บนโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้วพัชระมองบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะเรื่องนี้เขาได้ยินสุวารีรายงานให้ฟังแล้วตั้งแต่เมื่อกลางวันที่ผ่านมา เพราะกัญญพัชรให้อีกฝ่ายจองตั๋วเครื่องบินให้ หากจองไปหลายที่เขาคงไม่ห่วงเท่าไร เพราะอย่างไรเสียก็ไปกันหลายคน แต่คราวนี้เลขาฯ กลับรายงานมาว่ากัญญพัชรให้จองตั๋วแค่ที่เดียว“หนูจะลงไปคนเดียวหรือลูก ทำไมไม่ให้คุณสุเขาลงไปด้วยล่ะ แล้วตากล้องบริษัทล่ะ ไม่พาลงไปทำงานด้วยกันหรือ”“พัชไม่อยากเสียเวลาค่ะคุณพ่อ อีกอย่างก็คือ การลงไปครั้งนี้กะทันหันเกินไป พัชคิดว่าสองคนนั้นคงเตรียมตัวไม่ทัน เพราะเขาอาจมีงานอื่นอยู่แล้ว ส่วนพี่สุก็ต้องอยู่ทำงานให้คุณพ่อ พัชเลยคิดว่าลงไปคนเดียวสะดวกกว่า ก็แค่ไปถ่ายวิดีโอและถ่ายรูปเอง พัชลงมือเองก็ได้” เห็นสีหน้าเป็นห่วงของมารดาที่มองมาแล้ว เธอก็หันไปสบตากับท่านพลางยิ้มกว้าง“คุณแม่อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิคะ เชื่อมือพัชนะคะ พัชบอกแล้วไงคะว่าจะ

รวินทร์พากัญญพัชรนั่งสปีดโบตที่ให้เพื่อนเช่าเอาไว้ให้เพราะสะดวกและรวดเร็วกว่า หญิงสาวมีกระเป๋าสัมภาระหนึ่งใบ กับกระเป๋าสะพายที่เจ้าตัวคาดไหล่เอาไว้ตลอด ข้างตัวมีถุงพลาสติกใส่ชุดว่ายน้ำและเสื้อผ้าลำลองเช่นกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดที่เธอซื้อมาสดๆ ร้อนๆ ก่อนขึ้นเรือเพราะไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อดำน้ำ ขณะที่หญิงสาวเอาแต่นั่งมองทิวทัศน์ของท้องทะเลยามบ่ายแก่ๆ ไปเงียบๆ โดยไม่ได้หันไปสนทนากับชายหนุ่มที่อาสาพาเที่ยวแม้แต่คำเดียวระหว่างที่เรือแล่นฝ่าผืนน้ำสีครามไปด้วยความเร็วจนสายลมและละอองน้ำปะทะใบหน้าให้เจ็บๆ คันๆ รวินทร์ก็เอาแต่คอยสังเกตอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ โดยไม่ชวนเธอคุยเช่นกัน ตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดลอบมองหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออกเรือวิ่งเร็ว ลมก็แรง แถมเรือยังโคลงเคลงไม่หยุดขนาดนี้ แต่กัญญพัชรก็ไม่มีทีท่าว่าจะเมาเรือแม้แต่น้อย พลันเขาอดนึกไปถึงกัญญพัชรคนเก่าไม่ได้ รายนั้นหากต้องลงเรือจะต้องถือยาดมติดมือไว้ตลอดเวลา และต้องเอาผ้าโพกศีรษะผืนใหญ่มาคลุมผมเอาไว้เพื่อไม่ให้พันกันยุ่งเหยิง ต่อจากนั้นก็จะนั่งหลับตาแน่น ไม่ยอมมองทิวทัศน์ข้างทางเลย

จากนั้นทั้งสองคนก็มารับประทานอาหารมื้อเย็นที่ร้านอาหารของอุทยานฯ รวินทร์สั่งกับข้าวเพียงสองอย่างเพราะไม่อยากเหลือทิ้ง กินเสร็จก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำชำระร่างกาย“พี่วินทร์จะใช้ห้องน้ำในบ้านพักก็ได้นะคะ จะได้ไม่ต้องไปต่อแถวรออาบน้ำตรงนั้น”หญิงสาวเสนออย่างมีน้ำใจ เพราะมองไปเห็นบริเวณห้องอาบน้ำมีคนจำนวนมากกำลังต่อแถวเข้าคิวรออาบน้ำกันอยู่ ซึ่งคนเหล่านี้คงเพิ่งกลับมาจากดำน้ำ อีกทั้งหลังจากที่ได้รู้จักผู้ชายคนนี้มาระยะหนึ่ง เธอจึงค่อนข้างเชื่อใจว่าเขาไม่มีทางฉวยโอกาสกับเธอแน่นอนรวินทร์มองตามสายตาของเธอไปก็เห็นจริงดังว่า “ก็ดีเหมือนกัน แต่พัชอาบก่อนเถอะ เสร็จแล้วค่อยออกมาเรียกพี่”เพชรไพลินพยักหน้าแล้วเดินเข้าบ้านพักไป ไม่นานนักก็กลับออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ กลิ่นหอมกรุ่นจากครีมอาบน้ำที่ลอยมากระทบจมูกทำให้เขารู้ว่าเธออาบน้ำเสร็จแล้วเรียบร้อย รวินทร์จึงยื่นกล้องถ่ายรูปให้หญิงสาว ก่อนจะหันไปฉวยผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าของตัวเองมาถือไว้“เอาไปดูก่อน กดปุ่มนี้นะ” เขาชี้ที่ปุ่มบอกตำแหน่งสำหรับดูภาพในกล้องให้เธอรู้ ก่อนจะลุกขึ้

“ใครกันที่ทำแบบนี้” อรพนิตมองข้อความบนการ์ดพลางขมวดคิ้วมุ่น การ์ดใบนี้ใช้วิธีพิมพ์ออกมาจากเครื่องพิมพ์แทนที่จะเป็นการเขียนด้วยมือ ทำให้ไม่รู้ว่าเป็นลายมือของใคร แต่รอยจูบแบบนี้เป็นวิธีที่เพชรไพลินชอบใช้เวลาส่งข้อความฝากให้ภูมิบดินทร์ และคนที่นำกระดาษโน้ตไปให้เขาที่ออฟฟิศซึ่งอยู่ในอาคารสำนักงานเดียวกันก็คือเธอเองดังนั้นเรื่องรอยลิปสติกนี่นอกจากเพชรไพลินกับภูมิบดินทร์แล้วก็มีแค่เธอเท่านั้นที่รู้ยังไม่ทันที่อรพนิตจะได้ขบคิดอะไรต่อ จู่ๆ ชายหนุ่มตรงหน้าก็ผลักเธออย่างแรง ด้วยความที่ไม่ทันระวังตัวจึงทำให้ล้มก้นจ้ำเบ้า หญิงสาวกุมท้องโดยสัญชาตญาณการปกป้อง ก่อนจะเงยหน้ามองคนใจดำที่ชี้หน้าเธอด้วยสีหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“คุณทำใช่ไหมนิต เรื่องนี้มีแค่ผมกับลินแล้วก็คุณเท่านั้นที่รู้ เพราะคุณเป็นคนส่งโน้ตมาให้ผมตลอด”“นิตเปล่านะ นิตไม่ได้ทำ” อรพนิตปฏิเสธเสียงสั่น เพราะไม่มีความจำเป็นที่จะสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อให้เขาคิดถึงคู่หมั้นเก่าอย่างเพชรไพลิน แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่เชื่อ“แล้วทำไมคุณถึงมาที่นี่ในวันนี้ได้เ

เพชรไพลินนอนราบไปกับเสื่อ แม้ตาจะดูดาวระยิบระยับบนฟ้า แต่สมองกลับไม่ได้จดจ่อกับความสวยงามตรงหน้าเท่าไร หญิงสาวจิตใจหดหู่เศร้าหมอง ยังดีที่มีเสียงคลื่นสาดซัดมาเบาๆ ผสานกับเสียงลมพัดกิ่งไม้ใบหญ้าจนไหวเอนไปตามแรงลมช่วยทำให้ผ่อนคลายลงบ้าง หาไม่แล้วคงรู้สึกแย่ยิ่งกว่านี้แม้จะมั่นใจว่าตัวเองทำใจเรื่องภูมิบดินทร์ได้ แต่ลึกๆ แล้วเธอรู้ดีว่าหัวใจยังเจ็บนัก เธอเป็นคนรักใครยาก แต่เมื่อรักแล้วก็ลืมยากเช่นกัน และไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไรถึงจะลบผู้ชายแย่ๆ คนนั้นออกไปจากใจได้อย่างหมดจดเสียที“เบียร์เย็นๆ หน่อยไหม” รวินทร์นั่งลงบนเสื่อผืนเดียวกัน ตรงหน้าเขามีเบียร์ขวดเล็กสองขวดวางอยู่ ส่วนที่เหลืออีกสองขวดนั้นเขาเอาไปแช่ไว้ใต้น้ำแล้วหญิงสาวลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบเบียร์มาหนึ่งขวด ก่อนยกขึ้นดื่มโดยไม่พูดไม่จา ทว่าแทนที่จะดื่มช้าๆ เธอกลับกระดกเอาๆ จนหมดขวด จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบอีกขวดที่วางอยู่ตรงหน้าเขา“ขอนะ” เธอขอสั้นๆชายหนุ่มพยักหน้าให้อย่างงุนงง ก่อนพูดว่า “แต่ขวดนี้พี่ดื่มไปแล้วนะ เอาขวดใหม่ดีกว่าไหม พี่จะไปหย