Semua Bab ต้นสายปลายรัก: Bab 21 - Bab 30

เมื่อถึงเวลานัดหมาย เพชรไพลินออกจากห้องพักลงลิฟต์มาที่ล็อบบีของโรงแรม เธอเห็นร่างสูงใหญ่ของรวินทร์นั่งก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือ จึงเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามรวินทร์เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ เห็นร่างสะโอดสะองของกัญญพัชรในชุดจัมป์สูทขาสี่ส่วนสีแดงเลือดหมู มีเสื้อแขนยาวสีชมพูอ่อนคลุมทับไว้ และสวมรองเท้าผ้าใบคู่เดิม เขาอดยิ้มไม่ได้ ลุคใหม่ของเธอดูทะมัดทะแมงขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แม้จะเป็นเสื้อผ้าที่ไม่หวือหวาฉูดฉาด แต่พออยู่บนร่างของกัญญพัชรกลับดูดีจนแทบละสายตาไม่ได้“ขอโทษนะคะ ดิฉันรู้ตัวดีค่ะว่าตัวเองน่ะสวย แต่มามองนานๆ แบบนี้ก็ไม่ไหวนะคุณ เพราะมันรู้สึกหลอนมากกว่ารู้สึกดี”หญิงสาวพูดยิ้มๆ พลางเอานิ้วม้วนปอยผมของตัวเองเล่น ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มบางเบา ริมฝีปากเคลือบลิปกลอสสีเชอร์รีสุกยิ่งส่งให้ดูอวบอิ่มจนน่าสัมผัส“ถึงกับหลอนเลยเหรอ” รวินทร์หัวเราะเบาๆ ยิ่งเห็นหญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดีก็ยิ่งคันยุบยิบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ขณะเดียวกันเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงให้ความสนใจอดีตคู่หมั้นของตัวเองมากขนาดนี้ ทั้งที่ก

รวินทร์นึกห่วงหญิงสาวที่อยู่ด้านหลัง เพราะตอนนี้เขาเชื่อแน่ว่าในอาคารมีคนไม่ประสงค์ดีอยู่ ลำพังเขาไม่เท่าไร แต่กัญญพัชรจะเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะเธอเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวและเป็นทายาทของปัตถาภรณ์ อีกทั้งลึกๆ แล้วเขาเองก็ไม่ปรารถนาจะเห็นเธอเป็นอะไรไปเช่นกัน เพราะแค่การที่เธอต้องประสบอุบัติเหตุหลังจากที่คุยกับเขาเรื่องถอนหมั้นวันนั้น เขาเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยเพชรไพลินรู้สึกว่าหัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น เดาว่าที่นี่เวลานี้น่าจะมีขโมยหรือคนร้ายแอบซ่อนอยู่ ก่อนหน้านี้คนร้ายน่าจะรู้ตัวแล้วว่ารวินทร์กลับมาเพราะต้องได้ยินเสียงรถ ตอนนี้จึงน่าจะหลบอยู่ข้างใน เพียงแต่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน บางทีอาจกำลังรอให้พวกเธอไปติดกับแล้วลงมือทำร้ายก็เป็นได้ เธอไม่เคยประสบกับเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน จึงรู้สึกหวิวๆ อย่างบอกไม่ถูกแสงเลือนรางจากหลอดไฟที่ส่องสว่างอยู่นอกอาคารทำให้พอมองเห็นทางเดินและสภาพภายในอยู่บ้าง เพชรไพลินเห็นบนโต๊ะของชุดรับแขกมีแจกันดอกไม้วางตั้งอยู่จึงรีบคว้ามาถือไว้แน่นรวินทร์มองการกระทำของหญิงสาวแล้วก็ได้แต่นึกทึ่งในความกล้าของเธออยู่ในใจ แ

รวินทร์จอดรถหน้าโรงแรมแล้วลงมายืนข้างรถเพื่อรอกัญญพัชร เขาตั้งใจจะไปส่งเธอที่หน้าลิฟต์และจะคุยเรื่องพรุ่งนี้ด้วยว่าทีมงานของเธออาจจะไม่ได้เข้าไปเก็บภาพตามที่ต้องการ เพราะเขาจะสั่งให้ช่างหยุดงานทุกแผนกเพื่ออำนวยความสะดวกให้เจ้าหน้าที่ตำรวจในการเก็บหลักฐานเขาเดินนำหญิงสาวมาจนถึงล็อบบีจึงหยุดเดิน แต่กัญญพัชรกลับก้าวเดินต่อไปทางหน้าลิฟต์ ชายหนุ่มจึงต้องเรียกไว้“เดี๋ยวก่อนพัช”เธอหันมองเขาแล้วเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม เห็นสีหน้าอิดโรยของเธอแล้วเขาจึงรีบพูดเข้าเรื่องทันที เพราะอยากให้เจ้าตัวไปพักผ่อนเร็วๆ“พรุ่งนี้คงไม่ได้เข้าไปเก็บภาพที่เหมืองนะ เพราะอย่างที่เราเห็นนั่นแหละว่าเกิดเรื่องขึ้น”“รู้แล้วค่ะ เท่ากับว่าพัชต้องลงมาพังงาอีกครั้งใช่ไหมเนี่ย”เสียงเนือยๆ ของเธอ รวินทร์ฟังแล้วขัดหูอย่างบอกไม่ถูก กัญญพัชรทำหน้าราวกับว่าหากไม่จำเป็นก็จะไม่มาเหยียบที่นี่เป็นอันขาดอย่างไรอย่างนั้น“ไม่อยากมาก็ต้องมาอยู่ดีนั่นแหละ ก็เราต้องรับผิดชอบงานตัวใหม่ไม่ใช่หรือไง”เขาถามยิ้มๆ

ปานฤทัยทำเป็นไม่สนใจเพชรไพลินที่นั่งอยู่ราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นอากาศธาตุ ซึ่งเพชรไพลินเองก็ไม่คิดจะทักทายปานฤทัยเช่นกัน หญิงสาวตักอาหารเข้าปากเงียบๆ แม้ไม่อยากฟังว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน แต่เพราะพวกเขาคุยอยู่ข้างโต๊ะเธอจึงต้องได้ยินไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้“คุณปานมาทำอะไรที่นี่หรือครับ” รวินทร์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มุมปากเขามีรอยยิ้มเล็กน้อยตามมารยาท“เพื่อนของปานเขาพักที่นี่ เขาเปิดร้านเครื่องประดับอยู่ที่กรุงเทพฯ แล้ววันนี้เขาจะมาเยี่ยมชมฟาร์มไข่มุกน่ะค่ะ ปานก็เลยมารับด้วยตัวเอง”ปานฤทัยยิ้มแย้มพลางหันไปมองหน้าเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย ก่อนจะเดินไปจับต้นแขนชายหนุ่มไว้อย่างสนิทสนม“คืนนี้ปานว่าจะเลี้ยงเพื่อนที่ร้านประจำของเราน่ะค่ะ วินทร์อย่าลืมมาให้ได้นะคะ”“กินหอยไหมคะป๋าขา หอยแมลงภู่นิวซีแลนด์อบเนยของที่นี่อร้อยอร่อยค่ะ ตัวก็ใหญ้ใหญ่”เพชรไพลินยื่นส้อมที่จิ้มหอยแมลงภู่อบไปจ่อปากรวินทร์ เห็นเขาทำหน้าอึ้งเล็กน้อยจึงยื่นเข้าไปจนแตะถูกปากของเขา ทำให้ชายหนุ่มต้องอ้าปากรับอย่างเสียไม่ได้ปาน

เพชรไพลินออกมาจากลิฟต์ก็เห็นร่างสูงใหญ่ของรวินทร์กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เพียงลำพังในล็อบบีของโรงแรม ดูเหมือนเขายังไม่รับรู้ถึงการมาของเธอด้วยซ้ำ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ จนกระทั่งเธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม เขาถึงรู้สึกตัวแล้วเบนสายตามามองเธอ“เป็นอะไร ตาบวมๆ” เขาถามพลางขมวดคิ้ว แต่เพชรไพลินเพียงยักไหล่ให้เขาก่อนตอบ“ไม่มีอะไรค่ะ แค่นอนมากไปหน่อย” เธอหลุบตาลงมองมือตัวเองพลางลอบถอนหายใจ ร่างกายของกัญญพัชรนี่จัดว่าอ่อนไหวง่ายจนน่าเบื่อ ร้องไห้นิดหน่อยก็ตาบวมเป่ง ประคบเย็นก็ไม่หาย จึงต้องปล่อยเลยตามเลย พอๆ กับรอยฟกช้ำบนตัวเช่นกัน ซึ่งป่านนี้แล้วก็ยังมีร่องรอยให้เห็นอยู่อีก เธอเห็นแล้วรู้สึกขัดตาอย่างบอกไม่ถูก“นึกว่าจะออกไปเที่ยวแถวในตัวเมืองเสียอีก” หัวคิ้วของเขาคลายออกพร้อมกับมีรอยยิ้มที่มุมปาก“แดดร้อนจะตาย ขอนอนตากแอร์ดูซีรีส์อยู่ในห้องดีกว่า” ทันทีที่เธอพูดจบ นัยน์ตาของชายหนุ่มก็มีแววขบขันขึ้นมา“อย่าบอกนะว่าที่ตาบวมนี่เป็นเพราะร้องไห้จากซีรีส์เกาหลีน่ะ”