Semua Bab ต้นสายปลายรัก: Bab 31 - Bab 40

เสียงคลื่นสาดซัดเข้าหาฝั่ง สายลมพัดแผ่วหอบเอากลิ่นไอทะเลเข้ามาพรมผิวกายเป็นระยะๆ คลื่นกระทบกับแสงดาวและแสงจากเรือประมงดูระยิบระยับให้ความสวยงามไม่แพ้เวลากลางวันแม้แต่น้อยเพชรไพลินนั่งลงบนผืนทราย ยกเข่าขึ้นมากอดไว้แล้วแหงนมองดาวบนท้องฟ้า พลางสูดลมหายใจรับเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไว้เต็มปอดอย่างละโมบ รู้สึกว่าวันนี้แสงดาวจะสวยเป็นพิเศษ เป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรือว่าบรรยากาศพาไปก็ไม่อาจรู้ได้เบื้องหลังเป็นโรงแรมที่พักอยู่ แสงไฟจากโรงแรมยังส่องวับแวมมาจึงพอเห็นบริเวณโดยรอบอยู่บ้าง แม้จะสลัวราง แต่ก็มั่นใจเรื่องความปลอดภัยในระดับหนึ่ง เพราะไม่ได้มีแค่เธอกับชายหนุ่มข้างกายเท่านั้นที่มานั่งทอดอารมณ์อาบแสงดาวยามค่ำคืนอยู่ที่นี่ แต่ยังมีคู่รักอีกหลายคู่ที่คลอเคลียกันในมุมใครมุมมัน ต่างคนต่างอยู่รวินทร์นั่งลงกับพื้นทรายข้างกายหญิงสาว เหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเธอที่ดูผ่อนคลายจนเห็นมุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเขาก็อดอมยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ ครั้นมองดูอีกที เขากลับเห็นว่าดวงตาของเธอที่กำลังเหม่อมองท้องฟ้าดูวูบไหวเต้นระริกราวกับมีน้ำเอ่อคลอเหมือนกำลังจะร้อ

“เหมืองฤทธิเทพ มีใครบ้างไม่รู้จัก เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาแต่ละทีก็เป็นธรรมดาที่จะต้องมีคนรู้” นายหัวสุรัชพูดยิ้มๆ แต่ตากลับเหลือบมองไปทางหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามรวินทร์“เพิ่งรู้ว่านายหัวรวินทร์มีคนรู้ใจเป็นสาวน้อยหน้าตาน่ารักซะด้วย”น้ำเสียงของคนพูดฟังดูกรุ้มกริ่ม จนหัวคิ้วรวินทร์กระตุกขึ้นมาทันที นายหัวสุรัชเป็นคนอย่างไร ใครบ้างไม่รู้ แม้อายุอานามจะเลยวัยกลางคนไปแล้ว แต่อบายมุขทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นสิ่งผิดกฎหมายหรือเรื่องผู้หญิง นายหัวสุรัชค่อนข้างขึ้นชื่อในเรื่องนี้อย่างไม่น่าเข้าใกล้“เข้าใจผิดแล้วครับ น้องคนนี้เป็นแค่นักศึกษาจากกรุงเทพฯ มาขอดูงานที่เหมืองน่ะ วันนี้ก็กลับแล้ว เธอมากับกลุ่มเพื่อนและอาจารย์ที่ปรึกษา โน่นไง มากันพอดีเลย”ชายหนุ่มลอบถอนหายใจเมื่อเห็นช่างภาพหนุ่มทั้งสองคนเดินออกมาจากลิฟต์พอดี เขาจะให้นายหัวสุรัชรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่ากัญญพัชรมีความสัมพันธ์กับเขาอย่างไรเพชรไพลินฟังการโต้ตอบของสองหนุ่มต่างวัยแล้วก็ได้นั่งครุ่นคิดอยู่คนเดียวเงียบๆ โดยไม่คิดเปิดปากโต้แย้งที่รวินทร์บอกว่าเธอเป็นนักศึกษามาขอดู

“ในสายตาของพวกคุณ ฉันอาจเป็นคุณหนูที่วันๆ ไม่ทำงานทำการอะไร เอาแต่ทำเรื่องไร้สาระไปวันๆ และไม่น่าจะพาแบรนด์ใหม่ไปได้ตลอดรอดฝั่งใช่ไหม...โอเคค่ะ เรื่องนี้มันแล้วแต่พวกคุณจะคิด ฉันคงไปห้ามไม่ให้พวกคุณคิดไม่ได้ แต่ฉันขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยว่า ฉันมาทำงาน ไม่ได้มาเล่นขายของ ในเมื่อฉันเปิดบริษัทใหม่ขึ้นมาก็หมายความว่ามีอีกหลายชีวิตที่ต้องรับผิดชอบในฐานะพนักงานของฉัน อะไรที่ฉันไม่มั่นใจ ฉันจะไม่ลงมือทำอย่างเด็ดขาด ในเมื่อฉันพูดออกไปแล้วว่าจะต้องทำกำไรให้บริษัทได้มากกว่าปัตถา ฉันก็ต้องทำให้ได้”หญิงสาวกวาดตามองหน้าทุกคน ซึ่งแต่ละคนต่างหลบตาไม่กล้าสบด้วย แล้วเธอก็พูดว่า“ดังนั้นหากใครไม่คิดจะร่วมงานกับฉันก็เชิญลุกออกไปทำงานของคุณข้างนอกต่อได้เลยค่ะ ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ได้โกรธนะ ฉันรู้ว่าแต่ละคนก็มีเหตุผลของตัวเอง และฉันก็มีเหตุผลของฉันเหมือนกัน นั่นก็คือฉันอยากได้คนที่เต็มใจเท่านั้น”เพชรไพลินเน้นคำว่า ‘เต็มใจ’ ชัดถ้อยชัดคำ เพราะหากได้คนที่ไม่เต็มใจมาก็เสียเวลาด้วยกันทั้งสองฝ่าย บางทีอาจเสียความรู้สึกอีกด้วย และยิ่งไปกว่านั้น คนที่ไม่เต

เพชรไพลินยิ้มกว้างทันที เมื่อเห็นว่าพราวพิรุณยอมคุยด้วยแน่แล้วจึงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเริ่มพูดประโยคที่ตนวางแผนเอาไว้ในหัว“คือว่าฉันมีเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับอุบัติเหตุคราวนั้นมาบอกน่ะค่ะ แต่ไม่รู้จะเอาไปพูดกับใคร เผอิญรู้มาว่าคุณเพชรไพลินมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งซึ่งก็คือคุณ ฉันก็เลยลองเสี่ยงโทร. มา ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้คุณพราวพิรุณจะสามารถมาเจอฉันได้ไหมคะ เพราะฉันไม่สะดวกพูดทางโทรศัพท์ค่ะ”“พอจะบอกคร่าวๆ ได้ไหมคะว่าเรื่องอะไร” น้ำเสียงจากปลายสายฟังดูเคร่งเครียดเพชรไพลินยิ้ม “ต้องขอโทษด้วยค่ะ แต่ฉันไม่สะดวกจะพูดตรงนี้จริงๆ เอาเป็นว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นก็แล้วกันค่ะ...ตกลงว่าพรุ่งนี้คุณมาพบฉันได้ไหมคะ ที่ร้านอาหารญี่ปุ่นน่ะค่ะ”จากนั้นเธอก็บอกชื่อร้านอาหารญี่ปุ่นย่านสีลมซึ่งเป็นร้านประจำของเธอกับพราวพิรุณเวลาที่นัดรับประทานมื้อเที่ยงหรือมื้อเย็นด้วยกัน อีกทั้งร้านนั้นก็มีห้องแยกไว้ให้ลูกค้าบางกลุ่มที่ต้องการความเป็นส่วนตัวด้วยปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งจนเพชรไพลินเริ่มใจไม่ดี จากนั้น

เสร็จจากมื้อเที่ยง เพชรไพลินกับพราวพิรุณก็แยกย้ายกันกลับไปทำงาน ตลอดทั้งบ่าย เพชรไพลินแทบไม่มีสมาธิจะทำอะไร เพราะสมองเอาแต่คอยคิดเรื่องยาคลายเครียดหรือยากล่อมประสาทที่ถูกสับเปลี่ยนกับวิตามิน ยอมรับว่าทำใจไม่ได้หากท้ายที่สุดแล้วคนที่ลงมือเป็นเพชรแพรวาหรือภูมิบดินทร์ แม้ตอนนี้จะยังไม่มีหลักฐานอะไรที่ชี้ชัดไปยังสองคนนั้น แต่ความเป็นไปได้ในการเข้าถึงตลับยาของเธอก็มีเพียงแค่น้องสาวกับอดีตคู่หมั้นเท่านั้นที่มีโอกาสมากที่สุดกระบอกตาเริ่มปวดหนึบ หัวใจปวดแปลบราวกับมีใครมาบีบ หญิงสาวละมือจากงานตรงหน้าแล้วปิดเปลือกตานิ่งๆ เพื่อตั้งสติและกดอารมณ์หน่วงๆ ในใจให้คงที่ กะเอาไว้ว่าจะพักสายตาแค่ชั่วครู่แล้วค่อยลุยอ่านเรซูเมที่มีคนมาสมัครงานต่อ แต่ดูเหมือนสมองและความรู้สึกนึกคิดของเธอจะไม่ให้ความร่วมมือด้วยแม้แต่น้อยเพชรไพลินลืมตาขึ้นแล้วดูเวลาที่นาฬิกาบนผนัง อีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว จึงตัดสินใจปิดคอมพิวเตอร์แล้วกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะตอนหนึ่งทุ่มมีนัดกับกลุ่มเพื่อนของกัญญพัชรที่ร้านอาหารกึ่งผับแถวสุขุมวิทคราแรกเธอคิดจะโทรศัพท์ไปปฏิเสธอีกฝ่าย แต่พอ