All Chapters of ต้นสายปลายรัก: Chapter 51 - Chapter 60

วันต่อมาในช่วงเวลาใกล้พักเที่ยง ภูมิบดินทร์เดินหอบดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ออกจากลิฟต์แล้วไปยืนอยู่หน้าป้ายบอกชื่อบริษัทที่แปะไว้บนผนัง เขามองหาชื่อบริษัทที่ต้องการ เมื่อเจอแล้วจึงเดินไปทางขวา จนกระทั่งไปหยุดอยู่หน้าออฟฟิศแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มผลักประตูกระจกเข้าไป พอดีกับที่พนักงานประชาสัมพันธ์ที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นมา เขาจงใจโปรยเสน่ห์ให้ด้วยการยิ้มทั้งปากและตา ขณะที่พนักงานสาวคนนั้นหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย“เอ่อ...มาพบใครคะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืนทันทีพร้อมกับยิ้มตอบกลับไปอย่างสุภาพ“ผมมาพบคุณกัญญพัชรน่ะครับ ไม่ทราบว่าเธออยู่รึเปล่า” ภูมิบดินทร์วางช่อดอกไม้ไว้บนเคาน์เตอร์ โดยที่รอยยิ้มยังคงแต้มอยู่บนหน้า“คุณพัชไปต่างจังหวัด ยังไม่กลับค่ะ เห็นว่าจะเข้ามาวันพรุ่งนี้ จะ...เอ่อ...จะฝากเรื่องเอาไว้ก่อนไหมคะ” เธอพูดพลางปรายตามองดอกไม้ช่อโตตรงหน้าขณะที่ภูมิบดินทร์ย่นหัวคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อไม่ได้เจอกัญญพัชรชายหนุ่มกดอารมณ์ขุ่นมัวไว้ในใจ การที่เขาหมั่นส่งข้อความไปหาหญิงสาวทุกวันแต่ไม่ได้รั

หลังจากส่งกัญญพัชรขึ้นเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว รวินทร์ก็กลับบ้านโดยไม่ได้แวะไปที่เหมืองอีก เขาเอ่ยทักทายและหยุดพูดคุยกับเพื่อนบ้านที่เป็นดั่งเครือญาติในละแวกนั้นครู่หนึ่งจึงค่อยเปิดประตูรั้วแล้วขับรถเข้าไปจอดด้านใน จากนั้นก็ปิดรั้วไว้ตามเดิมก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านอยู่ที่นี่เขาไม่กลัวว่ามือของนายหัวสุรัชจะยื่นมาถึง เพราะเพื่อนบ้านละแวกนี้รู้จักกันมาตั้งแต่เขาเกิดเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าจะหน้าบ้าน หลังบ้าน หรือข้างบ้านทั้งซ้ายและขวาต่างก็ช่วยกันเป็นหูเป็นตาได้เป็นอย่างดี หากมีคนแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้าน คนส่วนใหญ่จะรู้และเห็นกันหมด เพราะบ้านหลังที่อยู่ตรงข้ามกับบ้านเขาเป็นร้านขายของชำเบ็ดเตล็ดทั่วไป ทั้งยังเป็นร้านกาแฟเล็กๆ ที่คนในหมู่บ้านมักจะมานั่งคุยเรื่องสัพเพเหระต่างๆ ตามประสาคนบ้านใกล้เรือนเคียงชายหนุ่มหยิบโน้ตบุ๊กออกมาจากกระเป๋าแล้วค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับข่าวการเกิดอุบัติเหตุของกัญญพัชรที่ผ่านมา เขาลืมไปแล้วว่าคู่กรณีของเธอชื่ออะไร เพราะตอนนั้นมัวแต่สนใจและเป็นห่วงอาการของกัญญพัชรมากกว่าข่าวนั้นลงไว้หลายเว็บไซต์เพราะมีคนตาย เขาจำได้แค่ว่าผู้เสียชีวิ

ผ่านมาอีกสองวัน ตอนนี้เพชรไพลินได้พนักงานครบตามที่ต้องการแล้ว ทั้งหมดเริ่มงานได้เดือนหน้า ดังนั้นตอนนี้ในออฟฟิศใหม่จึงมีเพียงเธอที่นั่งทำงานอยู่เพียงลำพัง ช่วงบ่ายหญิงสาวเรียกให้บริษัทรับทำโฆษณามาประชุมที่นี่เพื่อวางแผนร่วมกัน และจะได้ส่งคลิปการทำเครื่องประดับให้ทีมงานเอาไปตัดต่อ ใส่เสียง และใส่คำบรรยายสำหรับการเปิดตัวสินค้าในช่วงแรก โดยเธอตั้งใจเอาไว้ว่าจะซื้อโฆษณาในเฟซบุ๊กเพราะเข้าถึงกลุ่มลูกค้าวัยทำงานได้กว้างกว่าทางอื่นเสียงกริ่งจากหน้าประตูดังขึ้น หญิงสาวจึงละจากแผนการตลาดตรงหน้าแล้วเดินออกจากห้องไปดูว่าใครมาหาที่ออฟฟิศ ในใจภาวนาว่าอย่าให้เป็นภูมิบดินทร์ เพราะตลอดสองวันที่ผ่านมาเขาแวะเวียนมาหาทุกวันจนเบื่อหน้าจะแย่อยู่แล้วครั้นเดินออกไปดู เห็นร่างสูงใหญ่ของรวินทร์ยืนกอดอกรออยู่ จึงรีบกดปุ่มปลดล็อกประตูที่อยู่บนเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เนื่องจากเธออยู่ที่นี่คนเดียวจึงล็อกเอาไว้ตลอดเวลาเพื่อความปลอดภัย“นึกว่าพี่จะไปหาที่บ้านวันพรุ่งนี้เสียอีก” เธอยกมือไหว้เขาแล้วเดินเข้าไปหยิบแก้วในแคนทีนมาเติมน้ำเย็นให้เขาดื่มชายหนุ่มเด

การประชุมกับทีมโฆษณาเสร็จสิ้นในตอนบ่ายสามโมงเศษ ผลสรุปออกมาว่าเพชรไพลินต้องการโพรโมตผ่านเฟซบุ๊กเป็นหลัก เพราะเข้าถึงกลุ่มลูกค้าได้หลากหลาย และได้จำนวนมากกว่า นอกจากนั้นหญิงสาวยังต้องการลงโฆษณาในนิตยสารแฟชั่นผู้หญิงอีกด้วย ซึ่งตรงนี้เธอตั้งใจไว้ว่าจะคุยกับพราวพิรุณภายหลังเพราะต้องถ่ายรูปสินค้าก่อน และวันนี้เธอก็นัดกับพราวพิรุณไว้แล้วด้วย“พนักงานของบริษัทเรามีใครบ้าง” รวินทร์อยากรู้ว่าจำนวนพนักงานที่หญิงสาวรับเข้ามาใหม่นั้นเพียงพอสำหรับการเริ่มต้นหรือไม่ เพราะจากที่เข้าประชุมกับเธอเมื่อครู่ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีขั้นต่ำเจ็ดคนเพชรไพลินนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนแจกแจงให้เขาฟังทีละตำแหน่ง“อืม...ตอนนี้ที่รับเข้ามาก็มีดีไซเนอร์สองคน ไม่รวมที่ขโมยมาจากปัตถาเจมส์คนหนึ่งนะคะ แล้วก็บัญชีหนึ่งคน แอดมินดูแลเพจหนึ่งคน ฝ่ายการตลาดสองคน ตอนนี้มีเท่านี้ค่ะ”“พี่ว่าบัญชีน่าจะรับเพิ่มอีกสักสองคนนะ คนหนึ่งให้ดูแลตรงส่วนสินค้าเงินผ่อน ส่วนอีกคนก็ให้ด

คืนนั้นเพชรไพลินได้แต่จดจ่ออยู่กับการหาข้อมูลของแบรนด์คู่แข่ง รวมไปถึงการทำการตลาดที่ผ่านมาของแบรนด์เหล่านั้น เพื่อเอามาศึกษาและปรับใช้ในแบบของตัวเองบ้าง หญิงสาวนั่งอยู่ท่าเดิมอย่างนั้นนานนับชั่วโมง จนกระทั่งเริ่มรู้สึกว่ากระบอกตาล้า และหลังแข็งราวกับเส้นยึดจึงลุกขึ้นยืนแล้วบิดตัวซ้ายขวาเพื่อยืดเส้นยืดสาย ระหว่างที่กำลังหมุนคอไปมานั้นจู่ๆ ไฟในห้องก็ดับลง“อ้าวเฮ้ย! ไฟดับหรือ” เธอมองเครื่องปรับอากาศก็เห็นว่ามันดับเช่นกัน มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเท่านั้นที่ให้ความสว่างในห้องเพราะใช้แบตเตอรี่สำรองที่ติดมากับเครื่อง จึงตัดสินใจคว้าโทรศัพท์มือถือแล้วเดินออกไปนอกห้องนอนเพื่อจะดูว่าไฟดับที่ห้องของเธอห้องเดียว หรือว่าดับทั้งบ้านความมืดที่โรยตัวปกคลุมไปทั่วบริเวณไม่ว่าจะในบ้านหรือนอกบ้านเป็นคำตอบได้เป็นอย่างดี เพราะเสาไฟบนถนนหน้าบ้านก็ดับด้วยหญิงสาวก้มลงดูเวลาบนโทรศัพท์ ตีหนึ่งกว่าแล้ว คนในบ้านคงกำลังนอนหลับสบาย จึงไม่รู้ว่าตอนนี้ไฟดับไปท