ต้นสายปลายรัก のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ทำให้คนที่กำลังเหม่อมองออกไปด้านนอกตื่นจากภวังค์ หญิงสาวหันไปทางต้นเสียงทันที เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออก“คุณวาจะกลับรึยังคะ” คนถามถามอย่างเกรงใจ เพชรแพรวาจึงดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือแล้วบอกว่า “คุณนิตกลับไปก่อนได้เลยค่ะ วานัดเพื่อนไว้ เขาจะมาหาวาที่นี่”“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นนิตกลับก่อนนะคะ แล้วด้านนอกจะให้ปิดไฟเลยไหม” อรพนิตชี้ไปทางด้านหลังตนซึ่งหมายถึงไฟส่องสว่างภายในออฟฟิศ เนื่องจากตอนนี้พนักงานกลับบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือแค่เธอผู้เป็นเลขาฯ กับเจ้านายอย่างเพชรแพรวาที่อยู่ด้วยกัน“ยังไม่ต้องปิดหรอกค่ะ เดี๋ยววาปิดเอง” หญิงสาวพูดพลางยิ้มให้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าให้แล้วปิดประตูลงตามเดิม จึงระบายลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างครุ่นคิดเมื่อนึกถึงบุคคลที่นัดไว้วันนี้‘พี่มีเรื่องอยาก

“ขึ้นไปติดต่องานน่ะครับ มีคนมาเสนอเพชรดิบ วินทร์ก็เลยต้องขึ้นไปดูด้วยตัวเอง” นาวาละเว้นเรื่องของกัญญพัชรเอาไว้ ไม่เล่าให้ปานฤทัยฟังเพราะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ยิ่งตอนนี้อยู่ในช่วงระวังภัย เขาจะหลุดอะไรออกไปไม่ได้เด็ดขาด“คุณนาวาไม่รู้จริงๆ หรือคะว่ากลับวันไหน” หญิงสาวถามอย่างไม่ลดละ เพราะไม่ค่อยเชื่อว่านาวาจะไม่รู้เรื่อง “ต้องขอโทษด้วยครับคุณปาน ผมไม่รู้จริงๆ เพราะตอนจองตั๋ววินทร์ก็ให้จองแต่ขาไป เพราะขากลับยังไม่รู้ว่าจะกลับวันไหน ก็เลยไม่ได้จองตั๋วกลับไว้ด้วย อีกอย่าง เห็นวินทร์บอกว่าคุณแม่เขาบ่นคิดถึง ก็เลยอาจจะอยู่เอาใจคนแก่หน่อยน่ะครับ”ปานฤทัยพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ แค่คิดว่าเขาใช้เวลาอยู่กับอดีตคู่หมั้นปากคอเราะรายอย่างกัญญพัชรด้วยแล้วก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าลับหลังเธอ สองคนนั้นไปทำอะไรกันบ้าง และหากพวกเขาไม่ได้ถอนหมั้นกันจริงๆ อย่างที่นายหัวสุรัชบอกไว้ เธอจะทำอย่างไรดี เพราะเธอไม่อยากเป็นเมียเก็บของนายหัวสุรั

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนมีคนเปิดเข้ามา เพชรไพลินเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเพราะไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร เนื่องจากบิดากับสุวารีมีบัตรสำหรับสแกนเข้าออกออฟฟิศนี้ได้ สุวารีเดินยิ้มเข้ามาหา ในมือมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งพกมาด้วย “จะให้พี่ช่วยอะไรบ้างคะน้องพัช”“พัชอยากให้พี่ช่วยประสานงานกับทางห้างหน่อยน่ะค่ะ เมื่อเช้าพัชไปคุยมาแล้วเรื่องการกำหนดวันจัดงานเดินแบบ ที่เหลืออย่างเช่นพวกค่าใช้จ่ายทั้งหมด พัชอยากให้พี่สุช่วยดูให้พัชหน่อย เพราะพรุ่งนี้พัชนัดทีมจัดงานมาประชุมกันที่นี่ พี่สุก็เข้าประชุมด้วยนะคะ ประมาณสิบโมงค่ะ”“ได้ข่าวว่าน้องพัชจะเดินแบบเองด้วย” สุวารีถามยิ้มๆ รู้สึกว่าบุตรสาวของเจ้านายเปลี่ยนไปพอสมควร จากคนที่ค่อนข้างเก็บตัวและขี้อาย กลายเป็นกล้าแสดงออกและสดใสร่าเริงกว่าเก่ามาก“ใช่แล้วค่ะ ก็แหม...แบรนด์ชื่อกัญญพัชรนี่คะ ถ้ากัญญพัชรไม่เดินแบบเอง แล้วจะให้นางงามที่ไหนมาเดิน นี่พัชกะว

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ระหว่างที่ดูเงาตัวเองในกระจก อรพนิตก็สังเกตเห็นคีย์การ์ดอีกใบวางอยู่ใกล้สบู่ล้างมือ หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาดู คิดอะไรบางอย่างในใจแล้วตัดสินใจเก็บใส่กระเป๋าตัวเอง จากนั้นก็เดินออกจากห้องน้ำ พยายามทำหน้าให้เป็นปกติที่สุดเพราะไม่อยากให้ภูมิบดินทร์จับได้ว่าเธอขโมยคีย์การ์ดห้องพักของเขา“ขอโทษที่ให้รอค่ะ ไปกันเถอะ” คราวนี้หญิงสาวเป็นฝ่ายรีบเสียเอง เพราะกลัวเขาจะนึกขึ้นได้ว่าลืมคีย์การ์ดอีกใบไว้ในห้องน้ำ พอเห็นชายหนุ่มเดินไปทางประตูจึงก้าวยาวๆ เดินตามเขาไปอย่างรวดเร็วไม่มีบทสนทนาอะไรมากนักระหว่างที่นั่งรถไปด้วยกัน เพราะปกติแล้วอรพนิตก็ไม่ใช่คนคุยเก่งเท่าไร ขณะที่ภูมิบดินทร์ก็หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความหวาดหวั่น จนเผลอเหยียบคันเร่งให้รถแล่นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว ซึ่งการกระทำนั้นทำให้หญิงสาวเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นห่วงมารดาจึงรีบไปส่งเธอที่คอนโดไม่นานนักรถยุโรปคันหรูก็มาจอดหน้าคอนโดมิเนียมของอรพนิต หญิงสาวก้าวลงจากรถแล้วเดินอ้อมมายืน

พัชระดูเวลาบนนาฬิกาแขวนผนังแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นเวลาใกล้เที่ยงแล้ว แม้วันนี้จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่กัญญพัชรก็ไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ เขาหันไปมองภรรยาที่เดินถือจานผลไม้เข้ามาแล้วถามขึ้น “ยายหนูลงมารึยังน่ะคุณ”กัญญาวางจานผลไม้ลงบนโต๊ะพลางมองนาฬิกาแล้วก็เบิกตากว้าง “ตายแล้ว! จะเที่ยงอยู่แล้วยายหนูยังไม่ลงมาอีกหรือคะคุณ ไม่สบายรึเปล่าเนี่ย ขึ้นไปดูหน่อยดีกว่า” กัญญาเดินไปเคาะประตูห้องบุตรสาว รอไม่นานนักเจ้าของห้องก็มาเปิดประตูให้ เห็นกัญญพัชรยังสวมชุดนอน สีหน้าอิดโรยอ่อนล้า ใต้ตาดำคล้ำ ทำให้ผู้เป็นมารดาเห็นแล้วขมวดคิ้วมุ่น“ทำไมยังอยู่ในชุดนอนอีกล่ะลูก” กัญญามองไปทางเตียงนอน เห็นสภาพเตียงยังราบเรียบราวกับไม่มีคนแตะต้องทั้งคืนจึงหันมาคาดคั้นกับบุตรสาวทันที “อย่าบอกนะว่าหนูไม่ได้นอนทั้งคืนน่ะ”เพชรไพลินห