Lahat ng Kabanata ng ต้นสายปลายรัก: Kabanata 71 - Kabanata 80

“คุณรู้ดีว่าผมหมายถึงอะไร ผมต้องการคุยกับนายหัวสุรัช”“โอเคค่ะ ปานไม่แกล้งแล้ว...คุยกับปานก็ได้นะคะวินทร์ จะว่าไปแล้ววินทร์ก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรือคะว่านายหัวต้องการอะไรจากวินทร์มากที่สุด”“ถ้าอยากได้ที่ดินผืนนั้นมากนัก ผมจะขายให้ แต่ขออย่างเดียว อย่าทำอะไรพัชเด็ดขาด” ทันทีที่เขาพูดจบ ปลายสายก็เงียบไปอึดใจ เขาได้ยินเสียงพูดคุยกันเบาๆ ทางฝั่งนั้น แต่ฟังไม่ได้ศัพท์ว่าคุยอะไรกันบ้าง ไม่นานนักปานฤทัยก็กรอกเสียงมาตามสายอีกครั้ง“แหม...รู้ข่าวเร็วดีจังเลยนะคะ หึ เอาเป็นว่าคู่หมั้นคนสวยของคุณจะปลอดภัยแน่นอนค่ะ ถ้าหากเรื่องนี้ไม่ถึงตำรวจ ปานว่าตอนนี้คุณไปนอนหลับพักผ่อนให้สบาย แล้วพรุ่งนี้สายๆ ค่อยแต่งตัวหล่อๆ ออกมาหาคู่หมั้นก็แล้วกันนะคะ ส่วนจะเป็นที่ไหนนั้นเดี๋ยวปานจะโทร.บอกอีกทีค่ะ...อย่าลืมนะคะ ถ้าตำรวจรู้เรื่องนี้เมื่อไร นังนั่นได้ลงไปเป็นอาหารปลาในทะเลแน่”พูดจบปานฤทัยก็วางสายทัน

“หมวดครับ ยังหานายหัววินทร์กับคุณพัชไม่เจอเลย” ตำรวจนายหนึ่งเข้าไปรายงานผู้หมวดแทนไทที่ยืนคุมเชิงอยู่บนท่าเรือเบื้องหน้าของผู้หมวดแทนไทตอนนี้มีร่างของนายหัวสุรัชที่สลบไสลไม่ได้สตินอนอยู่บนเปลผู้ป่วย ส่วนลูกน้องอีกสามคนถูกจับใส่กุญแจมือนั่งเนื้อตัวเปียกปอนเรียงกันอยู่บนพื้น“แล้วอีกคนล่ะ เจอรึยัง” ลูกน้องของนายหัวสุรัชที่ขึ้นเรือไปมีสี่คน เจอตัวแค่สาม แต่อีกคนยังหาไม่เจอ“ตอนนี้ยังไม่เจอครับ”“หาต่อไป ทั้งสามคนนั่นน่ะแหละ” ผู้หมวดหนุ่มถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม ค้นหากันมาร่วมสามชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอรวินทร์กับกัญญพัชร อยู่กลางทะเลอย่างนั้น ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ เขาไม่กล้าคิดไปในแง่ร้าย จึงได้แต่ภาวนาให้คนทั้งคู่ปลอดภัย“เอาตัวคนพวกนี้ไปไว้ที่โรงพักก่อน” แทนไทสั่งการ แต่ตายังคงจับจ้อง

ถ้าเจ้าของบ้านกลับมา เขาคงต้องขอยืมโทรศัพท์โทร. ไปที่เหมืองเพื่อติดต่อกับนาวาสักหน่อย เสียดายที่โทรศัพท์ของเขาคงหล่นหายในทะเลไปแล้ว เขาเองก็จำเบอร์ของนาวาไม่ได้ จำได้แต่เบอร์ออฟฟิศ ก็ได้แต่ภาวนาให้ตอนที่เขาโทร. ไปแล้วเจอนาวารับสายพอดีเมื่อเห็นเพชรไพลินหลับสนิทไปแล้ว รวินทร์จึงค่อยๆ ยกแขนของหญิงสาวไปวางไว้ข้างตัว จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากห้อง เขามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง ตอนนี้บ่ายสี่โมงแล้ว เขานอนหลับไปนานพอสมควรจึงค่อนข้างแจ่มใส จะมีก็แต่อาการปวดตุ้บๆ ที่ศีรษะบริเวณที่ถูกกระแทก เแต่ก็ไม่ได้เจ็บมากมายอะไรเพราะแค่หัวโนเท่านั้นเกาะพระทอง เขาเคยมาหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งที่มาเขาจะพักอีกฝั่งของเกาะมากกว่า เพราะตรงนั้นมีบังกะโลเล็กๆ ให้นักท่องเที่ยวเช่าโดยเฉพาะ ในเขตชุมชนที่เขาอยู่นี่แค่เคยขี่รถจักรยานยนต์มาซื้อของในร้านค้า และหากเขาจำไม่ผิด อาผู้ใหญ่ที่ผู้ชายคนนั้นพูดถึงและเป็นเจ้าของบ้านที่เขาพักอยู่น่าจะเป็นอาสินธร เพื่อนรุ่นน้องของบิดาเขาเองและเรื่องที่รวินทร์คาดเดาก

หญิงสาวจำใจลุกขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับยื่นแขนให้เขาเช็ด แต่รวินทร์กลับยื่นมือมารวบผมของเธอไปไว้ทางด้านหลัง ก่อนจะเริ่มเช็ดหน้าให้อย่างแผ่วเบาแล้วตามด้วยเช็ดลำคอเพชรไพลินมองการกระทำที่แสนเอาใจใส่ของเขาแล้วเผลอยิ้ม ผู้ชายอย่างรวินทร์ไม่เคยมีคำพูดหวานหูให้ได้ยิน บางครั้งเขาพูดกับเธอยังติดห้วนไปด้วยซ้ำ แต่การแสดงออกของเขาชนะเลิศผู้ชายทุกคนที่เธอเคยรู้จักมาเลยทีเดียว“ยิ้มอะไร” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู เธอจึงช้อนตามองเขาเมื่อรู้สึกว่าความเย็นจากผ้าชุบน้ำหายไปแล้ว พอเห็นเขาทำท่าประดักประเดิดโดยถือผ้าขนหนูค้างไว้อย่างนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม“ก็อยากยิ้ม มีบุรุษพยาบาลใจดีอย่างนี้ จะไม่ให้ยิ้มได้ยังไง” ได้ยินอย่างนั้นรวินทร์ก็คลี่ยิ้มกว้าง เขาจับแขนเธอขึ้นมาแล้วค่อยๆ เช็ดจากปลายนิ้วขึ้นไปจนถึงต้นแขน เสร็จจากข้างหนึ่งก็ย้ายไปอีกข้าง พอถึงช่วงลำตัวเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้สวมชุดชั้นในจึงได้แต่นั่ง

ผู้หมวดแทนไทขับรถเข้าไปจอดหน้าบ้านของรวินทร์ ชายหนุ่มชะเง้อมองเข้าไปข้างใน เห็นไฟในบ้านยังคงส่องสว่างอยู่ หมายความว่ายังไม่มีใครเข้านอน จึงเดินไปกดออดเรียกคนในบ้าน เขายืนรอไม่นานนักก็เห็นนาวา ผู้ช่วยของรวินทร์เดินออกมาหา “มาหาใครครับคุณ” นาวาเพ่งมองคนที่ยืนอยู่อีกฝั่งรั้ว เพราะความมืดจึงทำให้มองไม่ชัดว่าเป็นใคร พอเห็นว่าเป็นตำรวจที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีจึงรีบเปิดประตูให้ “อ้าว...หมวดนั่นเอง เชิญครับเชิญ”“คุณพ่อคุณแม่ของพี่วินทร์อยู่ที่นี่กันใช่ไหมครับ” เมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา บิดามารดาของรวินทร์ไปสถานีตำรวจเพื่อสอบถามความคืบหน้า แต่ตอนนั้นเขากำลังสอบปากคำผู้ต้องหาอยู่จึงไม่ได้เจอกัน“ใช่ คุณพ่อคุณแม่ของคุณพัชก็อยู่ที่นี่ด้วย พวกท่านนั่งเครื่องมาพร้อมกันเลย” นาวาตอบพลางเดินนำเข้าไปในบ้าน “หมวดแทนมาครับ” ทันทีที่นาวาบอกว่าใครมา ทั้งสี่ค