All Chapters of เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร: Chapter 71 - Chapter 80

รถตู้คันหรูของเฟิงอู่ขับเข้ามาจอดที่หน้าอาคารหลังจากฟู่จิงถิงมายืนรออยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฟู่จิงถิงพอเห็นรถที่มารับตรงหน้าก็ได้แต่เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ปกติคนขับรถของพ่อเขาน่าจะเอารถคันเล็กมารับ แต่ทำไมถึงมีรถตู้มาแทน เขาสงสัยได้ไม่นาน เมื่อรถจอดสนิทแล้ว ประตูรถตู้เปิดออกก็พบว่าเฟิงอู่กำลังเดินลงมาจากรถพร้อมรอยยิ้มบาง บอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินมารับกระเป๋าของฟู่จิงถิงเช่นกัน“ทำไมวันนี้พ่อมารับผมด้วยล่ะครับ” ฟู่จิงถิงถามขณะที่เดินไปหาเฟิงอู่“ปู่ให้พวกเราไปที่บ้านใหญ่กันน่ะลูก พ่อเลยมารับลูกพร้อมกับแม่ เรียนเป็นยังไงบ้างล่ะ เหนื่อยมากไหมลูก” เฟิงอู่มองอาคารที่พักซึ่งดูไม่ค่อยน่าอยู่สักเท่าไหร่ เขาเห็นแล้วก็นึกสงสารลูกชายที่ต้องมาลำบากทำงานเป็นทหารแบบนี้“ไม่เหนื่อยครับพ่อ สบายกว่าตอนไปทำภารกิจเยอะเลยครับ” ฟู่จิงถิงย

เช้าตรู่วันต่อมา ซินเหยารีบไปที่ร้านพร้อมกับก้อนซุปหม่าล่าจำนวนมากที่เธอทำเตรียมเอาไว้สำหรับช่วงที่ไม่อยู่ร้านหลังจากนี้“สวัสดีครับคุณนาย วันนี้ให้พวกเราช่วยอะไรบ้างครับ” พลทหารสามนายมาถึงในช่วงสายพอดีกับที่คนในตลาดนำวัตถุดิบประจำวันมาส่งร้าน“จัดของเหมือนเดิมก่อนค่ะ วันนี้ฉันมีเรื่องจะคุยกับพวกคุณด้วย” ซินเหยาบอกพวกเขาให้จัดวัตถุดิบและเริ่มเตรียมของเหมือนกับทุกวันพร้อมรอยยิ้มบาง“ได้ครับ” ทั้งสามคนรีบพยักหน้ารับคำและไปช่วยกันยกของจากหน้าร้านเข้าห้องครัว สองชั่วโมงต่อมา ซินเหยาเห็นว่าของทุกอย่างจัดการเสร็จแล้ว เธอจึงเรียกพลทหารทั้งสามมานั่งคุยกันเรื่องการดูแลร้านระหว่างที่เธอไปเมืองหลวง

การเลือกเสื้อผ้าคราวนี้ซินเหยาปล่อยให้พนักงานช่วยเลือก ความจริงเธอไม่อยากได้เสื้อผ้าแพง ๆ พวกนี้เลย เพียงแต่ซินเหยาไม่อยากขัดแม่ของฟู่จิงถิง พนักงานร้านเลือกชุดทันสมัยหลากหลายแบบให้กับซินเหยา ช่วงนี้เป็นหน้าร้อนในเมืองหลวง หลายชุดจึงมีเนื้อผ้าบางเบาและสวมใส่สบาย ซินเหยาไม่ได้ลองชุดพวกนี้ เธอคิดว่าพนักงานสามารถกะขนาดชุดให้เธอได้ อีกอย่างซินเหยาก็คิดว่าเธอน่าจะสวมได้พอดีทุกชุดด้วย หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฟิงอู่กับโจวหงก็พาซินเหยาเดินออกจากร้านเสื้อผ้า คราวนี้บอดี้การ์ดทั้งสองถือถุงเสื้อผ้ามากกว่าสิบถุงเลยทีเดียว ราคาชุดพวกนี้ไม่ใช่ถูก ๆ เฟิงอู่จ่ายเงินให้กับลูกสะใภ้ไปกว่าสองหมื่นหยวน ทำเอาซินเหยาอดรู้สึกผิดในใจไม่ได้ที่ทำให้พ่อแม่ของฟู่จิงถิงต้องเสียเงินให้เธอมากถึงขนาดนี้ โจวหงเห็นท่าทางของซินเหยาก็พอจะเข้าใจดีว่าเธอต้องคิดมากเรื่องเงินเล็กน้อยที่จ่ายไปแน่ เธอจึงเลือกจะปลอบใจลูกสะใภ้เบา ๆ

“อืม… เธออยากมาทำงานที่บริษัทของลุงหรือเปล่าล่ะ อย่างน้อยก็จะได้เรียนรู้งานของตระกูลเราเอาไว้บ้าง” เฟิงอู่เสนอแนะขึ้นมาลองดู เขาเองก็ไม่รู้ว่าลูกสะใภ้คนนี้จะเข้าใจความหมายที่เขาสื่อหรือเปล่า ยังไงเขาก็อยากให้ลูกชายมารับช่วงต่อธุรกิจอยู่ดี ถ้าลูกสะใภ้เข้ามาทำงานที่เดียวกัน พวกเขาสองคนจะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้“ขอบคุณที่คุณลุงให้โอกาสฉันนะคะ แต่ฉันขอลองคิดอีกสักพักได้ไหม” ซินเหยาไม่อยากรีบตัดสินใจเรื่องอนาคตของเธอตอนนี้ และเธอเองก็ไม่ค่อยชอบงานบริษัทสักเท่าไหร่ ซินเหยาอยากทำงานของตัวเองอย่างอิสระมากกว่า“ได้สิ ลุงจะรอ” เฟิงอู่พยักหน้ารับคำ จากนั้นเขาจึงปล่อยให้ซินเหยาพูดคุยกับภรรยาและสหายของเธอต่อ ส่วนเขาก็นั่งทานอาหารไปเงียบ ๆ หลังทานข้าวเสร็จ โจวหงก็

“หนูว่ามันจะกะทันหันเกินไปไหมคะคุณป้า ตอนนี้เรายังต้องวนหาทำเลอยู่นะคะ” ซินเหยาไม่อยากให้โจวหงต้องเหนื่อยมากเกินไป“ผมเห็นด้วยกับแม่นะครับ เรื่องทำเลเราค่อยหาวันหลังดีไหม” เฟิงจิงถิงอยากรีบเข้าหอเร็ว ๆ กับซินเหยา เขาจึงสนับสนุนความคิดของโจวหง“นั่นสิลูก แม่ว่าทำเลเราหาวันหลังก็ได้นะ เดี๋ยวแม่จะพาไปซื้อของแต่งงานเอง” โจวหงตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้จะจัดงานแต่งที่บ้านใหญ่ให้ทั้งสองคนในช่วงเช้า เธอพูดจบก็หันไปสั่งคนขับรถให้เปลี่ยนทิศทางไปยังร้านค้าใจกลางเมืองทันที ซินเหยาตอนนี้ทำได้แค่ต้องพยักหน้ารับคำอย่างจำยอม เธอไม่คิดว่าจะถูกสองแม่ลูกมัดมือชกเอาแบบนี้ เฟิงจิงถิงไม่ได้ยินคำปฏิเสธของซินเหยาอีก เขายิ้มกว้างออกมาทันทีและหันไปคุยกับแม่ของเขาเรื่องสินสอดทองหมั้น