All Chapters of เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร: Chapter 51 - Chapter 60

“อืม… ผมตื่นเต้นจังเลยครับ” ฟู่จิงถิงบอกความรู้สึกของเขาในตอนนี้ออกไปตรง ๆ“คุณอย่าคิดมากเลยนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะปิดร้านและอยู่เป็นเพื่อนคุณนะ” ซินเหยาตัดสินใจที่จะปิดร้านเพื่อเป็นกำลังใจให้กับฟู่จิงถิง เธอไม่อยากให้เขาอยู่กับคนบ้านฟู่คนเดียว“ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน” ฟู่จิงถิงยิ้มตอบ หลังจากพวกเขากินมื้อดึกกันเสร็จ ซินเหยากับฟู่จิงถิงก็เก็บข้าวของและปิดร้านเพื่อกลับบ้านไปพักผ่อน พรุ่งนี้พวกเขาต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปพบต้วนหลงและยังต้องเดินทางไปยังโรงพยาบาลของค่ายด้วย แปดโมงเช้าวันต่อมา ฟู่จิงถิงพาซินเหยาไปที่หน่วยเพื่อพ

ฟู่โหรวฟังที่เหมียนจูระบายออกมาก็ได้แต่เบ้ปากแล้วหันหน้าหนีอย่างไม่อยากจะฟังอะไรอีก ถ้าตอนนั้นแม่เธอไม่โลภอยากได้สร้อยทองของฟู่จิงถิง เรื่องมันจะเป็นแบบตอนนี้ไหม ฟู่โหรวรู้ดีว่าแม่ของเธอไม่เคยมองดูความผิดของตัวเองเลย เธอจึงไม่อยากจะพูดอะไรให้เสียอารมณ์ไปมากกว่านี้ อย่างน้อยเธอกับพี่ชายก็ไม่เกี่ยวข้องมากนัก ฟู่โหรวเพียงแค่รอให้บทลงโทษออกมาก่อน เธอกับพี่ชายจะได้กลับไปใช้ชีวิตที่ชนบท“ถ้าแกกับน้องได้ออกจากคุกก่อนพ่อ แกก็พาน้องกลับไปทำไร่ทำนาที่บ้านนะหยางเซิง อย่าได้ทำอะไรที่มันผิดกฎหมายอีกล่ะ” ฟู่อ้ายโกวซึ่งถูกขังอยู่กับลูกชายเอ่ยขึ้น“ครับพ่อ ผมทราบแล้ว ผมกับน้องจะรอพ่อที่บ้านนะครับ” ฟู่หยางเซิงพยักหน้ารับคำอย่างเชื่อฟัง ตอนนี้ครอบครัวของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป การพนันที่เคยเล่นเมื่อก่อน ฟู่หยางเซิงไม่คิดจะไปเล่นอีกแล้ว บ้านเขาไม่มีเงินเหลือแม้แต่หยวนเดียว เขาต้องทำมาหากินเพื่อประทัง

ฉางอี้เอ๋อรู้ข่าวการแต่งตั้งของฟู่จิงถิงในเวลาต่อมา เธอเสียใจที่ไม่ได้ไปร่วมงานครั้งนี้ด้วยไม่น้อย ในใจของฉางอี้เอ๋อยิ่งอิจฉาซินเหยาที่ได้เป็นภรรยาผู้กองทั้งที่อายุยังน้อย น่าเสียดายที่ฉางอี้เอ๋อไม่กล้าก่อเรื่องขึ้นมาอีก หลังจากต้องขายหน้าที่ร้านบะหมี่ครั้งก่อน“แกจะโวยวายทำไมนักหนาเนี่ย อย่าก่อเรื่องให้พ่อได้ไหม อีกไม่นานปู่แกก็จะกลับมาแล้วนะ ถ้าท่านรู้เข้าแกต้องถูกส่งไปอยู่ชนบทแน่” ฉางเป่ยอดต่อว่าลูกสาวไม่ได้ เขานั่งฟังเธอพร่ำบ่นและด่าทอซินเหยามานานสองนานแล้ว“พ่อ! ถ้าหนูได้เป็นเมียพี่จิงถิงมันไม่ใช่จะดีกับพ่อหรือยังไงกัน พ่อก็จะมีหน้ามีตา แถมยังสามารถข่มพี่จิงถิงด้วยฐานะพ่อตาได้ด้วยนะ” ฉางอี้เอ๋อใบหน้าบูดบึ้งอย่างอารมณ์เสีย“

ฟู่จิงถิงรอจนกระทั่งขบวนรถไฟจอดสนิทแล้วจึงลุกขึ้นเดินไปต่อแถวเพื่อขึ้นรถไฟในตู้นอนที่เขาได้รับตั๋วมา จำนวนคนในวันนี้หนาแน่นไม่ต่างจากรถไฟขบวนอื่น ๆ ฟู่จิงถิงคาดเดาเวลาแล้วว่าเขาต้องไปถึงก่อนรุ่งสาง แต่ไม่รู้ว่ารถของค่ายทหารจะมาถึงสถานีรถไฟปลายทางกี่โมง การเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางที่ไกลมากสำหรับเขา ตู้นอนของฟู่จิงถิงไม่ค่อยมีคนมากนัก คงเพราะราคาตั๋วที่สูงกว่า ทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากเสียเงินโดยใช่เหตุ คนส่วนใหญ่จึงไปรวมกันอยู่ตู้ที่นั่งธรรมดา ฟู่จิงถิงจัดเก็บกระเป๋าเอาไว้ใต้เตียงนอนของตัวเอง จากนั้นก็เปิดหน้าต่างเพื่อรับลม อากาศตอนนี้ร้อนมากทั้งที่ยังเช้าอยู่ เขาคิดถึงซินเหยาและเดาว่าเธอน่าจะกำลังเตรียมของขายอยู่ร้านแล้ว สามสิบนาทีต่อมา ขบวนรถไฟสายหางโจวไปปักกิ่งก็เริ่มออกเดินทาง ฟู่จิงถิงแน่ใจแล้วว่าในตู้นอนขอ

วันนี้ยังคงมีผู้ประสบภัยมากินบะหมี่ที่ร้านของซินเหยาไม่ขาดสาย หลายคนต่างถือถ้วยชามของตัวเองมาด้วยเพื่อไม่ให้ซินเหยาต้องลำบากทำความสะอาด ทุกคนรู้ดีว่าน้ำที่ใช้ในตอนนี้ไม่ได้สะอาดมากนักจากเหตุน้ำท่วม ทหารหลายนายในหน่วยเดียวกับฟู่จิงถิงพากันมาช่วยซินเหยาแจกจ่ายบะหมี่ในวันนี้ด้วย พวกเขาได้รับคำสั่งจากต้วนหลงให้มาคอยช่วยเหลือชาวบ้านด้านหลังค่ายและช่วยซินเหยาแจกจ่ายบะหมี่ที่เธอทำแจก“เถ้าแก่เนี้ยใจดีจริง ๆ พวกเราหาอาหารกินไม่ได้เลย มีเงินก็ยังหาซื้อไม่ได้” ชาวบ้านคนหนึ่งอดชื่นชมซินเหยาไม่ได้ เขากับครอบครัวอาศัยบะหมี่ของซินเหยากินมาสองวันแล้ว“ใช่ ๆ ถ้าไม่มีบะหมี่ของเถ้าแก่เนี้ย พวกเราคงอดตายกันไปนานแล้ว” ชาวบ้านอีกคนเอ่ยสนับสนุนทันที พวกเขาไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากนักและในช่วงน้ำท่วมแบบนี้พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะไปหาของกินได้จากที่ไหนเช่นกัน