All Chapters of เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร: Chapter 101 - Chapter 110

“ยังไม่ต้องพาออกมา! อีกเดี๋ยวคนของเราก็จะมากันแล้ว” เส็งเจาบอกด้วยสีหน้าจริงจัง เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บจากคมกระสุนด้วยแต่ไม่หนักมากเท่าพวกเขา“ครับ ๆ เข้าไปหลบในรถก่อนครับ คุณช่วยห้ามเลือดให้คุณชายที” บอดี้การ์ดยิงสวนกลับไปและวิ่งกลับเข้าไปนั่งที่เดิมทันที เขารีบฉีกเสื้อมาพันบาดแผลของตัวเองอย่างลวก ๆ ก่อนจะเปลี่ยนแมกกาซีนและยิงตอบโต้คนร้ายกลับไปต่อ เส็งเจาเข้าไปนั่งด้านหลังและรีบตรวจสอบอาการของเฟิงจิงถิง ตอนนี้คุณชายของพวกเขาเสียเลือดมากแล้ว เส็งเจาต้องทำงานแข่งกับเวลา เขารีบพันบาดแผลให้เฟิงจิงถิงที่สลบไปจากการเสียเลือด ไม่นานเมื่อทำเสร็จเส็งเจาก็รีบวิทยุบอกป๋ออี้ทันที“

บรรยากาศในงานเป็นไปอย่างสนุกสนาน ซินเหยาที่คอยมองตามเฟิงจิงถิงด้วยความเป็นห่วงก็ได้รับการดูแลจากคนใช้ในบ้านตลอดเวลา พวกเขากลัวว่าคนเยอะเกินไปจะทำให้ซินเหยาอึดอัดได้ ยังดีที่ตอนนี้ซินเหยาไม่รู้สึกอะไรแบบนั้น งานเลี้ยงดำเนินไปจนกระทั่งถึงช่วงบ่ายแก่ ๆ ผู้คนเห็นเฟิงตี้หลงเริ่มง่วงนอนจึงพากันขอตัวกลับทันที พวกเขาแลกช่องทางติดต่อระหว่างกันเอาไว้แล้วเพื่อช่วยเหลืองานของกันและกันตามที่เฟิงตี้หลงบอกเอาไว้ ส่วนเฟิงจิงถิงก็ได้รับการยอมรับจากคนในตระกูลที่มาร่วมงานครั้งนี้เช่นกัน พวกเขาอดนับถือความแข็งแกร่งของเฟิงจิงถิงที่เพิ่งผ่านประตูนรกมาไม่ได้จริง ๆ หากเป็นพวกเขาที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน แต่ละคนคงไม่รอดแน่สัปดาห์ต่อมา เฟิงจิงถิงได้รับอนุญาต

รถของเฟิงจิงถิงออกจากบริษัทไปทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง ที่นั่นเป็นศูนย์รวมอุตสาหกรรมหนักและเหล็กกล้าของประเทศแห่งหนึ่ง ระยะทางจากบริษัทไปยังโรงงานไกลประมาณยี่สิบกิโลเมตร เมื่อพวกเขาไปถึงด้านหน้าโรงงาน ยามรักษาการติดอาวุธหลายคนตรวจสอบอย่างเข้มงวดตามระเบียบ ที่นี่ห้ามคนภายนอกเข้าโดยเด็ดขาดและโรงงานมีนโยบายการเก็บความลับเป็นอย่างดี“สวัสดีครับเลขาตู้ คุณชายใหญ่ คุณนายน้อย” ผู้จัดการโรงงานออกมาต้อนรับพวกเขา เพราะก่อนออกจากบริษัทนั้น เลขาตู้ได้โทรบอกล่วงหน้าแล้ว“สวัสดีครับ/ค่ะ” ทั้งสามทักทายกลับ ก่อนจะเดินตามผู้จัดการโรงงานเพื่อเข้าไปฟังการอธิบายเกี่ยวกับโรงงานในห้องประชุม เรื่องพวกนี้ผู้จัดการทำบ่อยเวลามีลูกค้าเข้ามา

สี่สิบห้าวันต่อมา เฟิงจิงถิงเรียนรู้งานทุกอย่างจากเฟิงอู่เสร็จเรียบร้อยนานแล้ว ตอนนี้ร่างกายที่เคยบาดเจ็บของเขาหายสนิทแล้ว วันนี้จึงเป็นวันแรกที่เฟิงจิงถิงจะกลับไปทำงานที่หน่วย เขารับปากกับพ่อว่าจะเข้าไปทำงานช่วงวันเสาร์ของทุกสัปดาห์ ส่วนเรื่องการลาออกเฟิงจิงถิงยังไม่รับปากว่าเขาจะลาออกเมื่อไหร่ สำหรับเฟิงจิงถิงแล้วการเป็นทหารถือเป็นเกียรติของเขามานานแล้ว เมื่อรู้สึกว่าจะไม่ได้รับใช้ประเทศอีก เขาจึงรู้สึกใจหายแปลก ๆ ด้านซินเหยาก็ท้องเข้าสู่เดือนที่หกแล้วเช่นกัน ร้านอาหารของเธอมีคนมาติดต่อขอสูตรเป็นจำนวนมาก จากที่ซินเหยาคิดจะเปิดร้านสาขาตามมณฑลต่าง ๆ เธอจึงได้แต่มาปรึกษาพ่อแม่สามีเรื่องการขายเฟรนไชส์แทนในช่วงสัปดาห์ก่อน รายละเอียดต่าง ๆ จะมีฝ่ายกฎหมายของตระกูลมาช่วยซินเหยาเตรียมสัญญาก่อนประกาศเปิดขา

เฟิงจิงถิงพยักหน้ารับคำภรรยาที่ใบหน้ายังซีดเผือดจากการเสียเลือดอยู่ เขาได้แต่คิดว่าจะมีลูกอีกอย่างที่ซินเหยาอยากมีหรือเปล่า“พวกลูกนอนพักกันสักหน่อยเถอะ เมื่อเช้าก็ตื่นกันตั้งแต่เช้าแล้ว แม่เองก็จะพักด้วยเหมือนกัน รอเสวี่ยเยว่หิวนมเราค่อยตื่นกันอีกที” โจวหงบอก เธอรู้ดีว่าเด็กแรกคลอดดื่มนมบ่อยมากแค่ไหน ถ้าซินเหยาไม่นอนพัก เธอก็กลัวว่าลูกสะใภ้จะไม่มีน้ำนม“ได้ค่ะแม่ คุณไปนอนก่อนเถอะนะคะ” ซินเหยาบอกเฟิงจิงถิงที่กำลังเก็บกล่องอาหารอยู่ข้างเตียงของเธอเงียบ ๆ ซินเหยาไม่รู้ว่าตอนนี้สามีคิดอะไรอยู่“ครับ ฝันดีนะครับที่รัก” เฟิงจิงถิงลุกขึ้นจูบหน้าผากนวลของซินเหยาอย่างแสนรัก ก่อนจะหยิบเอากล่องอาหารออกไปทิ้งนอกห้องพักผู้ป่วยของซินเหยาแล้วกลับเข้ามานอน