Alle Kapitel von คู่พิศวาส: Kapitel 11 – Kapitel 20

“หนูรันอย่าไปถือสาพี่เขาเลยนะลูก พี่เขาก็อย่างนี้แหละ ถึงได้ไม่มีแฟนสักที” คุณฤทัยห้ามทับก่อนที่จะเป็นเรื่องขึ้นมาอีก“จริงด้วยค่ะคุณป้า พี่ภัทรน่ะชาตินี้ขึ้นคานแน่ๆ”“ขึ้นคานได้ยังไง พี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว” รตีหูผึ่งทันที“ใครคะ บอกน้องรันมาเดี๋ยวนี้นะ” รตีถามอย่างอยากรู้ ทำไมเธอถึงไม่รู้ว่าพี่ภัทรมีแฟนแล้ว“ไม่บอก”“พี่ภัทรน่ะ น้องรันโป้ง บอกมาเลย”“เดี๋ยวก็รู้เองแหละ”“ไม่เอา อยากรู้ตอนนี้”“ทานเถอะลูก ป้าทำของโปรดหนูทั้งนั้นเลยนะคะ พี่เขาไม่บอกก็อย่าไปคาดคั้นเลยลูก สงสัยไปแอบชอบสาวที่ไหน แต่เขาไม่ชอบกลับล่ะมั้ง”“จริงด้วยค่ะ...ชิส์! ไม่อยากรู้ก็ได้” รตีทำหน้ากวนๆ ใส่เขา หันไปสนใจอาหารตรงหน้าแทน พึงพอใจเมื่อเห็นเขาโดนมารดาว่าให้ สมน้ำหน้า!!!ณภัทรมองยายตัวยุ่งที่ทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยแล้วยิ้มบางๆ ที่มุมปาก คุณฤทัยสังเกตลูกชายอยู่ตลอดเวลาเผลอยิ้มกับตัวเอง แต่ไม่เข้าใจอยู่อย่างหนึ่งว่า ทำไมลูกชายตัวดีจะต้องหาเรื่องทะเลาะกับรตีเสียตลอดเวลากันเล่า ทั้งๆ ที่ถ้าเป็นคนอื่นลูกชายของเธอจะสุภาพและเป็นสุภาพบุรุษ พูดจาดีกับทุกคนเหลือเกินคิดย้อนไปถึงเมื่อตอนณภัทรยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย สาวๆ

“ไม่เหมือนกันยังไง” วายุแกล้งพูดทั้งๆ ที่รู้ว่าเพื่อนรักหมายความว่าอย่างไร เขาเองก็รู้หรอกว่าถูกขนานนามว่าเจ้าชู้ แต่เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองเจ้าชู้หรอก ก็ในเมื่อยังไม่แต่งงาน ถ้าแต่งงานแล้วค่อยว่ากันอีกทีหนึ่ง อย่างไรเสียตอนนี้ก็ขอให้ใช้ชีวิตโสดให้คุ้มก่อน“นายก็รู้อยู่แก่ใจ” ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ คุณฤทัยเอ่ยชวนทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากัน เพราะอาหารพร้อมแล้วเลยตัดการสนทนาของหนุ่มๆ ไปโดยปริยาย“อร่อยจัง” รตีทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย หันไปมองขนมไทยที่เธอชอบวางอยู่ตรงหน้าด้วยอย่างหวงๆ แอบจองอยู่ในใจตาวาวๆคิดว่าหลังจากทานอาหารเสร็จจะได้ทานขนมไทยแสนอร่อยของป้าฤทัยณภัทรนั่งอยู่ตรงนั้น เขาสังเกตเธออยู่บ่อยครั้ง จึงเห็นว่าเธออยากกินอะไรบ้าง แกล้งว่าแต่ก็ตักให้อย่างเอาใจ พูดแหย่ไปแหย่มาก็ไม่มีใครคิดอะไร เพราะเห็นแบบนี้ออกบ่อย“ลูกหมูตัวนี้เห็นแก่กินจริงๆ เลย” ณภัทรแกล้งพูดแหย่น้องน้อยข้างบ้าน ได้ผลดังคาด รตีหน้างอทันที เบ้ปากใส่ณภัทรอย่างไม่สบอารมณ์ แถมยังย่นจมูกใส่เขาอย่างงอนๆ อีก“เอาอีกแล้ว ตาภัทรนี่ยังไง ชอบว่าน้องอยู่เรื่อยเลย” คุณฤทัยดุบุตรชายไม่จริงจังนัก แต่เรียกเสียงหัวเราะจากโต๊ะอาหารได้

“แล้วมีใครพาไปหาหมอหรือยังจ๊ะ” รตีเอ่ยถาม เป็นห่วงอาการของณภัทรอยู่มาก สีหน้าเป็นกังวลอย่างเด่นชัด“ยังค่ะ คุณภัทรเพ้อใหญ่เลยค่ะ ข้าวปลาไม่ยอมทาน ไข้ก็ขึ้นสูง พี่ไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ คุณหนูรันช่วยไปดูหน่อยนะคะ ถือว่าช่วยพี่หน่อยเถอะค่ะ”สาวใช้บ้านของณภัทรเอ่ยขอร้องด้วยท่าทีวิตกหนัก“งั้นไปเถอะรีบไปกัน เดี๋ยวพี่ภัทรจะอาการแย่กว่านี้อีก” รตีรีบสาวเท้าเดินไปยังบ้านเรือนไทยที่ชายหนุ่มพักอยู่ พอเข้าไปถึงก็เจอเขานอนเพ้ออะไรสารพัด เอามือไปอังหน้าผากก็ร้อนจี๋เหมือนไฟลน“อุ๊ย! ตัวร้อนจี๋เลย” เด็กสาวรีบดึงมือกลับ แต่ชายหนุ่มรวบมือเข้าไปกอดไว้แนบใบหน้าหล่อนั้นอย่างคนละเมอเพราะพิษไข้“พี่ภัทรเป็นอย่างไรบ้างคะ น้องรันเป็นห่วง” รตีหน้าเสีย มองหน้าชายหนุ่มอย่างเป็นห่วง หญิงสาวสับสนว่าต้องทำยังไงดี นึกถึงวิชาสุขศึกษาที่เคยเรียนมา คนเป็นไข้ก็ต้องเช็ดตัวเพื่อให้ไข้ลดลง หญิงสาวยิ้มก่อนหันไปสั่งคนรับใช้ที่คอยรอรับคำสั่งอยู่ไม่ไกลนัก“ช่วยเอาน้ำกับผ้ามาให้น้องรันหน่อยค่ะ น้องรันจะเช็ดตัวให้พี่ภัทร” รตีสั่งคนรับใช้อย่างร้อนรนจนไม่ทันสังเกตเห็นอาการหลิ่วตาระหว่างณภัทรกับสาวใช้เป็นนัยว่าเอาน้ำกับผ้าม

“เธอมีคู่หมั้นอยู่แล้วทั้งคนทำไมถึงได้ทำตัวแบบนี้ เห็นพี่เป็นไอ้งั่งหรือยังไงวาโย” ราเมธกัดกรามด้วยความโกรธคนตรงหน้าดิ้นเร่าๆ ไปมาด้วยความทรมานไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แค่อยากปลดปล่อยให้หลุดพ้นจากอารมณ์วาบหวามนี้ไปเสียที“ได้...ถ้าต้องการ พี่ก็จะสนองให้ พี่เป็นผู้ชายคนที่เท่าไหร่ของเธอกันล่ะ” ราเมธพูดด้วยความโมโหที่ยั้งไม่อยู่ พร้อมขึ้นไปทาบทับบนร่างบอบบางด้วยอารมณ์โกรธและผิดหวังผสมปนเปกันไปหมดทำให้เขากระทำเยี่ยงนี้หญิงสาวสะดุ้งเมื่อคู่หมั้นหนุ่มฉกริมฝีปากกระด้างรุนแรงลงมายังซอกคอขาวเนียน ความหอมกรุ่นของเนื้อสาวทำให้เขาจูบไซ้อย่างรุนแรงตามอารมณ์ความปรารถนาที่กำลังคุกรุ่นขึ้นมาผสมกับความโกรธที่กำลังอัดแน่นในอก“พี่รามช่วยด้วย วายร้อน...ร้อนจนทนไม่ไหวแล้ว” วาโยคร่ำครวญดีดดิ้น อยากปลดปล่อยอารมณ์บ้าๆ นี้เต็มทีโดยอยากให้ชายหนุ่มคู่หมั้นเป็นคนช่วย เธอมองเขาตาปรือเยิ้มอย่างออดอ้อน“ได้...ถึงยังไงเสียเธอก็ต้องแต่งงานกับพี่ ไม่ว่าพี่จะเป็นคนที่เท่าไหร่ของเธอ คืนนี้และต่อๆ ไป เธอต้องเป็นของพี่คนเดียว...จำเอาไว้” ราเมธประกาศชัดเจนในความรู้สึก วาโยครวญคราง มือไขว้คว้าเปะปะไปบนร่างหนาที่ทาบทับอยู่บน

ชายหนุ่มเช็กบิลค่าอาหารเมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ก่อนพาหญิงสาวคู่หมั้นกลับบ้าน วายุจอดรถที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของคู่หมั้นหน้าหวาน เธอเอ่ยขอบคุณเบาๆ ทำท่าจะก้าวลงจากรถ วายุรีบลงมาจากรถด้วยเช่นกัน รามาวดีมองคู่หมั้นหนุ่มอย่างแปลกใจที่เห็นเขาตามเธอลงมาจากรถด้วย“ขอเข้าไปดื่มน้ำหน่อยได้ไหมครับน้องริน รู้สึกกระหายน้ำ” วายุยิ้มหวานให้หญิงสาว รามาวดีเห็นรอยยิ้มแบบนี้ของเขาทีไรเธอก็ไม่ค่อยไว้วางใจเขาสักที แต่คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอ เขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอแน่นอน“เชิญค่ะพี่วา” รามาวดีเชิญคู่หมั้นหนุ่มเข้าบ้านอย่างมีมารยาท แม้จะไม่ค่อยไว้ใจเขาก็ตามวายุนั่งลงบนโซฟาตัวยาวที่ห้องรับแขก ก่อนที่หญิงสาวจะไปหาน้ำมาให้เขา วายุมองตามร่างบางไปอย่างเจ้าเล่ห์ คิดในใจว่า‘หวงตัวจริงนะ น้องริน’รามาวดีหยิบแก้วน้ำและเปิดตู้เย็นเอาน้ำเย็นรินใส่แก้วให้ชายหนุ่ม แต่ก็ต้องตกใจ“อุ๊ย! พี่วา” หญิงสาวอุทานเบาๆ เมื่อวายุเข้ามาสวมกอดทางเบื้องหลัง รามาวดีรีบหันมาผลักไสตามสัญชาตญาณ หน้าสวยหวานปะทะกับหน้าหล่อเหลาออกไปทางสำอางของวายุคู่หมั้นหนุ่มจังๆใบหน้าของเขาอยู่ห่างกับเธอแค่คืบ ลมหายใจร้อนเป่ารดใบหน้านวลผะผ่าว“พี่วาปล่