All Chapters of คู่พิศวาส: Chapter 51 - Chapter 60

“น้องรินฟังพี่ก่อนครับ” วายุวิ่งไปดักหน้าคู่หมั้นสาว เธอผลักเขาทีเดียวล้มลงไปกองกับพื้น วายุวิ่งไล่ตามแต่ไม่ทัน รามาวดีพารตีวิ่งขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว วายุได้แต่หัวเสีย ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ เวลาโกรธจะแรงเยอะขนาดนี้ ผลักเขาจนกระเด็น อาจเพราะเขาไม่ทันตั้งตัวด้วยซูซี่มองผลงานตัวเองอย่างสะใจ หัวเราะอีกครั้งก่อนออกไปจากร้านอาหาร“พรุ่งนี้เจอกันนะคะวาขาแล้วซูซี่จะไปหา” ซูซี่หันมาหาร่างของวายุที่ขับรถตามหญิงสาวออกไปอย่างหมายมาดวายุขับรถตามคู่หมั้นสาวกลับมาที่บ้าน หญิงสาวลงจากรถแท็กซี่กับน้องสาวแล้วรีบเข้าบ้านไป รามาวดีถึงบ้านก็รีบวิ่งขึ้นบ้านด้วยไม่อยากเห็นหน้าคู่หมั้นหนุ่มจอมเจ้าชู้คนบ้า! ไหนว่ารักเธอคนเดียวความจริงเธอเคยเจอกับซูซี่มาแล้ว แต่วันนี้เป็นอะไรไม่รู้ถึงทำใจไม่ได้ อาจเป็นเพราะตอนนั้นเธอยังไม่มีอะไรกับเขาก็เป็นได้ หญิงสาวคิดอย่างสับสน ไม่ชอบความเจ้าชู้ของคู่หมั้นหนุ่มเอาเสียเลยวายุวิ่งตามรามาวดีเข้ามาในบ้าน เห็นคู่หมั้นสาววิ่งขึ้นบันไดบ้านไปก็ร้อนใจนัก“น้องรินฟังพี่ก่อน” วายุเรียกหญิงสาวแต่เธอไม่ฟังวิ่งหายขึ้นไปบนห้อง จะก้าวตามก็เจอยายตัวยุ่งกอดอกมองมาด้วยสายตาพิฆาต“น้องรัน

“พี่ต้องการน้องรินเหลือเกิน...” วายุยังพูดเสียงแหบพร่าไม่จางหาย ลมหายใจเป่ารดซอกคอหอมกรุ่นกายแกร่งยังฝากฝังแนบแน่นไม่ห่างไปไหน“พี่วา...” รามาวดีครางออกมาอย่างเสียวซ่าน เมื่อเขาวางร่างบอบบางลงบนที่นอนหนานุ่มร่างเขาทาบทับลงไปหา แก่นกายใหญ่โตที่อยู่ในกายเธอฝากฝังเข้าหา วายุจุมพิตเรียวปากหวานอีกครั้งอย่างหนักหน่วงและอ่อนหวานสลับกันเธอจูบตอบเขาอย่างน่ารัก จนวายุครางออกมาอย่างถูกใจ ริมฝีปากเริ่มเล้าโลมอีกครั้ง จูบระไปตามซอกคอหอมกรุ่นระเรื่อยลงมาบนทรวงอกนุ่ม สัมผัสเบาๆ และหนักหน่วงสลับกัน มืออีกข้างเคล้นคลึงเบาๆ และหนักหน่วงเช่นกัน ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่างบาง หญิงสาวบิดกายส่ายรับสัมผัสจากเขาอย่างควบคุมอารมณ์ไม่ไหววายุซุกซบจูบซับหญิงสาวจนหนำใจ จับร่างบอบบางขึ้นนั่งคร่อมบนร่างแกร่ง“อุ๊ย!” รามาวดีอุทานเบาๆ แล้วหน้าแดง เมื่อวายุจับร่างเธอขึ้นนั่งคร่อมทับบนร่างของเขา แก่นกายของเขายังแนบแน่นอยู่ในร่างของเธอวายุจับสะโพกงอนกระแทกลงมาอย่างหนักหน่วง เขาร้องอย่างเสียวซ่าน รามาวดีครางอย่างเสียวซ่านเช่นกัน จังหวะที่เขาควบคุมกลายเป็นหญิงสาวควบคุมซะเอง รามาวดีเกิดความกระสันขึ้นมาอย่างเร่าร้อน หญิงสา

“พี่รามมีอะไรคะ อุ๊ย! พี่ราม ทำอะไรคะ” วาโยตกใจกับการกระทำของเขา ใบหน้าที่เคร่งขรึมเปลี่ยนไปอย่างเจ้าเล่ห์ ราเมธก้มใบหน้ามาชิดหน้านวล ลมหายใจเป่ารดใบหน้าซึ่งกันและกัน หญิงสาวหลบสายตาคมกล้า“อือ...” วาโยประท้วง เมื่อราเมธหอมแก้มฟอดใหญ่“ชื่นใจจัง วันนี้ทำงานเหนื่อย ได้หอมเมียสักฟอดแล้วมีแรงขึ้นเยอะ” หญิงสาวอายจนหน้าแดง พอได้ยินคำว่า ‘เมีย’จากปากของเขาเต็มปากเต็มคำ“ปล่อยค่ะพี่ราม เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า นึกว่าอยากปรึกษาเรื่องงานจะเอาเปรียบน้องวายอีกแล้วนะคะ” วาโยพูดแต่มือเรียวคล้องคอหนาอย่างยั่วยวน“กลัวใครมาเห็นแล้วยั่วพี่ทำไมนี่ แต่ใครจะกล้าเข้ามาในห้องนี้” ราเมธหัวเราะในคำพูดของคู่หมั้นสาวเพราะคำพูดกับการกระทำสวนทางกันอย่างสิ้นเชิงหญิงสาวแกล้งทำตาโตในความเจ้าเล่ห์ของเขา แต่เธอยินดีให้เขาสัมผัสอย่างไม่ขัดขืน ราเมธหัวเราะชอบใจเมื่ออ่านสายตาว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่“ใครจะกล้าว่า เจ้านายจะจู๋จี๋กับเมียตัวเอง”“บ้าน่ะพี่ราม”“พี่ขอชื่นใจหน่อยได้ไหม” วาโยยิ้มยั่วเขา แต่ต้องตาโตเพราะหญิงสาวรับรู้ถึงความแข็งชันดุนเป้ากางเกงออกมาจิ้มอยู่ที่ก้นเธอ“เสื้อผ้าจะยับนะคะพี่ราม” วาโยแกล้งอ้างว่าเสื้อผ้า

“อือ...พี่ภัทร เค้าหายใจไม่ออก” รตีดิ้นแต่ตายังหลับและเลิกดิ้นในที่สุด เมื่อร่างบางเริ่มซุกหาไออุ่นจากอกกว้างแทน ในที่สุดความเหนื่อยและความง่วงก็เข้ามาเยือนคนทั้งสอง รตีปรือตามองชายหนุ่มที่กอดเธอในอ้อมแขนอย่างรัดรึง“ตื่นแล้วเหรอสาวน้อย” ณภัทรหอมแก้มนวลใสนั่นฟอดใหญ่ ก่อนดึงร่างไปกอดแนบแน่นเข้าไปอีกอย่างแสนรัก“พี่ภัทรชอบกอดน้องรันแรงๆ น้องรันหายใจไม่ออก” เด็กสาวพ้อชายหนุ่ม“ต้องกอดแรงๆ เพราะว่าพี่หวงรู้ไหม” ณภัทรพูดชิดแก้มนวล“หวงทำไมคะ” รตีถามอย่างอยากรู้“อีกอาทิตย์นึงจะสอบแล้วเหรอครับน้องรัน” ณภัทรไม่ตอบแต่ถามหญิงสาวกลับ“ค่ะ”“หลังจากสอบเสร็จ พี่จะให้แม่ไปขอน้องรันกับพี่ชายเรานะ”“คะ!” รตีมองชายหนุ่มอย่างไม่อยากเชื่อ“พี่ภัทรว่าอะไรนะคะ” เธอถามซ้ำอย่างตกใจไม่น้อย“เด็กหูตึงอย่างนี้ต้องตีก้นซะให้เข็ด พี่บอกว่าจะให้คุณแม่พี่ไปสู่ขอน้องรัน แต่งงานกับพี่นะครับ พี่จะขอหมั้นน้องรันเอาไว้ก่อน รอให้ฝึกงานเสร็จแล้วเราค่อยแต่งงานกัน” ณภัทรพูดเสียยืดยาว เพราะเขาแทบรอไม่ไหวแล้ว จริงๆ ถ้าทำได้ อยากแต่งซะตอนนี้เลยด้วยซ้ำ“พี่ภัทรอยากแต่งงานกับน้องรันเหรอคะ” รตีถามชายหนุ่มอย่างอยากรู้“แล้วน้องร

“อุ๊ย! พี่ราม คนบ้า คนเจ้าเล่ห์ แกล้งน้องวายเหรอคะ” หญิงสาวดิ้นรนทุบตีสามีหนุ่มเมื่ออยู่ดีๆ เขาก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำและโอบกอดไปรอบร่างของเธอ“จับได้แล้ว แพ้แล้ว” ราเมธหัวเราะเสียงดังอย่างผู้มีชัยชนะ“นี่แน่ะๆๆ ทุบให้ตายเลย” หญิงสาวดิ้นรนออกจากอ้อมแขน เมื่อรู้ว่าโดนเขาแกล้งให้เธอเป็นห่วงแทบแย่“โธ่ๆๆ เมียจ๋า ถ้าพี่ไม่ทำอย่างนี้แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเมียพี่รักพี่ขนาดไหน”“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย” วาโยผลักร่างหนาออกห่างอย่างไม่สนใจ ก่อนที่หญิงสาวจะว่ายน้ำหนีขึ้นฝั่ง“น้องวายรอพี่ด้วย” ราเมธตะโกนเรียกภรรยาสาว ก่อนว่ายน้ำตามเธอขึ้นมา“คนดีของพี่อย่าโกรธพี่สิครับ นี่พี่ทำของโปรดของน้องวายทั้งนั้นเลยนะ” ราเมธเอาอกเอาใจภรรยาสาวด้วยการทำอาหารให้เธอทาน เขารู้สึกมีความสุขที่ได้ทำอาหารให้คนที่รัก“ไม่รู้ ไม่ชี้” วาโยแกล้งสะบัดหน้าไปทางอื่นอย่างมีแง่งอน ความจริงตอนเขาทำอาหารเธออยากช่วยอยู่เหมือนกัน เลยแกล้งเข้าไปหยิบๆ จับๆ ล้างผัก หั่นผักให้ เธอเห็นเขาตั้งใจทำอาหารให้เธอทานมากๆ แถมตอนปรุงรสยังให้เธอชิมอีกด้วย เธอแกล้งชิมแล้วก็ติโน่นตินี่ เขาก็เอาใจด้วยการปรุงให้ถูกใจเธอ แต่ความจริงอาหารที่เขาทำก็อร่อยอ