All Chapters of คู่พิศวาส: Chapter 31 - Chapter 40

“น้องวาย พี่มารับครับ” ชายหนุ่มสาวเท้ายาวๆ มาหาคู่หมั้นคนสวย เหมือนกลัวว่าเธอจะหนีไปเสียอย่างนั้น“มารับวายเหรอคะ” วาโยมองหน้าคู่หมั้นหนุ่มอย่างงง ๆ พักนี้เขาดูแปลกๆ แต่แปลกยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน“ต่อไปพี่จะมารับไปทำงานทุกวันนะครับ” ราเมธพูดกับหญิงสาวก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูรถให้เธอ“พ่อราม มารับน้องเหรอลูก” คุณวีรยุทธ์ออกมาจากบ้านพอดี ท่านทักชายหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดีใจที่เห็นราเมธมารับบุตรสาวพักนี้เขาสังเกตว่าวาโยดูแต่งตัวเรียบร้อยขึ้นมากกว่าแต่ก่อน แม้ปกติวาโยก็ไม่ใช่ผู้หญิงเปรี้ยวอย่างที่แสดงออกนัก แต่หลังจากกลับมาจากเมืองนอก เธออาจจะเปลี่ยนไปก็เท่านั้นเอง“สวัสดีครับคุณลุง” ราเมธไหว้พ่อตาในอนาคตอย่างนอบน้อม คุณวีรยุทธ์รับไหว้ใบหน้าปีติยินดีที่ได้เห็นหน้าว่าที่ลูกเขย“ไปเถอะเดี๋ยวไปทำงานสาย” คุณวีรยุทธ์พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเดิม ด้วยความยินดีที่ลูกสาวจะได้เป็นฝั่งเป็นฝากับผู้ชายดีๆ อย่างราเมธ“ไปแล้วนะคะคุณพ่อ” วาโยกอดบิดาก่อนหอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความเคยชิน ก่อนก้าวเข้าไปขึ้นรถของคู่หมั้นหนุ่มที่จอดรออยู่ ราเมธเหลือบมองไปหาคู่หมั้นแสนสวยเป็นระยะๆ อยากคุยกับเธอเหมือนกันแต่ไม่รู้

รามาวดีดิ้นรนผลักไส รัวกำปั้นใส่แต่ไม่เป็นผล วายุใช้ชั้นเชิงที่เหนือกว่าบดจูบริมฝีปากบางหนักหน่วง รสจูบที่แสนวาบหวามทำให้หญิงสาวตัวอ่อนในอ้อมแขนของเขา“เป็นของพี่เถอะนะน้องริน พี่คิดถึงเหลือเกิน” วายุกระซิบที่ใบหูเล็กๆ เสียงหายใจหอบถี่บ่งบอกถึงความต้องการอันร้อนแรง ริมฝีปากหนาจูบซับไปทั่วดวงหน้าหวานละมุน ต่ำลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่น ระเรื่อยลงมาที่อกอวบอิ่มภายใต้เสื้อตัวหลวมของชุดนอนที่แสนบางเบา“อย่าค่ะพี่วา” เสียงหญิงสาวขาดหายไปอีกครั้ง เมื่อวายุบดขยี้ริมฝีปากหนาลงมา คราวนี้เป็นจูบที่ยาวนานจนหญิงสาวเบลอไปหมด วายุใช้ความชำนาญปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอและเขาออกอย่างใจเย็น ร่างบอบบางแต่อวบอัดเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา แสงจันทร์สะท้อนมองเห็นร่างเย้ายวนตาน่าสัมผัสเขาเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียง ก่อนกลับมามองร่างหญิงสาวอย่างตะลึงในความงดงาม เธอเปรียบดั่งภาพปั้นที่เปลือยเปล่างดงาม ร่างบางผิวขาวจัดแต่อมชมพูระเรื่อเมื่อต้องแสงไฟที่สว่างไสวบนหัวเตียง เขาเคลื่อนริมฝีปากเข้าครอบครองอกเปลือยเปล่าที่กำลังชูช่อล่อตาล่อใจจนแทบคลั่ง ไล้ปากหนาไปทั่วร่างบางทุกสัดส่วน ริมฝีปากสะเปะสะปะไปทั่วอย่างหิวกระหายรามา

“คนเจ้าเล่ห์ พี่ภัทรชอบโชว์ น้องรันไม่ชอบโชว์สักหน่อยเอามานี่เลย” รตีวิ่งไล่ณภัทรเพื่อคว้าซับในตัวสวยไปทั่วห้อง ณภัทรหันมามองสาวน้อยข้างบ้านที่ขณะนี้ร่างเปลือยเปล่ากำลังวิ่งไล่เขาอย่างเอาเป็นเอาตายเขาคิดในใจว่าเธอไม่ชอบโชว์เลยจริงๆ เขาอยากจะเชื่อมั่นแบบนั้น เพราะยิ่งมองริมฝีปากยิ่งแห้งต้องแตะลิ้นเลียเหมือนกระหายร่างสูงของณภัทรหยุดกะทันหัน รตีได้ทีวิ่งมาถึงตัว หมายจะคว้าซับในของตัวเองกลับมาให้ได้ แต่เสียหลักล้มลงไปทับร่างของชายหนุ่มที่ล้มลงไปก่อนหน้า“อุ๊ย!” รตีอุทานเบาๆ เมื่อกายเปลือยเปล่าทับไปบนร่างหนาของณภัทรที่เปลือยเปล่าไม่แพ้กัน คนตัวเล็กตะเกียกตะกายขึ้นจากร่างหนา แต่ณภัทรรัดร่างเอาไว้แน่นไม่ให้ขยับเขยื้อน“จะดิ้นหนีทำไม กอดแบบนี้ก็อุ่นดีนะ”เขาบอกเสียงแหบพร่า“คนเจ้าเล่ห์ปล่อยเค้าเดี๋ยวนี้เลย ถ้าไม่ปล่อยน้องรันโกรธ จะโป้งพี่ภัทรแล้วด้วย” เด็กสาวดันหน้าอกหนาของเขาเอาไว้ แต่ส่วนล่างกลับเบียดชิดกันอย่างแนบแน่นแทน สาวน้อยแก้มแดงก่ำไปหมดด้วยความเขินอาย ยังไงเธอก็เป็นสาวแล้ว มีความรู้สึกวาบหวิวสยิวๆ เกิดขึ้น หลังจากที่ณภัทรสัมผัสเธออยู่บ่อยๆ ทำให้ความไร้เดียงสากำลังจะหมดลงไปจากสัมผัส

“เดี๋ยวก่อนครับคนดี จะไม่ราตรีสวัสดิ์พี่ก่อนเหรอ” ร่างบางปะทะเข้ากับอกแกร่งที่ชายหนุ่มรั้งกลับมา ก่อนที่ราเมธจะทำแก้มป่องก้มลงไปให้หญิงสาวหอมแก้ม วาโยใช้มือเรียวรัดคอหนาเพื่อกดจุมพิตหนักหน่วงที่แก้มหล่อนั้น ก่อนหันร่างบางวิ่งเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว แต่ยังได้ยินเสียงหัวเราะของเขาตามมาติดๆ ราเมธยกมือของเขาขึ้นลูบแก้มตัวเองเบาๆ ก่อนยิ้มออกมาและเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข“น้องรันตื่นได้แล้วครับ นอนขี้เซาจัง” ณภัทรปลุกสาวน้อยข้างบ้าน เมื่อเห็นเธอยังนอนซุกกายเข้าหาเขาไม่ยอมตื่นง่ายๆ กลัวหญิงสาวจะไปเรียนสาย“ถ้าไม่ตื่นพี่จะกินน้องรันเป็นอาหารเช้านะครับ” ณภัทรแกล้งกัดใบหูเล็กน่ารักนั้นเบาๆ รตีครางรับอย่างเสียวซ่าน ยังไม่อยากลืมตาตื่น แต่เพราะถูกรบกวนการนอน เธอจึงพยายามค่อยๆ ฝืนลืมตา“ยังไม่ตื่นอีกเหรอครับน้องรัน” ชายหนุ่มหอมแก้มนวลใสฟอดใหญ่ ซุกไซ้ริมฝีปากหนาไปทั่วลำคอหอมกรุ่น“อือ…” รตีครางอือๆ อาๆ ลืมตาตื่นมองการกระทำของณภัทรตาโต“พี่ภัทร”“ตื่นแล้วเหรอ ว้า...เสียดายจังพี่นึกว่าจะได้กินน้องรันเป็นอาหารเช้าซะอีก เห็นปลุกไม่ยอมตื่นวันนี้เรียนเช้าไม่ใช่เหรอคนดี เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก” ชายหนุ่มมองห

“พี่ภัทรว่าพี่รามจะรู้ไหมคะ” เด็กสาวเอ่ยถามหันมองซีกหน้าหล่อของพี่ชายข้างบ้านอย่างอยากรู้“ถ้าไม่มีใครบอกก็คงจะไม่รู้”“เหรอคะ” รตีหันกลับไปนั่งเหมือนเดิม เอาศีรษะพิงเบาะมองออกไปนอกรถอย่างใจลอย“คิดอะไรอยู่เรา เห็นเงียบไป” ณภัทรถามสาวน้อยข้างบ้านเมื่อเห็นเธอเงียบไป“ไม่มีอะไรค่ะ พี่ภัทร” รตีปฏิเสธแต่จริงๆ ในใจเธอกำลังคิดถึงเรื่องอาจารย์คนใหม่ที่พี่สาวจะหามาให้ต่างหาก แต่ไม่อยากบอกกับชายหนุ่มตามตรง กลัวเขาจะเสียใจ กลัวเขาโกรธเอาณภัทรจอดรถที่หน้าคณะที่รตีเรียนอยู่ ก่อนที่สาวน้อยข้างบ้านจะก้าวขาลงจากรถ ชายหนุ่มรั้งแขนเล็กน่ารักเอาไว้“พี่ภัทรมีอะไรหรือเปล่าคะ” เด็กสาวหันมามองชายหนุ่มอย่างสงสัย แล้วก็คลายความสงสัยลงเมื่อพี่ชายข้างบ้านทำแก้มป่องยื่นมาให้ แล้วใช้นิ้วจิ้มแก้มซ้ำๆ อย่างอ้อนๆ เพื่อบอกเป็นนัยๆ ว่าให้เธอหอมแก้มเขา“อุ๊ย! พี่ภัทร เดี๋ยวใครเห็นเข้าค่ะ” รตีปฏิเสธไม่ยอมทำตามง่ายๆ“ไม่มีใครเห็นเราในรถหรอกเร็วๆ เข้า เดี๋ยวพี่ไม่ให้ลงจากรถซะเลย” ณภัทรแกล้งขู่ ก่อนยื่นแก้มไปอีกครั้งอย่างรอคอย รตีเลยจำต้องกดริมฝีปากจิ้มลิ้มลงไปบนแก้มหล่อ“แทบไม่รู้สึกเลย” ณภัทรรับรู้ถึงริมฝีปากเย็นที่สั