บททั้งหมดของ คู่พิศวาส: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ค่ะ” น้องรันรับคำยิ้มแป้นอย่างน่ารักเช่นเคย ณภัทรส่ายหน้าไปมา ทั้งเอ็นดูทั้งมันเขี้ยวเด็กสาวนัก “เรานี่กวนจริงๆ เลย แล้วตกลงว่าเรื่องการบ้านจะทำไง” คนถูกถามยิ้มแก้มแทบปริ“เดี๋ยวน้องรันกลับบ้านไปเอาหนังสือมาให้พี่ภัทรช่วยสอนนะคะ” รตีรีบลุกขึ้นทำท่าจะเดินกลับบ้านไปอีกครั้ง สีหน้าอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม“เดี๋ยวก่อน” ณภัทรร้องห้าม เขาเห็นหน้ายายตัวยุ่งก็อ่านทะลุไปถึงขั้วหัวใจ ที่กระตือรือร้นอยากจะกลับบ้าน ไม่ใช่อยากจะกลับไปเอาตำรา แต่อยากกลับไปดูว่าตอนนี้ที่บ้านเป็นอย่างไรบ้างมากกว่า“ทำไมคะพี่ภัทร” น้องรันชะงักฝีเท้า หน้างอเมื่อหันมาเห็นหน้าของณภัทรที่แสดงออกว่าเขารู้ทันความคิดของเธอ“พี่รู้นะว่าเราคิดอะไรอยู่” ณภัทรดักคอ“น้องรันเปล่าคิดอะไรสักหน่อย แค่อยากไปเอาตำรามาทำการบ้านให้เสร็จเท่านั้นเอง” เธอทำปากยื่นเหมือนโดนขัดใจ“ไม่ต้องเลยตัวยุ่ง มานั่งนี่ก่อนเลย” ณภัทรตบมือเบาๆ ที่เก้าอี้ตัวเดิมที่หญิงสาวนั่งเมื่อสักครู่ รตีเดินอ่อนแรงไปทิ้งตัวลงนั่งอย่างผิดหวังนิดๆ ก่อนจะถอนใจพรืด ชายหนุ่มเห็นแล้วส่ายหน้าไปมา“ไหนเปิดสมุดการบ้านเลย ดูว่าอาจารย์สั่งอะไรบ้าง หาหนังสือในห้องนี้ก็ได้ หนัง

ณภัทรเหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็ก เขามองปฏิกิริยาของคนใต้ร่าง เธอยังมีท่าทีสงบ เพราะเล่นซนเหนื่อยมาทั้งวันเขาจึงก้มใบหน้าต่ำลงไปเพื่อใช้ริมฝีปากสัมผัสกับทรวงอกนุ่มหยุ่น อารมณ์ร้อนๆกำลังคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ สัมผัสหนักหน่วงของชายหนุ่มที่กำลังขบเม้มอกเปลือยทำให้รตีครางเสียงพร่า ยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุขขณะที่ตายังหลับสนิทสาวน้อยกำลังฝันหวาน รู้สึกวาบหวามเหลือเกิน เนื่องจากเธอก็เป็นสาวแล้วความรู้สึกตามธรรมชาติย่อมมีเป็นธรรมดา รตีครางเสียงแผ่วหวาน แอ่นหน้าอกให้เขาอย่างลืมตัว มือบางเล็กขย้ำผ้าปูที่นอนแน่น ใบหน้าส่ายไปมาอย่างเสียวซ่าน พยายามจะลืมตาแต่ลืมไม่ขึ้น มันหนักอึ้งและตกอยู่ในห้วงอารมณ์หวาม กึ่งหลับกึ่งตื่นจนแยกแยะไม่ออกณภัทรผงกศีรษะขึ้นจากทรวงอกหอมกรุ่น เห็นคนตัวเล็กกำลังมีอารมณ์ เขาเลยไล้ริมฝีปากต่อลงไปตามหน้าท้องแบนราบ จุ๊บเบาๆ ที่สะดือบุ๋ม เลื่อนลงไปจนถึงกลางลำตัวที่มีซับในตัวจิ๋วสีหวานบางเบาจนมองเห็นกลางลำตัวอย่างไม่ปิดบังชายหนุ่มเริ่มใจเต้นอีกครั้งอย่างรุนแรง ค่อยๆ ดึงชั้นในตัวจิ๋วออกจากกายสาวอย่างแผ่วเบา ก่อนจับขาน้องน้อยให้ชันเข่าขึ้น มองเห็นกลีบกุหลาบบริสุทธิ์ปิดสนิท ณภัทรค่อยๆ ใช้

“ก็แกดันไปทำอย่างนั้นกับหนูริน ถ้าเป็นพ่อ...พ่อก็ไม่อยากฝากปลาย่างไว้กับแมวอย่างแก”“ใช้ได้ที่ไหนครับ ผมต้องขาดใจตายแน่ๆ เลย เค้าเป็นคู่หมั้นผม แตะนิดแตะหน่อยจะเป็นอะไรนักหนา ยังไงก็ต้องแต่งงานกัน” วายุโอดครวญรู้สึกหงุดหงิดใจจริงๆ“ก็ไหนแกบอกว่า หนูรินเป็นยายชืดไง แล้วทีนี้แกจะมาโวยวายหาอะไรวะไอ้วาราเมธเขาก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าห้ามแกแต่งงานกับน้องสาวเขา แต่งงานกันแล้วแกอยากจะทำอะไรเขาก็สุดแล้วแต่แก เพราะเป็นเรื่องของผัวเมีย แต่ตอนนี้ยัง ราเมธเขาเลี้ยงของเขามา เขาก็ต้องห่วงหวงน้องสาวเขาเป็นธรรมดา” บิดาว่าให้“ตอนนั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกันนะครับพ่อ” วายุอารมณ์เสียไม่หาย ตอนนั้นเขาไม่ได้สนิทสนมกับรามาวดีอย่างจริงจังเหมือนทำงานด้วยกัน ยอมรับอยู่หรอกว่าเขาเองก็ผิดที่ละเลยเธอไป แต่ตอนนี้เขาก็จะทำหน้าที่คู่หมั้นและยินดีแต่งงานกับเธอแล้วนี่นา ทำไมทุกคนถึงกีดกันเขาขนาดนี้“แล้วมันไม่เหมือนกันยังไง” บิดายังถามต่อ นึกถึงใบหน้าลูกชายแล้วอดขำเสียไม่ได้ ทำมาเป็นโวยวายยกใหญ่ ทีเมื่อก่อนปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่สน กลืนน้ำลายตัวเองนี่หว่าไอ้เสือคุณวีรยุทธ์คิดในใจ“พ่อยิ้มอะไรครับ” วายุหงุดหงิดเมื่อเห็นบิดา

“พี่ภัทรอย่าไปบอกใครนะคะ” สาวน้อยเข้ามาจับแขนณภัทรเขย่าเบาๆอย่างมีลับลมคมใน กวาดสายตามองรอบๆ เหมือนกลัวใครจะได้ยิน แต่ปากก็อยากจะเล่าเต็มที“ทำไม...เป็นความลับเหรอ” ณภัทรถามอย่างสงสัย มองมือเล็กๆ ที่กอดแขนเขาเหมือนเด็กๆ ก็นึกเอ็นดู แต่ในความเอ็นดูก็แฝงไปด้วยความรู้สึกเสน่หา“พี่ภัทรเอียงหูมาสิคะ น้องรันจะเล่าให้ฟัง” ณภัทรเอียงหูให้สาวน้อยรตีกระซิบกระซาบอย่างมีลับลมคมใน แต่เขาก็ได้ยินชัดเจน“เฮ้ย! ยายตัวยุ่ง ไปเห็นหนังสดอีกแล้วเหรอ” ณภัทรบีบจมูกน่ารักนั้นอย่างมันเขี้ยว เมื่อคนเล่าทำท่าทางเข้าไปด้วย ดูแก่นเหลือเกินในสายตาเขา“น้องรันไม่ได้อยากดูนะคะพี่วายุกับพี่รินชอบมาทำให้น้องรันดูอยู่เรื่อย” รตีตอบแบบน่ารักยิ้มแก้มแทบปริ ก่อนจะดึงนิ้วตัวเองไปมาอย่างเขินๆ ณภัทรมองแล้วรู้สึกหนักใจ วายุดูท่าจะไม่ค่อยยับยั้งชั่งใจเอาเสียเลย“เลิกพูดเรื่องนั้นได้แล้ว วันนี้มีการบ้านหรือเปล่า” ณภัทรเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากให้เด็กสาวคิดแต่เรื่องนั้น เพราะเขาเองอดจะจินตนาการตามคำพูดใสซื่อนั้นไม่ได้“มีค่ะ นี่ไง” รตีชูตำรากับกระดาษรายงานขึ้นมาให้ณภัทรดู“เข้าบ้านกันเถอะเราต้องทำการบ้านไม่ใช่เหรอ แล้วอาบน้ำหรือยั

“คิดไม่ออกหรือว่าไม่ได้คิด...ยายตัวยุ่ง” ชายหนุ่มว่าให้ไม่จริงจังนักก่อนที่จะชี้ชวนให้หญิงสาวทำรายงานให้เสร็จ รตีจึงได้เริ่มทำรายงานตามที่ชายหนุ่มสอน จนเวลาล่วงเลยผ่านไปพอสมควร“พี่ภัทรคะ พี่ภัทร” หญิงสาวเขย่าแขนชายหนุ่มเพราะเรียกหลายครั้งแล้วเขาไม่ได้ยิน“ว่ายังไงยายตัวยุ่ง” ณภัทรถามอย่างเบลอๆ“พี่ภัทรเป็นอะไรคะ ทำไมน้องรันเรียกแล้วไม่ได้ยิน ใจลอยไปถึงไหน”“เปล่าใจลอยครับ” ชายหนุ่มปฏิเสธ“น้องรันเรียกทำไมไม่ได้ยินคะ หรือว่าพี่ภัทรหลับใน ต้องหลับในแน่เลย เพราะปกติพี่ภัทรเป็นคนนอนแต่หัวค่ำ”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหลับใน” ณภัทรพูดแล้วอดขำสาวน้อยตรงหน้าไม่ได้ ชอบพูดมั่วไปเรื่อย แต่ฟังดูก็ตลกปนไร้เดียงสา“ไม่รู้เหมือนกัน...อิอิ” รตีตอบหัวเราะอย่างน่ารัก“อ้าว...แล้วเราทำการบ้านเสร็จหรือยัง” ชายหนุ่มเอ่ยถาม“ยังค่ะเหลืออีกข้อเดียว ข้อนี้ไม่ค่อยเข้าใจ”“ไหน” ณภัทรดึงการบ้านที่วางอยู่หน้ารตีมาพิจารณา ก่อนจะอธิบายและให้เธอทำต่อจนเสร็จ“คืนนี้นอนห้องไหน” ณภัทรถามออกไปอย่างลุ้นๆ เริ่มใจสั่นอีกครา แต่ในใจรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ“น้องรันนอนห้องเดิมของตัวเองก็ได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนพี่ภัทร” รตีอุบอิบตอ