Semua Bab 12 สามีเป็นของข้าผู้เดียว : Bab 21 - Bab 30

สามวันแล้วที่แม่นางน้อย อยู่รับใช้ถานป๋อในกระโจม ดูเหมือนว่าหน้าที่นางแสนง่าย ดูแลเสื้อผ้าให้เขา เตรียมน้ำล้างหน้า จัดอาหารที่พ่อครัวทำไว้และยกมาวาง กลางคืนก็คอยดับไฟ หน้าที่เหล่านี้เมื่อก่อนมีคนทำอยู่แล้ว ทว่าทหารคนเดิมป่วยและเสียชีวิตไปก่อนหน้า ถานป๋อไม่ได้เรียกใครมารับใช้เป็นพิเศษ ดังนั้นจึงมีคนผลัดเปลี่ยนมาทำหน้าที่ไม่ซ้ำหน้า บางคราไม่ถูกใจ เขาก็สั่งจับตัวไปโบย กระทั่งได้พบลั่วฟางเซียน เสียงเอะอะของถานป๋อ ยามมีคนทำสิ่งใดไม่ถูกใจ ก็เหมือนจะเงียบลง ยามเช้าวันนั้น แม่นางน้อยหอบตะกร้าเตรียมไปสักผ้าที่ริมแม่ผ้า ขณะที่เดินทอดน่องสบายอารมณ์ได้มีเสียงทักทาย “ในที่สุด ก็ได้เห็นหน้าเจ้าเสียที” เสียงดังกล่าวมาจากสตรีที่วาดสีบนหน้าจัดจ้าน การแต่งตัวช่างเปิดเผย หน้าอกนางคือสิ่งหนึ่งดูดสายตาผู้คน ทั้งอวบใหญ่และชี้ชัน นางคือเหลียงหง สตรีผู้มีป้ายแขวนคอในค่ายทหารแห่งนี้ “เจ้าหมายความเยี่ยงไร” “ข้ารับใช้ที่นี่มานาน ได้ยินคนพูดว่า กระโจมท่านแม่ทัพ พึ่งจะได้คนรับใช้ใหม่ แทนที่จะเป็นสตรีโฉมงาม หรือทหารที่แข็งแรง กลับเป็นแม่นางน้อยที่นมยังไม่ตั้งเต้า” ไม่รู้ว่าเ

เด็กหญิงตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ แม่นางน้อยพบว่าตนนอนอยู่ในกระโจมของถานป๋อ ยามนั้นนางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เป็นกระโปรงยาวๆ สีแบบที่ดรุณีน้อยในเมืองหลวงควรสวมใส่ มิใช่ผ้าฝ้ายสีทึมเหมือนของคนงาน หรือเด็กรับใช้ในค่ายที่อยู่ในโรงครัว หรือโรงเลี้ยงม้า ลั่วฟางเซียนสะดุ้งสุดตัว นางตกใจ สีหน้าเลยซีดสลดยามนั้นรีบสำรวจเนื้อตัวตนเอง นางจดจำได้ว่ามีเลือดออกจากร่างกายและไหลท่วมขา ก่อนพบกับบุรุษเนื้อตัวเย็นชืดอยู่ในน้ำ และเขาช่วยนางไว้ เมื่อกวาดตามองโดยทั่ว ก็พบว่ายามนี้ตนไม่ได้อยู่ในแม่น้ำ ถานป๋อเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มหนา เอ่ยถามน้ำด้วยเสียงเจือความห่วงใย “ตื่นแล้วรึ” “ขะ ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” “ต้องถามเจ้าต่างหากเสี่ยวเซียน เหตุใดถึงแต่งหน้า แล้วออกไปหลอกหลอนผู้คนเช่นนั้น ปรุงยาพิษยังไม่พอ นี่เจ้าคิดแต่งเป็นผี หวังใหทหารของข้าจับไข่เชียวรึ” “ทะ ท่านแม่ทัพ” นางว่าไปแล้วต้องรีบเงียบเสียง ด้วยเห็นว่าข้างกายของถานป๋อ มีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ด้วยและนางดูเหมือนลูกสาวของคุณหนูจากสกุลใหญ่โต ทั้งแต่งตัวงดงาม หากเทียบกับเหลียงหง สตรีน

ด้วยใช้ชีวิตอย่างเร่ร่อนกับเผ่านกไฟมาพักใหญ่ อีกทั้งเรียนรู้การเอาตัวรอดจากหัวหน้าเผ่า เมื่อนางผิดสังเกตบางอย่างจึงคอยจับตาดูอิงหนู กระทั่งเห็นว่าหญิงรับใช้ของนางส่งบางอย่างให้แก่คนขับรถม้าในขบวน รวมถึงมีการนัดแนะกับกลุ่มผู้คุมกันที่ติดตามมาด้วย ท่าทางลับๆ ล่อๆ ของคนพวกนั้นอยู่ในสายตาของลั่วฟางเซียน จริงอยู่ถึงยังเด็ก แต่นางก็เฉลียวฉลาดเกินวัย กระทั่งลั่วฟางเซียนแอบติดตามหญิงรับใช้ของอิงหนูไป แล้วพบว่าฝ่ายนั้น เข้าไปในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง นางเห็นกลุ่มคนจำนวนมากซึ่งล้วนเป็นบุรุษ หัวใจดวงน้อยแทบกระดอนออกมาอยู่นอกอก และด้วยเหตุใดมิทราบได้ ลั่วฟางเซียนรู้สึกว่าเหตุการณ์เบื้องหน้านี้ ช่างคล้ายกับช่วงเวลาก่อนที่เผ่านกไฟจะถูกเผาบ้านเรือน และจับตัวมาใช้แรงงาน หงอิน(อิงหนู) อ่านจดหมายลับจากบิดาแล้วก็รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว นางรู้ว่าตนเป็นลูกรักของเขา แต่อย่างไรก็เป็นสตรี เช่นนั้นบิดาจึงยอมเสียสละได้หากเกิดสิ่งร้ายแรง กระนั้นหากนางทำสิ่งที่เขาสั่งไม่สำเร็จ นางคงไม่มีบ้านให้กลับ! หญิงสาวอ่านจดหมายจบไปนานแล้ว แต่ใจยังหนักอึ้งอยู่เช่นนั้น กระทั่งบุรุษหนึ่งเปิ

เด็กหญิงตื่นขึ้นและร้องไห้ด้วยความเจ็บที่ต้นแขนซ้าย พอเห็นสตรีที่เตรียมป้อนยาให้นาง ลั่วฟางเซียนก็แปลกใจเป็นอย่างมาก “ขะ ข้าตายแล้วหรือ” เหลียงหงหัวเราะอย่างติดตลก นางดูแลลั่วฟางเซียนมาเกือบครึ่งเดือน คิดว่าร่างบอบบางนี้คงไม่รอดเป็นแน่ กระทั่งได้นักพรตท่านหนึ่งมาช่วยชีวิตนางไว้ แล้วกำชับให้ดูแลอีกฝ่ายให้ดี หากลั่วฟางเซียนฟื้น เหลียงหงจะได้เงินห้าร้อยตำลึง เป็นค่าตอบแทน “โถ หากตายแล้วจะได้พบกับปีศาจสาวสวยอย่างข้าได้หรือ” “ทะ ที่นี่ดีใด” “มองให้ดีสิ” “ซ่องรึ” เด็กหญิงตอบออกไปเช่นนั้น ด้วยเห็นว่าเหลียงหงแต่งหน้าจัด เสื้อผ้าค่อนข้างเปิดเผยเนื้อตัว อีกทั้งในหัวนาง จำได้เลือนรางว่าอีกฝ่ายเป็นสตรีที่ปากร้าย “นั่นปากเจ้าหรือ เสี่ยวเซียน” เมื่อเหลียงหงเรียกชื่อตน ลั่วฟางเซียนจึงมองอีกฝ่ายตาโต “ที่นี่คือเรือนของข้า ดีที่เจ้ารอดตายมาได้ นับว่าสวรรค์ยังเมตตา เอาล่ะดื่มยานี่อีกสักหน่อย ร่างกายจะได้แข็งแรง อีกสิบวัน เจ้าต้องเข้าสำนักศึกษาแล้ว” ลั่วฟางเซียนจับต้นชนปลายไม่ถูก นางพยายามคิดถึงเรื่องราวก่อนห

พื้นที่ด่านล่างของเขามีรถม้ารออยู่ ลั่วฟางเซียนตรวจดูแผลของเจิ้งหวน เห็นว่าเขาไม่ได้รับอันตรายใดๆ มากนัก มีเพียงแผลที่สีข้างและขาข้างหนึ่ง ส่วนนางได้รอยข่วนกับเสื้อผ้าฉีกขาด ไร้แผลใหญ่หรือเขี้ยวเล็บของหมาป่า “เจ้าไม่รับบาดเจ็บก็ดีแล้ว ต้องเดินทางทันที รอช้าไม่ได้ คนในคฤหาสน์สัตตบงกช อาจตามเรามาในไม่ใช้” “พี่หวน หากคนที่สั่งให้ข้าฆ่าถานป๋อล่วงรู้ว่าทำภารกิจไม่สำเร็จ ท่านแม่ยังจะปลอดภัยหรือไม่” “เชื่อมือพี่เถิด หมอตำแยหลันย่อมได้พบหน้าเจ้าเป็นแน่” หลังจากเขาเอ่ยจบ ลั่วฟางเซียนจึงใจชื้นขึ้น จากนั้นเจิ้งหวนส่งนางขึ้นรถม้า เป็นตอนนั้นที่นางต้องตกใจ มีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ข้างใน “แม่นางเข่อซิน” เหยียนเข่อซิน ยิ้มให้อีกฝ่าย สีหน้านางอิดโรย นั่นเป็นเพราะก่อนออกมาจากคฤหาสน์สัตตบงกช นางต้องกินยาสลบทำให้ร่างกายเหมือนคนตาย พอถูกจับใส่รถเข็น และมาทิ้งที่ป่าด้านล่างเพื่อเป็นอาหารสัตว์ป่า นางก็ได้รับการช่วยเหลือจากมือปราบที่เป็นลูกน้องของเจิ้งหวน “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” “มือปราบเจิ้งช่วยเหลือข้าไว้ พี่สาวเล่า ได้รับอันตรายหรือไม่”